Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους

- 16 χρόνια καινοτόμων δράσεων για την κινηματογραφική παιδεία 


Το Φεστιβάλ Ολυμπίας, έγινε κιόλας 16 ετών. Πάντα φρέσκο και νεανικό, ανανεώνει το ραντεβού του με τα παιδιά και τους νέους στον Πύργο και άλλες πόλεις της Ηλείας από 30 Νοεμβρίου έως 13 Δεκεμβρίου και ταυτόχρονα διευρύνει και φέτος τις δραστηριότητές του με εκδηλώσεις και στους νομούς Αχαΐας και Αιτωλοακαρνανίας, με τη στήριξη της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας.

Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

6 Videos - Οι ταινίες της εβδομάδας: Στις αίθουσες το νέο Hunger Games

Το event της εβδομάδας: «Hunger Games: Φωτιά». Το κλάμα: «Ραγισμένα όνειρα». Και η μαγκιά της: «Η τέλεια ομορφιά»

Βραβεία 26ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου

Με πολλούς καλούς, παλιούς και νεότερους, φίλους έριξε χθες το βράδυ την αυλαία του, στον κινηματογράφο Ιντεάλ, το 26ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου.


Για ακόμα μια χρονιά, το σχεδόν πια «no budget» μακροβιότερο Φεστιβάλ της Αθήνας, κατάφερε να δώσει βήμα στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο του δημιουργού, να διοργανώσει -κατ' ομολογία της κριτικής επιτροπής- ένα πολυσυλλεκτικό και ενδιαφέρον διαγωνιστικό τμήμα οκτώ ταινιών, να εξασφαλίσει ειδικές προβολές και ταινίες που κυκλοφορούν σε διεθνή Φεστιβάλ αλλά όχι στις ελληνικές αίθουσες, ν' αφιερώσει ρετροσπεκτίβες σε κορυφαίους σκηνοθέτες και κινηματογραφικά είδη.

Αφιέρωμα στην Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης: «Αμερικάνικο περιθώριο»

Η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης συνεχίζει τη δραστηριότητά της παρουσιάζοντας το Αφιέρωμα «Αμερικάνικο περιθώριο: εξέγερση και πειθαναγκασμός», το οποίο θα πραγματοποιηθεί από τις 28 Νοεμβρίου έως την 1η Δεκεμβρίου, στην αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος. Του Γιώργου Ρούσσου.

Η Ταινιοθήκη της Θεσσαλονίκης παρουσιάζει τη θεματική ενότητα «Αμερικάνικο περιθώριο: εξέγερση και πειθαναγκασμός» όπου θα προβληθούν οι εξής τέσσερις ταινίες:

Δωρεάν προβολές στον Ιανό: «Οι Εκκαθαριστές» & "Η αγέλη των λευκών λύκων"


Με δύο ιδιαίτερες δημιουργίες, ολοκληρώνονται για τον μήνα Νοέμβρη οι προβολές ελληνικών ντοκιμαντέρ τα βράδια της Πέμπτης. To Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και ο Ιανός, σε συνεργασία με την Ένωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ προβάλλουν κάθε Πέμπτη στις 22:30 αξιόλογες και επίκαιρες δημιουργίες. Του Γιώργου Ρούσσου. 

Oι ενδιαφέρουσες προβολές ελληνικών ντοκιμαντέρ, συνεχίζονται και αυτή την Πέμπτη 28 Νοεμβρίου και πάντα στις 22:30 με την προβολή του αποκαλυπτικού ντοκιμαντέρ «Οι Εκκαθαριστές» («The Cleaners») του Κωνσταντίνου Γεωργούση, ενώ θα ακολουθήσει και η προβολή του ντοκιμαντέρ, «Η Αγέλη των Λευκών Λύκων» του Γιώργου Αυγερόπουλου.

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

ΒΙΝΤΕΟ - Aλ. Πέιν: Γιατί άλλαξα το ελληνικό μου επίθετο

Σε μία εκ βαθέων «εξομολόγηση» περνά ο ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης Αλεξάντερ Πέιν, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι ο παππούς του άλλαξε το επώνυμό του «Παπαδόπουλος» λόγω «ανθελληνικού μένους».

«Λέγομαι Παπαδόπουλος. Είμαι ένας Έλληνας από την Ομάχα. Ο παππούς μου ήρθε στην Ομάχα το 1912-1913 με το όνομα Παπαδόπουλος» ανέφερε μεταξύ άλλων ο σκηνοθέτης, κατά τη διάρκεια του τοκ σόου «George Stroumboulopoulos Tonight» του CBS.

«Γίνονταν τότε διαδηλώσεις κατά των Ελλήνων και το 1915 ο παππούς μου άλλαξε το επώνυμό του. Δεν το έκανε "Πάπας", όπως πολλοί Έλληνες, αλλά το αμερικανοποίησε πλήρως» είπε ο Αλεξάντερ Πέιν.

Όσο για την καταγωγή του είπε: «Νιώθω Αμερικανός, νιώθω Έλληνας, νιώθω γήινος».

Παρακολουθήστε απόσπασμα της εκπομπής:



Enhanced by Zemanta

Κατάσκοπος του Ισραήλ ο παραγωγός του «Pretty Woman» και «Λος Αντζελες: Εμπιστευτικό»

Ο Αρνον Μίλχαν ανάμεσα στον Μπραντ Πιτ και την Αντζελίνα Ζολί.
Ο Μίλχαν ήταν παραγωγός του «Mr and Mrs Smith».

Ο Αρνον Μίλχαν, παραγωγός ταινιών όπως το «Pretty Woman» και το «Fight Club» παραδέχθηκε ότι υπήρξε κατάσκοπος του Ισραήλ, για θέματα που αφορούσαν το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας.


Ο Μίλχαν είπε ότι πραγματοποίησε δεκάδες μυστικές επιχειρήσεις για το Ισραήλ και ότι τον είχε στρατολογήσει ο Σιμόν Πέρες, νυν πρόεδρος της χώρας.

Το αυθεντικό «Γεράκι της Μάλτας» βγαίνει στο σφυρί

Το γεράκι με το βλοσυρό βλέμμα είχε αφήσει το - ανεξίτηλο - στίγμα του στο θρυλικό αστυνομικό θρίλερ «Το γεράκι της Μάλτας» του Τζον Χιούστον, με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και τη φαμ φατάλ Μαίρη Αστορ, το 1941.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Η «Τέλεια ομορφιά»

ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΟΣ δημοσιογράφος και συγγραφέας ενός και μόνο μυθιστορήματος ζει την κάθε στιγμή. Κινείται με την ίδια άνεση και χάρη ανάμεσα στο αριστοκρατικό και το ευτελές. 

«Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο»

Τίποτα δεν μένει κρυφό

WIKILEAKS: το 2010 μια ιστοσελίδα φέρνει στη δημοσιότητα απόρρητα έγγραφα των ΗΠΑ, με τα οποία δίνει άλλη διάσταση στη διαρροή πληροφοριών. Το τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο που προκάλεσε ο Αυστραλός Τζούλιαν Ασάνζ, ιδρυτής του Wikileaks, έχει εμπνεύσει το σενάριο του πολυαναμενόμενου πολιτικού θρίλερ «Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο» του Μπιλ Κόντον (την Πέμπτη στους κινηματογράφους). 

Η Λαίδη και ο γιατρός

ΔΕΚΑΕΞΙ χρόνια πέρασαν από το μοιραίο δυστύχημα για τη λαίδη Νταϊάνα. Ηταν ζήτημα χρόνου να δούμε μια ταινία για τη ζωή της και είναι ευτύχημα που το εγχείρημα ανέλαβε ο Ολιβερ Χιρσμπίγκελ, που μας έχει δώσει την εξαιρετική «Πτώση» για τον Χίτλερ.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Τη Δευτέρα η "Άννα Καρένινα" από την Κινηματογραφική Λέσχη Πάτρας

Τη Δευτέρα 25.11.2013 θα προβληθεί από την Κινηματογραφική Λέσχη Πάτρας στα Ster Cinemas η ταινία του Τζο Ράιτ "Άννα Καρένινα" με την Κίρα Νάιτλι και Τζουντ Λο.


Τρεις προβολές, στις 6.00-8.15 και 10.30.

Περισσότερα για την ταινία  στο site της λέσχης www.cinelesxipatras.gr

«Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Αιγαίου» από 8-11 Δεκεμβρίου στη Μυτιλήνη

Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Αιγαίου διοργανώνεται στη Μυτιλήνη με προβολές στο Δημοτικό Θέατρο του νησιού.


Το φεστιβάλ Θα διεξαχθεί από την Κυριακή 8 Δεκεμβρίου μέχρι την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου και το αναλυτικό πρόγραμμα των προβολών των 27 ταινιών μεγάλου μήκους και 13 μικρού, θα δημοσιοποιηθεί τις επόμενες ημέρες. 

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Μανώλης Μαυροματάκης : Ο «ομορφάντρας» που έγινε «εκδικητής-τιμωρός»

Δυο χρόνια μετά την best seller διαφήμιση του «ομορφάντρα», πρωταγωνιστει στην ταινια Ο Εχθρός Μου του Γιώργου Τσεμπερόπουλου. Ωσ φιλήσυχος οικογενειάρχης αποφασίζει, μετά από μια βίαια εισβολή στο σπίτι του, να πάρει το νόμο στα χέρια του.

Η ταινία Ο Εχθρός Μου είναι πολύ επίκαιρη, σε βαθμό ανησυχητικό. Και αφορά πάρα πολύ κόσμο. Παρόλο που διαφοροποιείται από αυτό που είναι στη μόδα τώρα στον ελληνικό κινηματογράφο, την “κατηγορία Κυνόδοντα” ας το πω, η οποία γοητεύει τα φεστιβάλ. Προσοχή. Δεν απαξιώνω αυτούς που το κάνουν. Απλά θεωρώ ότι κάνουν τη μισή δουλειά. Ότι δηλαδή διαπιστώνουν τη μαυρίλα της ζωής μας και μένουν εκεί. Ενώ το ζητούμενο για μένα είναι να μπορείς να δώσεις στο κοινό και μια χαραμάδα φωτός. Μιλάγαμε σχετικά με αυτό με τον Τσεμπερόπουλο πριν από μερικές μέρες και μου έλεγε ότι, όταν είχε πάει στα μέσα των 80s την πρώτη του ταινία, τον Ξαφνικό Έρωτα, στο Λος Άντζελες, του είχε πει ένας σινε-κριτικός από μεγάλης κυκλοφορίας αμερικανική εφημερίδα ότι “Επιτέλους καταλάβαμε ότι είστε και εσείς άνθρωποι όπως εμείς, με τα ίδια προβλήματα. Και όχι κάποιοι (αναφερόμενος στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, τις οποίες δεν έχω καμία πρόθεση να απαξιώσω) που φοράνε κάπες και τρέχουν πάνω στα βουνά μέσα στην ομίχλη”. Ούτε –όπως μου συμπλήρωσε ο Τσεμπερόπουλος όσον αφορά τη σημερινή κατάσταση– “άνθρωποι που μένουμε κλεισμένοι μέσα στα διαμερίσματα, κόβοντας τις φλέβες μας, παίρνοντας ναρκωτικά, εκδίδοντας τα παιδιά μας ή αιμομικτώντας με αυτά».

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

ΒΙΝΤΕΟ - Ταινία βιβλικών διαστάσεων: Ο Ράσελ Κρόου γίνεται ο βιβλικός Νώε

Δείτε το trailer της ταινίας του σκηνοθέτη Ντάρεν Αρονόφσκι!


«Μία μεγάλη καταιγίδα έρχεται. Θα χτίσουμε μία κιβωτό για να σωθούμε» εμφανίζεται να λέει ο Ράσελ Κρόου με μακριά μαλλιά και πλούσια γεννειάδα στο trailer που κυκλοφόρησε από την πολυαναμενόμενη ταινία «Νώε» του Ντάρεν Αρονόφσκι, γνωστό για τη δουλειά του στην ταινία «Μαύρος Κύκνος» (2010), για την οποία έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας.

Βραβείο στην Αντζελίνα Τζολί για την αθρωπιστική της δράση


Με ένα τιμητικό βραβείο για την ανθρωπιστική δράση της βραβεύτηκε το Σάββατο, κατά την 5η απονομή των Βραβείων Γκάβερνορς η Αμερικανίδα ηθοποιός Αντζελίνα Τζολί, η οποία είναι από το 2012 ειδική απεσταλμένη της Ύπατης Αρμοστίας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 40 αποστολές του Οργανισμού σε ολόκληρο τον κόσμο.



Η Τζολί παρέλαβε το Ανθρωπιστικό Βραβείο Τζιν Χέρσχολτ από τα χέρια του σκηνοθέτη Τζορτζ Λούκας, σε μια τελετή παρουσία πολλών διάσημων συναδέλφων της, όπως οι Τομ Χανκς, Τζέικ Γκίλενχολ, Νταϊάν Κίτον, Έμα Τόμσον, Χάρισον Φορντ, Έιμι Άνταμς και Μάθιου Μακόναχι.

Ρόμπερτ Ρέντφορντ: Ο κανόνας της σιωπής (του)

Μέσα στη μιάμιση ώρα του «Ολα χάθηκαν», δυο μοναχά κουβέντες του Ρόμπερτ Ρέντφορντ είναι αρκετές για να «φωνάξουν» κοντά του το Οσκαρ Ανδρικού Ρόλου που του έχει ξεφύγει


O Ρόμπερτ Ρέντφορντ είναι χαρούμενος. Αν και απολαμβάνει μια υγιέστατη σκηνοθετική (και όχι μόνο) καριέρα, κανείς δεν αναζητά πλέον να τον προσλάβει με την ιδιότητα του ηθοποιού. Αν εξαιρέσει κανείς το παιδικό «Σάρλοτ, η αραχνούλα», όπου δάνεισε τη φωνή του το 2006, η τελευταία ταινία στην οποία έχει παίξει ήταν οι «Αγεφύρωτες σχέσεις» του Λάσε Χάλστρομ το 2005. Γι’ αυτό και όταν τον προσέγγισε ο Τζέι Σι Τσάντορ προτείνοντάς του τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Ολα χάθηκαν», ήταν εκστασιασμένος. Πόσο μάλλον που στα 30 χρόνια που προωθεί την καριέρα νέων σκηνοθετών στο Φεστιβάλ Σάντανς ο Τσάντορ ήταν ο πρώτος που του έκανε τέτοια πρόταση! 

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Viva Mexico! στη Θεσσαλονίκη

«Ναζαρέν» (1959)

«Μεξικάνικος κινηματογράφος:  θρησκεία, οικογένεια και επανάσταση» είναι ο τίτλος του αφιερώματος της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης, το οποίο θα πραγματοποιηθεί από τις 21 έως τις 24 Νοεμβρίου στην αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος (Μουσείο Κινηματογράφου - Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης, Αποθήκη Α΄, Λιμάνι).

Σέξι η Jeniffer Lawrence στη γαλλική πρεμιέρα των «Hunger Games»

Στο Παρίσι όπου βρέθηκε το βράδυ της Παρασκευής για τη γαλλική πρεμιέρα της ταινίας η 23χρονη ηθοποιός επέλεξε ένα μαύρο φόρεμα του Christian Dior


Σε περιοδεία για την προώθηση της δεύτερης ταινίας της σειράς Hunger Games βρίσκεται η Jennifer Lawrence και με τις εμφανίσεις της συγκεντρώνει όλα τα βλέμματα.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Σμύρνη: Η καταστροφή μίας κοσμοπολίτικης πόλης σε 22 πανεπιστήμια στις ΗΠΑ και τον Καναδά

Το ντοκιμαντέρ «Σμύρνη: Η καταστροφή μίας κοσμοπολίτικης πόλης 1900-1922» θα προβληθεί σε 22 πανεπιστήμια στις ΗΠΑ και τον Καναδά σε τμήματα Νεοελληνικών σπουδών τον χειμώνα του 2013-2014, χάρη σε δωρεά του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.


Η ιδέα είναι η ιστορία της Σμύρνης να γίνει γνωστή στους φοιτητές μερικών από τα καλύτερα πανεπιστήμια στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Τα τμήματα Νεοελληνικών σπουδών συνεργάζονται με τμήματα ιστορίας, κινηματογράφου και άλλα τμήματα έτσι ώστε όσο το δυνατόν περισσότεροι φοιτητές να έχουν τη δυνατότητα να δουν την ταινία. Πολλοί φοιτητές ετοιμάζουν εργασίες πάνω στο θέμα της καταστροφής της Σμύρνης και η ιστορία της Σμύρνης διδάσκεται τώρα στα πανεπιστήμια αυτά.

8 ΒΙΝΤΕΟ - Οι ταινίες της εβδομάδας: Σαδομαζοχιστικός Πολάνσκι και η καλύτερη ταινία του Τσεμπερόπουλου στις αίθουσες

Σας έλειψαν οι φορτωμένες κινηματογραφικές εβδομάδες; Κι όμως, εδώ είναι και πάλι, με 8 συνολικά ταινίες. Μην παραβλέψετε, μέσα στον χαμό, τον «Εχθρό μου» και «Στο κενό της»

Στο κενό της / Feel the void

Της Ράμα Μπέρσταϊν.
Με τους Χαντάς Γιαρόν, Γίφταχ Κλάιν Δραματική/2012/Ισραήλ



Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ταινία για την κλειστή κοινότητα των ορθόδοξων Εβραίων Χαρεντίμ μέσα από την ιστορία μιας 18χρονης κοπέλας που σηκώνει ένα βαρύ οικογενειακό φορτίο.

Ο εχθρός μου

Του Γιώργου Τσεμπερόπουλου.
Με τους Μανώλη Μαυροματάκη, Μαρία Ζορμπά, Αντώνη Καρυστινό
Δραματική/2013/Ελλάδα



Η ιστορία ενός οικογενειάρχη που αναλαμβάνει δράση όταν η οικογένειά του κακοποιείται από μια συμμορία δεν αποτελεί ακριβώς «φρέσκο» σινεμά, αλλά σίγουρα αξιοπρεπές και μετρημένο. Και με ισορροπίες που σπανίζουν.

Σ’ αγαπώ / How I live now

Του Κέβιν ΜακΝτόναλντ.
Με τους Σίρσα Ρόναν, Τζορτζ ΜαΚέι, Τομ Χόλαντ
Δραματική/2013/Βρετανία



Απογοήτευση από τον σκηνοθέτη του «Αγγίζοντας το κενό», στη μεταφορά ενός εφηβικού βιβλίου για μια κοπέλα που γνωρίζει τον έρωτα τη στιγμή που ξεσπά ο Γ’ Παγκόσμιος. Αρρυθμο και ανιαρό.

Η Αφροδίτη με τη γούνα / Venus in fur

Του Ρομάν Πολάνσκι.
Με τους Εμανουέλ Σενιέ, Ματιέ Αμαλρίκ
Δραματική/2013/Γαλλία - Γερμανία



Με την απρόσμενα εντυπωσιακή ερμηνεία της Εμανουέλ Σενιέ και σποραδικές μόνο αναλαμπές, η ταινία του Πολάνσκι για τη συνάντηση ενός θεατρικού συγγραφέα με μια ξεκούδουνη ηθοποιό ανήκει καθαρά στο θέατρο.

Free birds

Του Τζίμι Χέιγουορντ.
Με τις φωνές των Οουεν Γουίλσον, Γούντι Χάρελσον, Εϊμι Πόλερ
Κινούμενα σχέδια/2013/ΗΠΑ



Δυο γαλοπούλες ταξιδεύουν στον χρόνο για να γλιτώσουν από το παραδοσιακό τραπέζι των Ευχαριστιών.

Στη μάχη του χορού / Battle of the year: dream team

Του Μπένσον Λι.
Με τους Τζος Χόλογουεϊ, Λαζ Αλόνσο, Κέιτι Λοτζ
Μουσική/2013/ΗΠΑ



Μια αμερικάνικη ομάδα χορευτών παίρνει μέρος σε διαγωνισμό break dance.

Ο αυτοκράτορας / Emperor

Του Πίτερ Γουέμπερ.
Με τους Μάθιου Φοξ, Τόμι Λι Τζόουνς
Ιστορικό δράμα/2012/
ΗΠΑ - Ιαπωνία



Η ιστορία του στρατηγού Φέλερς, ο οποίος κλήθηκε να αποφασίσει το μέλλον του αυτοκράτορα Χιροχίτο με το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αδάμαστος

Του Θάνου Κερμίτση.
Με τους Γιάννη Ρουμπούλια, Κωνσταντίνα Γεωργαντά
Φαντασίας/2013/Ελλάδα



Ελληνική ταινία φαντασίας για έναν πολεμιστή που αποδρά από τη σκλαβιά για να γυρίσει στη γυναίκα του.

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι: Πόσο σοκάρονται άραγε οι πρωταγωνιστές;

«Φοβάμαι. Αλλά πέρα όλων, είμαι πραγματικά πολύ ενθουσιασμένος», λέει ο 31χρονος Ντόρμαν


Την επιτυχία που έκανε το βιβλίο « Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι» θέλουν να γευτούν παραγωγοί και πρωταγωνιστές της ομώνυμης ταινίας, την ώρα που αρκετοί θαυμαστές του βιβλίου περιμένουν με αγωνία την ολοκλήρωση των γυρισμάτων. 

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Βραβείο και πειράγματα για τον Τζορτζ Κλούνι

Από τα χέρια της συναδέλφου του και καλής του φίλης Τζούλια Ρόμπερτς παρέλαβε χθες ο Τζορτζ Κλούνι το τιμητικό βραβείο «Στάνλεϊ Κιούμπρικ» που του απένειμε η Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (BAFTA) σε εκδήλωση στο Λος Αντζελες για το σύνολο του κινηματογραφικού του έργου. 

Απούσα η «Ζωή της Αντέλ» από τα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου

Η ταινία «Ραγισμένα Ονειρα» θα προβληθεί και στη χώρα μας

Λάμπει διά της απουσίας της η - βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες - «Ζωή της Αντέλ» από τα βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου (τα «ευρωπαϊκά Οσκαρ») οι υποψηφιότητες των οποίων ανακοινώθηκαν τη Δευτέρα.


Η ταινία «Ραγισμένα Ονειρα» από το Βέλγιο οδηγεί την κούρσα με πέντε υποψηφιότητες στις πέντε βασικές κατηγορίες, ενώ ακολουθεί η «Τέλεια Ομορφιά» του Πάολο Σορεντίνο με τέσσερις υποψηφιότητες.

Johnny Depp: Στα γυρίσματα της νέας του ταινίας

Πρόκειται για μια αστυνομική κωμωδία που βασίζεται στο τελευταίο βιβλίο του Kyril Bonfiglioli, «The Great Mortdecai Mustache Mystery», και αφορά την ιστορία ενός εμπόρου τέχνης (που υποδύεται ο Depp), ο οποίος αρχίζει αγώνα δρόμου για να επανακτήσει έναν κλεμμένο πίνακα


Στα γυρίσματα της νέας του ταινίας «Mortdecai», στο Λονδίνο, βρίσκεται αυτόν τον καιρό ο 50χρονος Johnny Depp, ο οποίος υποδύεται έναν πλούσιο και εκκεντρικό έμπορο τέχνης. 

Οδυσσέας Λάππας:Ο Ελληνας σεναριογράφος τα 'βαλε με το Χόλιγουντ

Είδε σενάριο που είχε καταθέσει σε αμερικανική εταιρεία παραγωγής να γίνεται ταινία με άλλη υπογραφή. Δύο χρόνια αργότερα, ο Ελληνας σκηνοθέτης διεκδικεί από την 20th Century Fox το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 4,5 εκατ. δολαρίων


Ο σκηνοθέτης Οδυσσέας Λάππας διεκδικεί το δίκιο του οδηγώντας στα δικαστήρια τη μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής αμερικανικών ταινιών, τη θρυλική 20th Century Fox, που για πάνω από δύο αιώνες υπογράφει κινηματογραφικές υπερπαραγωγές που κόβουν εκατομμύρια εισιτήρια και τιμώνται με αμέτρητα βραβεία Οσκαρ. «Ενας Ελληνας διεκδικεί το δίκιο του στον θαυμαστό κόσμο της βιομηχανίας του κινηματογράφου», σχολίασαν σκωπτικά κάποιες ευρωπαϊκές εφημερίδες, για να γράψουν στη συνέχεια: «Ισως το Χόλιγουντ να μην είναι τόσο λαμπερό όσο φαίνεται.

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Τα βραβεία του 54ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Το «Κελί από χρυσάφι», μια σύγχρονη ταινία δρόμου και φυγής, κέρδισε τα βραβεία κοινού και επιτροπής στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης που ολοκληρώνεται απόψε.


Η ταινία που κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος - Θόδωρος Αγγελόπουλος, το βραβείο σκηνοθεσίας για το δημιουργό της Διέγο Κεμάδα Δίες από το Μεξικό, το βραβείο Κοινού FISCHER του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος του φεστιβάλ και το βραβείο του τηλεοπτικού σταθμού της Βουλής των Ελλήνων (Βουλή-Τηλεόραση), περιγράφει το ταξίδι φυγής τριών εφήβων από τη Γουατεμάλα μέσω του Μεξικό με προορισμό το ...Λος Άντζελες των ΗΠΑ.

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Πίσω από την οθόνη: Οι 3 φιναλίστ του Βραβείου LUX

Η Clio Barnard, η Valeria Golino και ο Felix van Groeningen είναι οι τρεις φιναλίστ του κινηματογραφικού Βραβείου LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. 


Οι ευρωβουλευτές ψηφίζουν το νικητή, κι εμείς προσφέρουμε λίγη από την καλλιτεχνική σοφία των τριών δημιουργών όπως την μοιράστηκαν στην επίσημη ιστοσελίδα του βραβείου. Από πού αντλούν την έμπνευσή τους και τι κεντρίζει το ενδιαφέρον τους;.

Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ: «Ο Κιούμπρικ στην Λάμψη δεν ήξερε τι έκανε!»

Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εισηγητές των «ταινιών σωματικού τρόμου» και είναι ένας από τους ελάχιστους σκηνοθέτες που έχουν αμφισβητήσει ανοιχτά την καλλιτεχνική αξία της «Λάμψης» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ

Ο Καναδός σκηνοθέτης Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, μιλώντας σε ένα τιμητικό αφιέρωμα του έργου του που πραγματοποιήθηκε στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ στο Τορόντο, αναφέρθηκε ξανά στον Αμερικανό σκηνοθέτη Κιούμπρικ και στην ταινία του «Λάμψη»- όχι με τα πιο κολακευτικά σχόλια. «Πιστεύω ότι είμαι πιο οικείος και πιο προσωπικός σκηνοθέτης από ότι ο Κιούμπρικ κατάφερε να γίνε ποτέ. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν βρήκα τη Λάμψη σπουδαία ταινία. Δεν νομίζω ότι ο Κιούμπρικ κατάλαβε το είδος του τρόμου. Για μένα δεν κατάλαβαινε τι έκανε. Υπήρξαν κάποιες εντυπωσιακές εικόνες στην ταινία αλλά δεν θεωρώ πως την ένιωσε όπως όφειλε!» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στην συνέχεια ο Κρόνενμπεργκ χαρακτήρισε τον Κιούμπρικ ως έναν υπερεκτιμημένο καλλιτέχνη: «Κατά έναν περίεργο τρόπο αν και θεωρείται ένας υψηλού επιπέδου καλλιτέχνης, νομίζω ότι στο μυαλό του στόχευε περισσότερο στην εμπορική επιτυχία. Έψαχνε πράγματα που θα έκαναν "κλικ" ώστε να μπορέσει να πάρει την χρηματοδότηση!΄Ηταν εμμονικός με αυτό, σε βαθμό που εγώ δεν ήμουν» είπε.

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: Οι ελληνικές ταινίες διχάζουν

Της ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ/ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Μόλις οκτώ είναι φέτος οι ελληνικές ταινίες στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Και παίζονται σε γεμάτες αίθουσες. Ο κόσμος, καιρού βοηθούντος, συρρέει στο Φεστιβάλ. Ομως, σε μια εποχή που ο ελληνικός κινηματογράφος είναι της μόδας, και -καλώς ή κακώς- έξω μιλάνε για «νέο ελληνικό κύμα», θα περιμέναμε να δούμε και περισσότερες αλλά και καλύτερες ελληνικές. Βρισκόμαστε στα μέσα της διοργάνωσης και διαπιστώσαμε πως όλες έχουν διχάσει.

Ο «Προφήτης»

** Χαιρόμαστε πραγματικά που το ελληνικό σινεμά αρχίζει να καταπιάνεται με διαφορετικά είδη, τα λεγόμενα genre. Ο «Προφήτης», του Δημήτρη Πούλου, μας μεταφέρει σε μια φανταστική εποχή όπου μαίνεται ο πόλεμος των φτωχών και των πλουσίων. Ενας πολεμιστής (ο Γ. Χρανιώτης σε κόντρα ρόλο) αναζητεί τον πατέρα του και βρίσκει τις απαντήσεις που ψάχνει σε ένα μοναστήρι, όταν του σώζουν τη ζωή οι εκεί μοναχοί-πασιφιστές. Ωραία ιδέα, σκέφτεσαι. Ομορφες εικόνες. Αλλά γιατί τόσος στόμφος; Τόσες πομπώδεις, διδακτικές ατάκες, που καμιά φορά προκαλούν το γέλιο;

Πολεμικές τέχνες


**Συνεπής στην εμμονή του για τις πολεμικές τέχνες και τον ασιατικό κινηματογράφο, ο Θάνος Τσαβλής έφτιαξε μια σχεδόν σχιζοφρενική ταινία. Το «Goldfish» ξεκινά ως παρωδία της μεταχρεοκοπημένης Ελλάδας και η ιδέα είναι πολύ καλή: έχουμε περάσει πια στη δραχμή (ένα εισιτήριο για τον κινηματογράφο κοστίζει είκοσι χιλιάδες δραχμές(!), έχουν επιβληθεί φασιστικοί νόμοι, θεσμοθετήθηκε η θανατική ποινή, το κράτος είναι αστυνομοκρατούμενο και οι «κακοί» είναι επικηρυγμένοι. Ο κόσμος ωθείται στη ρουφιανιά - το ίδιο και οι αστυνομικοί, που είναι πλέον εντελώς ασύδοτοι και σκοτώνουν για τα λεφτά.

Μέχρις εδώ πολύ ενδιαφέρον. Ωσπου στο προσκήνιο μπαίνει ο ήρωας (τον ενσαρκώνει καλά ο ίδιος ο Τσαβλής): ο τιμωρός της ασυδοσίας, ο σούπερ επικηρυγμένος που τους σπάει όλους στο ξύλο. Ε, κάποια στιγμή η ταινία ξεχνάει τη χρεοκοπία, τα ξεχνάει όλα και μετατρέπεται σε... σπλάτερ πολεμικών τεχνών με το μενού να συμπεριλαμβάνει μια σειρά από κακόγουστες σκηνές, πασπαλισμένες με άφθονο υβρεολόγιο, που υποτίθεται ότι είναι αστείες.

«Γιατί τέτοια βία;» αναρωτήθηκε κάποιος από το κοινό. Κάποιοι βρήκαν την ταινία καλτ - κάποιοι άλλοι σηκώθηκαν και έφυγαν πολύ ενοχλημένοι.

Από το Βερολίνο


**Βραδείας καύσης ταινία, η πολυαναμενόμενη «Αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά», που μας έρχεται από το Βερολίνο, σου αφήνει μια αίσθηση που χρειάζεσαι χρόνο να επεξεργαστείς.

Ενας σταρ πρωινάδικου, βουτηγμένος στα χρέη (πολύ καλός ο Στέργιογλου), εξαφανίζεται, με στόχο το θρίλερ της αναζήτησης του να εκτοξεύσει τα νούμερα ακροαματικότητας της εκπομπής του.

Οταν τα πράγματα δεν πάνε ακριβώς όπως τα υπολόγιζε, αρχίζει να χάνει το μυαλό του και να σκαρφίζεται ό,τι πιο ακραίο μπορεί να φανταστεί κανείς για να διαιωνίσει το «μύθο» του.

Σταρ σίστεμ

Πολύ καλό στήσιμο των πλάνων από την Ψύκου, που επιχειρεί ένα σχόλιο στο σταρ σύστεμ ελληνικού τύπου.

Η κοπέλα ξέρει να κάνει σινεμά. Απολαύσαμε τον Στέργιογλου να υποδέχεται την έλευση του... σωτήριου ευρώ (!) πριν από κάμποσα χρόνια. Να παρουσιάζει καλλιστεία και Eurovision, να καλωσορίζει το θεατή στο πρώτο ιδιωτικό κανάλι...

Η Ψύκου όμως κι αν δίχασε... Κάποιοι κόντεψαν να κοιμηθούν (τα αργά, πολυσήμαντα πλάνα της ταινίας δεν είναι ευρείας κατανάλωσης), κάποιοι άλλοι βγήκαν θυμωμένοι, θεωρώντας πως πρόκειται για άλλο ένα δείγμα ναρκισσιστικού, επιτηδευμένου και στιλιζαρισμένου σινεμά. Και κάποιοι άλλοι εξοργίστηκαν όταν είδαν τον ήρωα να «ξεφεύγει» τελείως: να περιφέρεται ως κλοσάρ με κουρέλια, να κλέβει και να τρώει από τα σκουπίδια. Οχι από πραγματική ανάγκη, όπως τόσοι συμπολίτες μας σήμερα. Αλλά από επιλογή. Εστω κι από τρέλα. Η αποκτήνωση και η ανέχεια ως ριάλιτι...

Το «Miss Violence»


***Το «Miss Violence» άλλους ενθουσίασε και άλλους εξόργισε. Κάποιοι μίλησαν για μια αριστοτεχνική ανατομία όχι τόσο της βίας, όσο της εξουσίας, όπως ενσαρκώνεται στο πρόσωπο αυτού του παππού και πατέρα (πα-τέρας μάλλον..). Και ενθουσιάστηκαν από αυτό το «κέντημα» της σχέσης μεταξύ του δυνάστη και των παιδιών του, αυτών των «γκρίζων» περιοχών που εμπεριέχουν ακόμα και την τρυφερότητα...

Κάποιοι πάλι ενοχλήθηκαν από την υπόνοια συνενοχής του θεατή σε όλα αυτά: ας μην ξεχνάμε πως το κοριτσάκι, λίγο πριν πέσει στο κενό, κοιτάει το θεατή κατ' ευθείαν στα μάτια, χαμογελώντας ειρωνικά. Αλλά και από την απουσία, όπως είπαν, αιτιολόγησης όλων αυτών των τερατωδών που συμβαίνουν στο πανί. Ή από την αίσθηση μιας «απόστασης» του σκηνοθέτη απ' ολ' αυτά. Σαν να μην τον αγγίζουν πραγματικά. «Εχει παιδιά ο κ. Αβρανάς;» είπε σαρκαστικά ένας συνάδελφος.

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: Δύο ελληνικές ταινίες στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα

Δεκατέσσερις ταινίες που εξιστορούν την ευθραστη ανθρώπινη φύση, την ψυχική ασθένεια, την απομόνωση, την τρίτη ηλικία και την οικονομική κρίση με όλες της τις επιπτώσεις - Δείτε τις αναλυτικά


Δεκατέσσερις φέτος οι ταινίες που παίρνουν μέρος στο Διαγνιωστικό Τμήμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, διεκδικώντας τον Χρυσό Αλέξανδρο.

Ξεκινάμε με τις δύο ελληνικές ταινίες που συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό που πραγματικα αξίζουν την προσοχή μας και αναμένεται να τα πάνε πολύ καλά στις αθηναικές αίθουσες. Μιλούν και οι δύο για την κρίση και σε προσωπικό και σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά με εντελω΄ς διαφορετικό τρόπο και έχουν εξαιρετικές ερμηνείες.

Wild Duck, 2013

Εγκλωβισμένος σε προσωπικά και οικονομικά αδιέξοδα, ο Δημήτρης προσπαθεί να ορθοποδήσει αναλαμβάνοντας την εξιχνίαση μιας υπόθεσης υποκλοπών. Η έρευνα τον οδηγεί στην παρακολούθηση ενός διαμερίσματος και, κατ’ επέκταση, της καθημερινότητας των ενοίκων ολόκληρης της πολυκατοικίας. Όσο η παρακολούθηση προχωρά, τόσο το ενδιαφέρον του Δημήτρη αυξάνεται για την ιστορία της Παναγιώτας, της ενοίκου του επάνω ορόφου. Η σχέση του με την Παναγιώτα, αλλά και τα στοιχεία που ανακαλύπτει, τον οδηγούν στη βίαιη συνειδητοποίηση της παραβίασης της ιδιωτικής ζωής και της ασφάλειας, αλλά και της υποβίβασης της ποιότητας ζωής των κατοίκων της σύγχρονης πόλης. Σ’ ένα ταξίδι αυτοπροσδιορισμού στη γενέτειρά του, ο Δημήτρης προσπαθεί να ξαναβρεί τη χαμένη του ελευθερία και τα παραγκωνισμένα του ιδανικά, για ν’ αντιμετωπίσει τα ηθικά και οικονομικά διλήμματα που τον καταδιώκουν. Αλέχανδρος Λογοθέτης για μια ακόμη φορά εντυπωσιακός, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Θέμις Μπαζάκα και Ηλίας Λογοθέτης.


Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά, 2012

Μετά από είκοσι χρόνια επιτυχημένης παρουσίας στην πρωινή ζώνη της τηλεόρασης, σε μια προσπάθεια να τονώσει τη δημοτικότητά του, ο γνωστός παρουσιαστής Αντώνης Παρασκευάς σκηνοθετεί ο ίδιος την «απαγωγή» του. Αποσύρεται σ’ ένα εγκαταλειμμένο ξενοδοχείο απ’όπου παρακολουθεί, μέσα από τις πολλές ανοιχτές τηλεοράσεις και τις πρωινές εκπομπές, τις εξελίξεις σχετικά με τη μυστηριώδη εξαφάνισή του. Συνδυάζοντας τη μαύρη κωμωδία, το δράμα, τη στιλιζαρισμένη δραματοποίηση και τα μουσικά ιντερλούδια, η σκηνοθέτις δημιουργεί μια αποπνικτική ατμόσφαιρα εγκατάλειψης. Κι ενώ περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να επιστρέψει, ο Αντώνης Παρασκευάς διαπιστώνει προς φρίκη του πως σιγά σιγά το όνομά του αρχίζει να ξεχνιέται και η ζωή συνεχίζεται χωρίς εκείνον. Μέσα από τις οικείες και αναγνωρίσιμες εικόνες στις οθόνες κι από τους άδειους και παρηκμασμένους χώρους του ξενοδοχείου, παρακολουθούμε και τον Αντώνη Παρασκευά αλλά και τον κόσμο που τον δημιούργησε να αναζητούν απεγνωσμένα τη χαμένη τους ταυτότητα. Με το βραβείο Works in Progress του Karlovy Vary IFF 2012, ειδικη συμμετοχή στη Μπερλινάλε αλλά και μνείες από κριτικούς και κοινό, αυτή η ταινία έχει αφήσει ήδη το σημάδι της.



Οι υπόλοιπες διεθνείς ταινίες είναι οι εξής:


Εμείς, 2013

Η Ίντα, πορσελάνινη και καλοσυνάτη, πιάνει καινούργια δουλειά σ’ ένα σχολείο. Αμέσως τραβά την προσοχή του φαινομενικά μαζεμένου, αλλά αποφασιστικού συναδέλφου της Κρίστερ, ο οποίος δεν διστάζει να την υπερασπιστεί μέσα στην τάξη όταν εκείνη αντιμετωπίζει προβλήματα, ως νεοφερμένη, με τους μαθητές της. Όλα θα συμβούν γρήγορα: το πρώτο ραντεβού, η συγκατοίκηση, οι όρκοι αιώνιας αγάπης. Το πάθος τους είναι φανερό, όπως και το, μακρινό ακόμα, γκρίζο σύννεφο που τους πλησιάζει. Σταδιακά, εκείνος αρχίζει να φανερώνει την καταπιεστική του πλευρά: γίνεται ζηλιάρης και απρόβλεπτος στις αντιδράσεις του, προσπαθεί να την απομονώσει από την οικογένεια και την κολλητή της. Εκείνη, αδύναμη, ανασφαλής και με ροπή στα ψέματα, χρησιμοποιεί το σεξ προκειμένου να αποφύγει τις δυσκολίες και την αλήθεια. Τροφοδοτώντας ο ένας την αδυναμία του άλλου, αναπτύσσουν μια αμοιβαία ψυχαναγκαστική εξάρτηση. Πετώντας τις μάσκες και τα προσχήματα, το Εμείς ξεπροβάλλει ως ένα αποκαλυπτικό, σκληρό πορτραίτο της αγάπης και των περίπλοκων διεργασιών της.




Ένα βήμα την ημερα, 2012

Σ’ ένα αποπνικτικό διαμέρισμα του Καΐρου, μια τριμελής οικογένεια ζει μια δύσκολη ζωή, με σπάνιες στιγμές τρυφερότητας. Η Σοάντ, ανύπαντρη και γύρω στα τριάντα, φροντίζει τον άρρωστο πατέρα της, ενώ η κουρασμένη μεσήλικας μητέρα της εργάζεται ως νοσοκόμα. Η Σοάντ φαίνεται να έχει παραδοθεί σ’ αυτή τη ζωή μοναξιάς και έλλειψης επιθυμιών, ζώντας κλεισμένη μέσα στο σπίτι και περιορισμένη από τις υποχρεώσεις της προς την οικογένειά της. Το παιχνίδι φωτός και σκότους μεταξύ του ζοφερού διαμερίσματος και της ηλιόλουστης πόλης, μεταξύ της άχαρης μέρας και της πολλά υποσχόμενης νύχτας, καθώς και οι μικροσκοπικές λεπτομέρειες αυτής της μιας ημέρας, δημιουργούν ένα συναρπαστικό συναισθηματικό τοπίο. Γυρισμένη με άγγιγμα ικανό και διορατικό, η ταινία συνθέτει το πορτραίτο μιας νεαρής γυναίκας που ταλαντεύεται ανάμεσα στην πραγματικότητά της και τη ζωή που δεν έχει ζήσει ακόμη.



Suzanne, 2013

H τραγική ιστορία μιας τετραμελούς οικογένειας. Όταν χάνουν την μητέρα τους, οι δύο μικρές κόρες δένονται ακόμα περισσότερο. Η μικρή Suzanne όμως, φαίνεται οτι θα τραυματιστεί πολύ περισσότερο από τον χαμό της μητέρας της. Η κεντρική ηρωίδα σ’ αυτό το δυνατό δράμα χαρακτήρων είναι μια χαμένη ψυχή, έρμαιο ενός μοιραίου έρωτα, παραδομένη σε λανθασμένες επιλογές και παρορμήσεις της στιγμής. Από την παιδική ηλικία ώς την ωρίμανση, ξετυλίγονται ελλειπτικά 25 χρόνια «βίου και πολιτείας» της Σουζάν, το μαύρο πρόβατο της οικογένειάς της, μια μόνιμη πηγή ανησυχίας για τον χήρο πατέρα και τη μεγαλύτερη, συνετή αδελφή της. Ωστόσο, παρά το πόσο τους απογοητεύει, οι δεσμοί αίματος που τους ενώνουν είναι άρρηκτοι και παντοτινοί. Η Σουζάν διψά να λάβει και να δώσει αγάπη, πληρώνοντας κάθε φορά το τίμημα.





Καληνύχτα, 2013

Γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς πως η βραδιά που έχουν προετοιμάσει η Λι κι ο Ουίνστον για τους φίλους τους δεν θα είναι ήρεμη. Για τα 29α γενέθλια της Λι, το ζευγάρι έχει καλέσει εννιά φίλους τους στο καινούργιο τους σπίτι. Υπάρχει μια ανεπαίσθητη αμηχανία καθώς η παρέα μαζεύεται σταδιακά, αλλά τα πράγματα χαλαρώνουν γύρω από το τραπέζι. Και τότε είναι που η Λι σερβίρει μια «βόμβα», ανατρέποντας οριστικά το κλίμα και τις διαθέσεις. Μετά το αρχικό σοκ, ακολουθούν το αλκοόλ, τα τσιγάρα, ο χορός, τα αναπάντητα ερωτήματα και οι θολωμένες σκέψεις. Η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη, αλλά γεμάτη αγάπη. Ο σκηνοθέτης Σον Γκάλαχερ ανοίγει την πόρτα στο σπίτι του ζευγαριού και μας τοποθετεί στην καρδιά της ζωής τους – η κάμερά του δεν είναι κλειδαρότρυπα, αλλά αισθητή παρουσία. Ένα πολυφωνικό κολάζ συναισθημάτων και βιωμάτων.




Θαύμα, 2013
Η Έλα, μια σκυθρωπή έφηβη, εξαναγκάζεται από τη μητέρα της –η οποία προτιμά τον πιο πρόσφατο σύντροφό της από την κόρη της– να μπει σε σωφρονιστικό ίδρυμα. Όταν το σκάει από εκεί, συναντά τον φίλο της, έναν ναρκομανή τριαντάρη σεκιουριτά, ο οποίος την κακομεταχειρίζεται· ακόμα κι έτσι, η σχέση τους ξυπνά σ’ αυτήν σπάνιες αναλαμπές μιας πραγματικής εφηβικής αίσθησης ελευθερίας και χαράς. Η επαναστατικότητα και ανυπακοή της Έλα –θεμελιώδη στοιχεία της πορείας προς την ενηλικίωση– αναλώνονται στο θυμό της απέναντι στη μητέρα της, απέναντι στον κόσμο και απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή εξουσίας προσπαθεί να τη βάλει σ’ένα καλούπι που δεν της ταιριάζει. Η νεαρή πρωτοεμφανιζόμενη Μικαέλα Μπεντούλοβα ξεχωρίζει με μια συγκρατημένη, στιβαρή ερμηνεία με λεπτές αποχρώσεις, ενώ η ταινία, αφτιασίδωτη και ειλικρινής στον σκληρό της ρεαλισμό, της δίνει χώρο για να λάμψει. Πίσω από τη σοβαρή έκφρασή της, τα μάτια της αποκαλύπτουν το «τσαγανό» και την ικανότητα να ονειρεύεται κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο.



Κελί από Χρυσάφι, 2013

Δεκαπέντε μόλις χρονών, ο Χουάν, η –μεταμφιεσμένη σε αγόρι– Σάρα και ο Σαμουέλ ξεκινούν από τη Γουατεμάλα για να διασχίσουν το Μεξικό, κι από κει να φτάσουν «στον Βορρά», στις μυθικές ΗΠΑ. Στη διαδρομή συναντούν και τον Τσαούκ, έναν συνομήλικό τους Ινδιάνο, ο οποίος δεν έχει χαρτιά και δεν μιλάει καν Ισπανικά. Το ότι οι τέσσερίς τους είναι σκληραγωγημένοι δεν σημαίνει ότι έχουν επίγνωση του τι συνεπάγεται αυτή η διαδρομή – κι είναι αυτή η αφέλεια, κι όχι ανωριμότητα, που τελικά τους επιτρέπει να προχωρούν και να αποφεύγουν τις παγίδες. Ο Διέγο Κεμάδα-Δίες γνωρίζει ότι η ιστορία του έχει κινηματογραφηθεί κι άλλες φορές, γι’ αυτό δεν βιάζεται. Παρέχει στα παι- διά το χώρο που χρειάζονται, δίνει στους χαρακτήρες τους υπόσταση και συναίσθημα. Η σκόνη στα πρόσωπά τους αποκτά αποτύπωμα στην οθόνη με τον κόκκο της εικόνας, ο κίνδυνος στο κάθε βήμα τους γίνεται απτός – και τρο- μακτικός. Θέλει θάρρος να κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι, και ο Κεμάδα-Δίες εμφανίζεται με το ντεμπούτο του ως ατρόμητος.



Μελάσα, 2012

Ένας πρωτοεμφανιζόμενος Kουβανός σκηνοθέτης σκιαγραφεί το πορτραίτο της σύγχρονης κουβανέζικης επαρχίας, ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνει με ρεαλιστικά χρώματα την ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων της. Η Μόνικα είναι η μοναδική υπάλληλος ενός εργοστασίου ζάχαρης που κάποτε έδινε ζωή στον τόπο. Ο σύζυγός της Άλντο, δάσκαλος κολύμβησης, διδάσκει σε παιδιά πώς να κολυμπούν σε μια πισίνα χωρίς νερό. Το νιόπαντρο ερωτευμένο ζευγάρι ζει σ’ ένα πολύ μικρό σπίτι, μαζί με την 8χρονη κόρη της Μόνικα και τη γιαγιά της. Τα πρωινά υπενοικιάζουν το σπίτι σε παράνομα ζευγάρια για να ενισχύσουν το εισόδημά τους, ενώ ο Άλντο προσπαθεί να πουλήσει κρέας, κάτι που απαγορεύεται δια νόμου στην Κούβα. Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τη δεινή οικονομική κατάσταση και την απομόνωση, με άξονα μια ερωτική ιστορία. Οι ζωές των ηρώων του αντανακλούν τα χαμένα όνειρα μιας νέας γενιάς που χαράσσει την πορεία της μέσα στην αστάθεια και στις αντίξοες συνθήκες. Στο φακό του, τα έντονα χρώματα της Κούβας –της φύσης και των κτισμάτων– έρχεται σε αντιπαράθεση με τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα, ενώ με ρεαλισμό και ευαισθησία προσεγγίζει το ταμπεραμέντο και το ένστικτο επιβίωσης του κουβανέζικου λαού.



Οι Αισιόδοξοι, 2013

Δυο φίλοι επισκέπτονται τον τρίτο της παρέας, ο οποίος υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία, με σκοπό να του παραδώσουν ένα γράμμα χωρισμού από την αγαπημένη του. Έχουν να ιδωθούν πάνω από ένα χρόνο, μετά την αποφοίτηση απ’ το σχολείο. Μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες, ανάμεσα σε γέλια, αναμνήσεις, ανατροπές και άφθονο αλκοόλ, θα συνειδητοποιήσουν πόσο έχουν αλλάξει οι ίδιοι και οι ζωές τους. Η ιστορία διαδραματίζεται τη ρευστή περίοδο της κρίσης που στιγμάτισε την Κορέα τη δεκαετία του ’90. Οι τρεις φίλοι μοιάζουν εξίσου μετέωροι: έχουν απαρνηθεί την ανεμελιά των σχολικών χρόνων και ισορροπούν ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, προσπαθώντας να βρουν τη θέση τους στο παρόν. Συγκινητική και ρομαντική, εμποτισμένη με νοσταλγία αλλά και ειρωνεία, η ταινία δημιουργεί μια πηγαία αίσθηση οικειότητας, προκαλώντας γλυκόπικρα συναισθήματα. Μέσα από λιτή αφηγηματική γραμμή και λεπτό χιούμορ, και με αληθινή χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών, το φιλμ υμνεί τη νεανική φιλία και την –όχι χωρίς κόστος– μετάβαση στην ενήλικη ζωή· και, φυσικά, εκείνα τα βράδια παρέα με τους κολλητούς, που μένουν αξέχαστα για πάντα.




Πρόβατο, 2013

Το κινηματογραφικό ντεμπούτο των Μαριάν Πιστόν και Ζιλ Ντερού ακολουθεί τα μονοπάτια του σινεμά βεριτέ για να αφηγηθεί μια δραματουργικά ασυνήθιστη ιστορία. Με μινιμαλισμό και ακρίβεια στο χειρισμό της κάμερας, οι δημιουργοί ακολουθούν έναν νεαρό με το όνομα Ορελιέν και το ψευδώνυμο «Mouton» (πρόβατο). Η Πρόνοια αποφασίζει να τον απομακρύνει από την αλκοολική μητέρα του, ενώ στη συνέχεια παρακολουθούμε την εξέλιξή του σε βοηθό σεφ σ’ ένα παραθαλάσσιο εστιατόριο. Αυτό που μοιάζει αρχικά ως μια συμβατική αφήγηση ανατρέπεται γρήγορα, σε μια βίαιη σκηνή που αλλάζει όλη τη ροή της ταινίας. Η σχέση συμπάθειας που αναπτύσσεται προς το πρόσωπο του ήρωα από τον θεατή δεν παύει, αλλά μένει ξαφνικά μετέωρη. Όσοι λειτουργούσαν σαν δορυφόροι του κεντρικού χαρακτήρα αναλαμβάνουν πλέον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το Πρόβατο είναι μια ταινία για την αβεβαιότητα, τον αέναο κύκλο της ύπαρξης, αλλά και την παραδοξότητα του ανθρώπινου είδους.

Το γαλάζιο πουλί, 2013

Ιστορίες που συναντούν η μία την άλλη συνθέτουν μια αυθεντική εικόνα της ζωής της εργατικής τάξης στην Αμερική. Σε μια χιονισμένη πόλη του Μέιν, το κρύο φαίνεται να διεισδύει στα κόκαλα και στις διαθέσεις των ανθρώπων. Οι χαρακτήρες της ταινίας ζουν μια μουντή καθημερινότητα χωρίς ικανοποίηση. Οι ζωές τους διαταράσσονται όταν ένα μικρό αγόρι ξεμένει τη νύχτα μέσα στο σχολικό λεωφορείο, και τον βρίσκουν την επομένη με βαριά υποθερμία. Οι ενήλικες που είναι υπεύθυνοι για το τραγικό συμβάν –η οδηγός του λεωφορείου, που αφαιρείται από την παρουσία ενός πουλιού και δεν ελέγχει ότι το όχημα είναι άδειο στο τέλος της βάρδιας της, η αμελής μητέρα– και οι κοντινοί τους άνθρωποι βλέπουν τις ζωές τους να διαλύονται. Το Γαλάζιο πουλί είναι μια διεισδυτική μελέτη χαρακτήρων, και μαζί ένα λεπτοδουλεμένο, ατμοσφαιρικό πορτραίτο ενός σύμπαντος υπό πίεση, στο οποίο η παρουσία ενός ντελικάτου ιπτάμενου πλάσματος είναι αρκετή για να επηρεάσει την εύθραυστη ισορροπία που αλλάζει ζωές μέσα σε δευτερόλεπτα



Το ποτό του Διαβόλου, 2013

Ο ηλικιωμένος Ελάδιο ζει μόνος του στο ρημαγμένο του εργοστάσιο, φτιάχνοντας και διακινώντας ένα ποτό που το ονομάζει το «ποτό του Διαβόλου». Βγαλμένο από το παρελθόν της χιλιανής ιστορίας, το όνομα του ποτού προκύπτει από την εποχή που έδιναν στους 18χρονους στρατιώτες ένα μίγμα από αλκοόλ και μπαρούτι που τους τρέλαινε και γίνονταν ασταμάτητοι στη μάχη. Ο Ελάδιο δεν είναι πια 18 χρονών, κι ούτε «ξεφεύγει» ποτέ. Περιμένει απλά να πεθάνει, παραιτημένος από τις σχέσεις με την οικογένειά του και τους ανθρώπους γενικότερα, που απλώς «τον ενοχλούν». Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το εργοστάσιο – το οποίο θέλει να γλιτώσει από τα χέρια μιας μεσιτικής εταιρείας που το διεκδικεί. Η άφιξη του εγγονού του, ο οποίος αποφασίζει να δουλέψει μαζί του, δίνει στον Ελάδιο την ευκαιρία να σώσει τη δουλειά του, αλλά και ίσως να κάνει μια ανθρώπινη επαφή. Ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον, στο παλιό και στο νέο, το Ποτό του διαβόλου σκιαγραφεί με σεβασμό και προσεκτικές πινελιές το πορτραίτο ενός άντρα, που δίνει την προσωπική του μάχη με τους δαίμονές του.




Χάλια Μαλλί, 2013

O Τζούνιορ, ένα όμορφο 9χρονο αγόρι με μπούκλες, θέλει διακαώς να ισιώσει τα μαλλιά του: το όνειρό του να μοιάσει με μακρυμάλλη τροβαδούρο τού έχει γίνει εμμονή. Η Μάρτα, η μητέρα του, εξαντλημένη από την έλλειψη σταθερής εργασίας και το γεγονός ότι μεγαλώνει μόνη τα παιδιά της, ανησυχεί μήπως η συμπεριφορά του υποδηλώνει ομοφυλοφιλία. Ο Τζούνιορ είναι παγιδευμένος ανάμεσα στο θυμό της μητέρας του και την απόλυτη αποδοχή της γιαγιάς του. Και οι δύο γυναίκες επιβαρύνουν με ακραίες συμπεριφορές την –ούτως ή άλλως πολύπλοκη– διαδικασία μέσα απ’ την οποία ο Τζούνιορ θ’ ανακαλύψει τον εαυτό του, φορτώνοντάς με τύψεις. Γυρισμένη στις αχανείς εργατικές πολυκατοικίες του Καράκας –ένα σκληρό ταμπλό από χιλιάδες οικογένειες και χιλιάδες ιστορίες–, η ταινία είναι αδιάλλακτα ρεαλιστική, αλλά και τρυφερή προς τους πρωταγωνιστές της. Απέριττη στην εκτέλεσή της, απεικονίζει μοναδικούς, ολοκληρωμένους χαρακτήρες και διακρίνεται από μια συγκινητική και σπάνια ανθρωπιά.


ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

Ο σκηνοθέτης της Miss Violence δηλώνει: «Δεν κάνω ταινίες για τα Φεστιβάλ!»

Βραβευμένος με Αργυρό Λέοντα στη Μόστρα της Βενετίας, ο Αλέξανδρος Αβρανάς εμφανίστηκε στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όπου μίλησε για τις κριτικές που έχουν χαρακτηρίσει «σκληρή» την ταινία του, τα φεστιβάλ, τα βραβεία ενώ δήλωσε ότι «δεν υπάρχει νέο ελληνικό σινεμά»

Ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης για την ταινία του «Miss Violence» -που κατέκτησε τον Αργυρό Λέοντα στη Μόστρα της Βενετίας- Αλέξανδρος Αβρανάς εμφανίστηκε στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου όπου μίλησε για τα βραβεία, τα φεστιβάλ αλλά και το σύγχρονο τοπίο του ελληνικού σινεμά. «Δεν κάνω ταινίες για τα φεστιβάλ. Σ' όλους- και σε μένα- αρέσουν τα βραβεία αλλά... Θέλω μόνο να πω την αλήθεια. Κάνω ταινίες ρεαλισμού και όχι fiction (μυθοπλασίας)» είπε ο Αλέξανδρος Αβρανάς σε σημερινή συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στη Θεσσαλονίκη.

Απαντώντας σε όσους έχουν χαρακτηρίσει σκληρή -την βραβευμένη με Αργυρό Λέοντα- ταινία του είπε: «Δεν ήταν σκληρή η ταινία μου. Σκληρή είναι η αλήθεια. Πέρασε, όμως, η εποχή που καλογυαλίζαμε τα πάντα. Φτάνει η ωραιοποίηση των πραγμάτων. Το ζήσαμε από το ΄81 και μετά... Φτάνει πια. Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά. Και στους μεγάλους. Και με τις ταινίες και με τη ζωή..»

Μάλλον αρνητικός με τη θεωρία περί του νέου ελληνικού κινηματογράφου, ο οποίος διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια (μετά τη βράβευση σε διεθνείς διοργανώσεις ορισμένων νέων Ελλήνων κινηματογραφιστών) δήλωσε «δεν μ΄ αρέσουν οι ταμπέλες! Δεν διαμορφώνεται 'νέο κύμα' στο σινεμά με ...μιάμιση ταινία. Τελείωσαν οι αλληγορίες και οι σουρεαλισμοί. Δεν είναι η οικονομική κρίση που μας ενώνει, είναι η κρίση αξιών, είναι τα παραμύθια που τέλειωσαν, είναι η ανάγκη να πούμε επιτέλους την αλήθεια. Να μην την κλειδώνουμε».

Παρόντες στη χθεσινή προβολή στον κινηματογράφο "Ολύμπιον", αλλά και στη σημερινή συνέντευξη Τύπου, ήταν και οι γονείς του, που έφτασαν από τη Λάρισα.Σ' αυτούς - κι όχι απαραίτητα στις σπουδές του στο Βερολίνο - απέδωσε ο Αλέξανδρος Αβρανάς την «οπτική» του: «οι γονείς μου ήταν αυτοί που πάντα με παρότρυναν να λέω αυτό που θέλω. Την αλήθεια».

Η «Miss Violence» προβάλλεται απόψε, 4 Νοεμβρίου, στις 22.00, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ (η προβολή είναι ήδη sold out) και από τις 7 Νοεμβρίου «βγαίνει» στις αίθουσες των κινηματογράφων στην Ελλάδα. 

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Τζιμ Τζάρμους: «Προτιμώ μια από τις νέες ελληνικές ταινίες από ένα blockbuster»

Στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης μίλησε για το νέο ελληνικό σινεμά που τον ενθουσιάζει, τους Έλληνες φίλους του, τον Lou Reed, τα βαμπίρ και... τον Νίκολα Τέσλα

Ψηλός, αδύνατος, με λευκά μαλλιά αλλά παιδικό πρόσωπο, ο Αμερικανός σκηνοθέτης Τζιμ Τζάρμους, που αισίως έκλεισε τα εξήντα, είναι σαν ένας έφηβος με λευκή κόμη και το ζωηρό του βλέμμα... πετάει σπίθες. Στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης μίλησε για το νέο ελληνικό σινεμά που τον ενθουσιάζει, τους Έλληνες φίλους του, τον Lou Reed, τα βαμπίρ και... τον Νίκολα Τέσλα!

Με την επιβλητική του παρουσία, με τα λευκά μαλλιά αλλά το παιδικό πρόσωπο πλησιάζει με μεγάλες δρασκελιές τους δημοσιογράφους και χαμογελάει πλατιά.

O Τζάρμους επιστρέφει φέτος με το «Μόνοι οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί», μια ταινία για... βρυκόλακες. Είναι μια ταινία για την αγάπη και τον ατέρμονο χρόνο. Μιλώντας για την κρίση ο Jarmusch -που μέχρι πρόσφατα είχε δική του εταιρία παραγωγής- ξεκαθαρίζει «Οι ταινίες είναι πολύ δύσκολη φόρμα τέχνης και με την κρίση όλο και περισσότερο δυσκολεύουν τα πράγματα να τις χρηματοδοτήσεις αν δεν είναι δημοφιλείς και mainstream. Αλλά εγώ ήρθα εδώ και μαθαίνω συνεχώς για σκηνοθέτες στην Ελλάδα που δεν έχουν καθόλου λεφτά και φτιάχνουν πολύ καλές ταινίες».

Για το δικό του στάτους, καθώς πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως έναν από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, λέει γελώντας: «Ε καλά δεν είμαι και τόσο σίγουρος για αυτό, μην υπερβάλλουμε. Οκ, η αλήθεια είναι οτι ίσως έχω οπαδούς στα περιθώρια. Αλλά μου αρέσει να βρίσκομαι εκεί. Τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που βλέπω και κάνω είναι στα περιθώρια. Εκτός mainstream κουλτούρας. Είναι πάντα πιο προοδευτικά. Εγώ είμαι εκεί κάπου στα περιθώρια, αλλά ξέρω πάρα πολλούς σκηνοθέτες που είναι εντελώς εκτός περιθωρίων, είναι πιο γενναίοι από εμένα και τους θαυμάζω πολύ για αυτό».

Ο αιρετικος σκηνοθέτης είναι διάσημος για τη ρήση του το 2005: «Κλέψτε από παντού, τίποτα δεν είναι αυθεντικό». Άραγε την υιοθετεί ακόμα ως τρόπο σκέψης για την δουλειά του; «Χμ, ίσως η λέξη κλέψτε να μην ήταν και η καλύτερη. Αυτό που θέλω να πω είναι οτι ελάχιστα πράγματα είναι αυθεντικά, ο καθένας επηρεάζεται από κάτι και οι ιδέες είναι αλληλένδετες η μία με την άλλη, και είναι δημιουργικές όταν εμπνέουν άλλους και πηγαινοέρχονται σαν... κύματα στη θάλασσα!». Έτσι, εξάλλου, ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη όπου όλοι αντάλλασαν ιδέες και επηρεάζονταν από τις δουλειές των γύρω τους. Ο ζωγράφος Basquiat, η ομάδα Squat Theatre, ο Lou Reed. «Ο θάνατος του Lou Reed είναι μια μεγάλη απώλεια για την μουσική και για τη Νέα Υόρκη. Για μένα ήταν πάρα πολύ σημαντικός καλλιτέχνης και παρ' όλο που δεν ήμασταν κολλητοί φίλοι, όσες φορές φάγαμε μαζί ή συζητήσαμε αποτελούσε μια μεγάλη έμπνευση για μένα. Αλλά ευτυχώς υπάρχει η μουσική του που θα μείνει στην ιστορία. Για αυτό λέω “long live Lou Reed”».

Μιλώντας για τον «ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο» δηλώνει: «Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πια τι είναι αυτό, γιατί τελευταία χρησιμοποιείται στην Αμερική σαν διαφημιστικό εργαλείο. Και σίγουρα από την στιγμή που ξεκίνησα εγώ να κάνω ταινίες έχουν αλλάξει πολλά. Φυσικά έχει αλλάξει ο τρόπος που χρηματοδοτούνται οι ταινίες. Ποιό είναι το μέλλον; Δεν ξέρω. Ίσως ο ελληνικός τρόπος, με το ελληνικό new weird greek wave κινηματογράφο, να είναι το μέλλον. Όταν ήμουν νέος, είχαμε βαρεθεί την γλαφυρότητα στον κινηματογράφο. Και είχαμε αρχίσει να ξεγυμνώνουμε τις ταινίες, ώσπου έμεναν τα απολύτως απαραίτητα. Αυτό βλέπω σε όλες αυτές τις νέες ελληνικές ταινίες τώρα. Με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο λοιπόν να δω μια ελληνική ταινία που κόστισε 200,000 ευρώ από μια υπερπαραγωγή δισεκατομμυρίων όπως ας πούμε το Great Gatsby. Αλλά αυτό είναι δική μου άποψη». «Πάντως εντυπωσιάζομαι που υπάρχουν όλοι αυτοί οι “κήποι” κινηματογράφου, εκτός των κλασσικών κέντρων ταινιών, όπως το Ιράν, η Ρουμανία, η Ελλάδα» προσθέτει χαμογελώντας.

Ο χρόνος παίζει σημαντικό ρόλο στις ταινίες του, από το Stranger than Paradise, το Mystery Train, Night on Earth μέχρι και την τωρινή του. «Δεν θέλω να υπεραναλύω τις ταινίες μου με τρομάζει αυτό. Ναι προφανώς και υπάρχει το θέμα του χρόνου, αλλά δεν το κάνω συνειδητά. Δεν προσπαθώ να φτιάξω μια ταινία-μηχανή του χρόνου, θα ήταν πολύ ψωνισμένο».

Θα έκανε ποτέ τηλεόραση; «Ναι φυσικά και το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον μέσο την τηλεόραση. Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα. Εγώ έχω συνηθίσει να είμαι ελεύθερος στις επιλογές μου και να διαλέγω χωρίς κανένα περιορισμό πως θα κάνω μια ταινία και με ποιούς θα την κάνω. Αν μου στερούσε η τηλεόραση αυτή την ελευθερία (που υποψιάζομαι οτι μπορεί να το έκανε) δεν θα μπορούσα να δουλέψω σε αυτό το μέσο». Βλέπει τηλεόραση; «Όχι γιατί φοβάμαι μην εθιστώ. Βασικά το πρόβλημα μου είναι ο εθισμός με τις σειρές. Είχα ξεκινήσει να βλέπω την σειρά The Wire και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω! Οπότε πλέον βλέπω μόνο ένα επεισόδιο από κάθε σειρά. Ένα επεισόδιο Breaking Βad, ένα Mad Men απλά για να ξέρω περί τίνος πρόκειται. Προτιμώ να βλέπω παλιές ταινίες, ή περίεργες ταινίες. Είμαι ένα πραγματικό film nerd (σπασικλακι ταινιών)».

Δηλώνει ευγνώμων προς τους Έλληνες, αν και παραδέχεται οτι από αυτούς που πρωτογνώρισε πήρε μια κακή ιδέα. «Όταν ο παραγωγός μου, ο Bart Walker, μου είπε θέλω να σου γνωρίσω έναν ενδιαφέροντα Έλληνα παραγωγό, του λέω “ωχ θα είναι κανένας που θέλει να πάει σε πάρτι και να γνωρίσει την Πάρις Χίλτον”. Μου είπε όχι δεν είναι έτσι. Ήμουν πολύ αγενής πριν γνωρίσω τον Χρήστο Κωνασταντακόπουλο (συν-παραγωγό του Οι Εραστές). Τελικά συμφώνησα να τον γνωρίσω, βγήκαμε για φαγητό και είδα έναν άνθρωπο με εκπληκτικές γνώσεις, τις ίδιες απόψεις με μένα για το σινεμά, τις ταινίες, κοινό μίσος για τον Σαίξπηρ, λατρεία για την μουσική. Ξέρει τόσα πολλά πράγματα, είναι ένας φύλακας άγγελος που μας έσωσε τελευταία στιγμή, γιατί χωρίς την συμβολή του η ταινία αυτή δεν θα είχε γίνει πραγματικότητα. Αλλά θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και στον Δημήτρη Εϊπίδη, τον διευθυντή του Φεστιβάλ. Είναι ο άλλος άγγελος, ένας θρύλος του σινεμά που όλοι εμείς οι σκηνοθέτες στο εξωτερικό τον ξέρουμε, μιλάμε για το πόσο παθιασμένος είναι με το σινεμά και πόσα πολλά ξέρει. Είναι δάσκαλος».

Το “Μόνοι οι Εραστές μένουν ζωντανοί” η τελευταία του ταινία που θα προβληθεί σύντομα στους κινηματογράφους, μιλάει για ένα ζευγάρι από βρυκόλακες που είναι ζευγάρι... για πάντα. Η ιστορία δεν είναι μια ταινία τρόμου, αλλά μια ταινία για την αγάπη και την συνειδητότητα της ύπαρξης.

«Ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας είναι για την συνειδητότητα. Η ζωή στην γη είναι μια στιγμή στην αιωνιότητα, αλλά εγώ θέλω να ζήσω όσο το δυνατόν περισσότερο» δηλώνει. «Και το πιο όμορφο πράγμα στην ζωή είναι η ανθρώπινη φαντασία. Εμένα αυτό είναι το ναρκωτικό μου, γιατί όλα τα υπόλοιπα τα δοκίμασα και δεν μου κάνουν».

Ο Τζάρμους το 2010, συνεργάστηκε σε μια όπερα για τον Νίκολα Τέσλα, κάτι που παραξένεψε πολλούς. «Ο Νίκολα Τέσλα έδωσε απίστευτες εφευρέσεις στην ανθρωπότητα στον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό. Πολλά από αυτά που θεωρούμε δεδομένα είναι δικές του εφευρέσεις. Και στο τέλος έμεινε στο περιθώριο, τον θεώρησαν τρελό και πέθανε πάμφτωχος. Το θέμα για μένα είναι να ξέρουμε γιατί. Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν η δωρεάν ενέργεια για όλους. Αυτός ήταν ο σκοπός του και για αυτό τον περιθωριοποιήσανε. Οι εταιρείες που διαχειρίζονται την ενέργεια θέλανε να χρεώνουνε για αυτήν, ενώ ο Τέσλα πάλευε για δωρεάν ενέργεια για όλους. Κέρδισαν αυτοί και ο κρυπτο-φασισμός τους. Αποφασίσανε για όλους μας και πια πληρώνουμε για τον ηλεκτρισμό, χρησιμοποιούμε ακόμα αμάξια που καταστρέφουν τον πλανήτη ενώ υπάρχουν άλλα πιο φιλικά στο περιβάλλον. Εγώ προσπάθησα να μιλήσω για αυτό γιατί δεν πρέπει να ξεχαστεί ο Τέσλα, ούτε οι εφευρέσεις του αλλά κυρίως ούτε οι ανθρωπιστικές του ιδέες».

Η ταινία Μόνοι οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί, του Jim Jarmusch βγαίνει στους κινηματογράφους στις 2 Ιανουαρίου του 2014 από την Feelgood.

Ποιος είναι ο Τζιμ Τζάρμους


Ο Τζιμ Τζάρμους είναι ένας “καλτ” σκηνοθέτης με φανατικό κοινό. Γεννημένος στο Οχάιο της Αμερικής, ο Jim ήταν πολύ τυχερός από μικρός. Το μεσαίο παιδί μιας μεσοαστικής οικογένειας, είχε την εύνοια της κριτικού κινηματογράφου μητέρας του, που τον άφηνε να δει ταινίες στις μεσημεριανές προβολές του σινεμά της γειτονιάς. Ο Τζάρμους εθίστηκε στο σινεμά, αλλά νόμιζε πως ήθελε να γίνει δημοσιογράφος και να παίζει κιθάρα. Όταν βαρέθηκε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, πήγε στη Νέα Υόρκη, στο πανεπιστήμιο Columbia με την σκέψη οτι θα γίνει ποιητής. Την τελευταία του χρονιά στο πανεπιστήμιο, μετακόμισε για πρακτική στο Παρίσι, όπου εν τέλει έμεινε δέκα μήνες και έβλεπε συνεχώς ταινίες στη Cinematheque Francaise.

Γύρισε στη Νέα Υόρκη, παίζοντας μουσική από εδώ και εκεί και πριν αποφοιτήσει έκανε την πρώτη του ταινία με τίτλο Permanent Vacation. Η ταινία πήγε στο Φεστιβάλ του Μάνχάιμ και κέρδισε το πρώτο της βραβείο. Κάπου εκεί ο Jarmusch κατάλαβε ότι εκτός από καλός μουσικός, ίσως έχει και καλή σκηνοθετική ματιά. Και πήρε το θάρρος να γυρίσει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το πλέον εμβληματικό φιλμ, Stranger than Paradise, που ενθουσίασε κριτικούς και έσπασε πολλά ταμπού σκηνοθεσίας, κερδίζοντας το βραβείο Camera D'Or στις Κάννες. Ένας μεγάλος σκηνοθέτης ήταν στην αρχή μιας εκπληκτικής καριέρας.

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ


Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Άνοιξε η αυλαία του 54ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

«Σταρ» της βραδιάς και αιτία για την κοσμοσυρροή ήταν ο αμερικανός «ανεξάρτητος» κινηματογραφιστής, Τζιμ Τζάρμους.
Κατάμεστη ήταν η αίθουσα του «Ολύμπιον» στα αποψινά εγκαίνια της 54ης διοργάνωσης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (ΦΚΘ).

«Σταρ» της βραδιάς και αιτία για την κοσμοσυρροή ήταν ο αμερικανός «ανεξάρτητος» κινηματογραφιστής, Τζιμ Τζάρμους, που παρέστη στα εγκαίνια καθώς και στην προβολή της τελευταίας ταινίας του, με τίτλο «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί».

Ο Τζάρμους («πνευματικό παιδί» του Βίμ Βέντερς αλλά και πολλών ευρωπαίων κινηματογραφιστών) που θεωρείται εκπρόσωπος του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου, αποδεικνύεται - αν και επισκέπτεται για πρώτη φορά την Ελλάδα - ιδιαίτερα δημοφιλής στο ελληνικό κοινό. Είναι χαρακτηριστικό πως η αυριανή επανάληψη προβολής της ταινίας του είναι ήδη «σολντ άουτ».



Τα εγκαίνια κήρυξε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης - πρόεδρος παράλληλα του διοικητικού συμβουλίου του Φεστιβάλ, ο οποίος αυτοχαρακτηρίστηκε «σινεμαδάκιας» και παραλλήλισε το Φεστιβάλ με... τους αγώνες φόρμουλας, «από εκεί προκύπτουν όλες οι νέες ιδέες και τάσεις» είπε χαρακτηριστικά.

Μπουτάρης και Τζάρμους

Είχε προηγηθεί ολιγόλεπτος χαιρετισμός του υφυπουργού αθλητισμού Γιάννη Ανδριανού, ο οποίος επαναβεβαίωσε τη στήριξη της κυβέρνησης στην κινηματογραφική παραγωγή και τους δημιουργούς της που «ανατέμνουν την κοινωνική πραγματικότητα» όπως είπε.
Χαιρετισμό απεύθυνε νωρίτερα και ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, Καθηγητής Δημοσθένης Δαβέτας.

Στο δικό του εισαγωγικό χαιρετισμό, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, Δημήτρης Εϊπίδης, ευχαρίστησε τους προσκεκλημένους και εξέφρασε την ικανοποίησή του πως «στους δύσκολους οικονομικά καιρούς που διάγει η χώρα, το Φεστιβάλ δεν βαραίνει τον εθνικό προϋπολογισμό καθώς το 80% των εξόδων της διοργάνωσης προέρχονται από ευρωπαϊκά κονδύλια».

«Νονό» της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής αλλά και της διεθνούς που προβάλλεται στο ΦΚΘ, χαρακτήρισε τον κ. Εϊπίδη ο Τζιμ Τζάρμους στο σύντομο δικό του χαιρετισμό. Υπό τα πλέον ηχηρά και μακρόσυρτα χειροκροτήματα που του επεφύλαξε το κοινό, ο 60χρονος αμερικανός κινηματογραφιστής ευχαρίστησε τους διοργανωτές του Φεστιβάλ αλλά και τους σινεφίλ της Θεσσαλονίκης και υποσχέθηκε «αντίδωρο» ευχαρίστησης με την προβολή της ταινίας του που ακολούθησε.

Οι προβολές στο πλαίσιο του 54ου ΦΚΘ συνεχίζονται κανονικά από σήμερα ως και το βράδυ της επόμενης Κυριακής στις αίθουσες του κινηματογράφου «Ολύμπιον» και στις τέσσερις αίθουσες του Λιμανιού.

54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Επιλογές για το Σαββατοκύριακο

Αν έχετε παιδιά μην ξεχνάτε ότι το Φεστιβάλ έχει και παιδικές ταινίες νωρίς το πρωί. Στις 9.00 και στις 11.00 προβάλλονται ταινίες για παιδιά 8-12 ετών και 10-12 ετών αντίστοιχα στην αίθουσα «Σταύρος Τορνές»

«Μια δασκάλα» ή αλλιώς ανεξάρτητο δυναμικό σινεμά από τις ΗΠΑ. Η Νταϊάνα, δασκάλα σε λύκειο, εμπλέκεται ερωτικά με μαθητή της... («Παύλος Ζαννας», 13.00)

Βαμπίρ και παντοτινή αγάπη. Ο Τζιμ Τζάρμους, ένα από τα τρομερά παιδιά του σύγχρονου σινεμά, επιμένει ότι μόνο «Οι εραστές μένουν ζωντανοί» («Ολύμπιον», 20.00)

«Ιστορία στην Καμπάλα». Ο Ντόναλντ Μουγκίσα και ο Κάσπερ Μπίσγκαρντ παρουσιάζουν την ιστορία της Απιο, την περιπέτεια ενός μικρού κοριτσιού. Οι κάτοικοι της Ουγκάντας δεν έχουν λογαριασμούς τραπέζης. Εδώ μπαίνει η κινητή τηλεφωνία...(«Παύλος Ζάννας», 17.30)

«Στρατιωτίνα Ζανέτ». Η ταινία του Ντάνιελ Χεσλ διακρίθηκε στο φεστιβάλ του Ρότερνταμ. Δύο γυνηαίκες από τελειώς διαφορετικούς κόσμους συναντιούνται και αλλάζουν για πάντα («Φρίντα Λιάππα», 18.00)



ΚΥΡΙΑΚΗ

Με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ «Ενδιάμεσος σταθμός» του Καβέ Μπαχτιαρί πραγματοποιείται ανοιχτή συζήτηση με τίτλο «Λάθος Προορισμός» («Τζον Κασσαβέτης», 12.45). Στο πάνελ της συζήτησης, την οποία συντονίζει η Έλενα Χρηστοπούλου, θα συμμετέχουν ο σκηνοθέτης, Καβέ Μπαχτιαρί, ο επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου του ΑΠΘ, κ. Ανδρέας Τάκης και ο αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, κ. Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης. Κεντρικός θεματικός άξονας της συζήτησης είναι οι αιτίες που καθιστούν την Ελλάδα χώρα-παγίδα και τόπο εγκλεισμού των προσφύγων ή μεταναστών που επιθυμούν να μεταβούν σε άλλες χώρες στην Ευρώπη.

«Μiss Violence» ή μια σπουδή στη βία του Αλέξανδρου Αβρανά. Η ελληνική ταινία που διακρίθηκε στη Βενετία. Ολα ξεκινούν με ένα κοριτσάκι που πέφτει από ενα μπαλκόνι. Τι είναι αυτό που το οδήγησε; («Ολύμπιον», 20.30)

«Μελάσα» του Κάρλος Λετσούγκα. Ο δημιουργός της περιγράφει την ταινία ως μια ταινία για την κουβανέζικη οικογένεια, τους νέους την απώλεια ηθικής, μια ταινία που ξεχειλίζει από ...Κούβα («Φρίντα Λιάππα», 15.45)

«Οι αισιόδοξοι» του Τάε Γκον Κιμ Μία ανδροπαρέα από την Κορέα. Στρατός, νιάτα και πιοτό. Πόσο μικρός είναι ο κόσμος τελικά; (Ολύμπιον, 15.45)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...