Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Ταινιοθήκη της Ελλάδος: Μια βραδιά στη μνήμη της Αλίντας Δημητρίου

Η Αλίντα Δημητρίου «έφυγε» τον Ιούλιο στα 80 της χρόνια. Η ντοκιμαντερίστα, που έδωσε φωνή στις γυναίκες της Ελλάδας, τις ξεχασμένες ηρωίδες της Αντίστασης, του Εμφυλίου και της δικτατορίας, έχασε αυτή τη μάχη... Επέλεξε να καεί και όχι να ταφεί.


Αντί για κηδείες και μνημόσυνα, ο αγαπημένος της σύντροφος, ο Σωτήρης Δημητρίου, διάλεξε ένα διαφορετικό «επικήδειο»: τη Δευτέρα μας καλεί σε μια βραδιά γεμάτη Αλίντα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, εκεί όπου τη συναντήσαμε κι εμείς για τελευταία φορά πριν από μερικούς μήνες. Αγωνίστρια και χαμογελαστή μέχρι τέλους.

Τη βραδιά αυτή, που ξεκινά στις 8.15 μ.μ., θα προβληθεί η σπουδαία τριλογία της -«Τα κορίτσια της βροχής», «Η Ζωή στους βράχους», «Πουλιά στο βάλτο»- και θα γίνουν συζητήσεις για το έργο της. Δεν περιμέναμε τίποτε διαφορετικό από το αγαπημένο αυτό ζευγάρι που αλώνιζε τα κινηματογραφικά φεστιβάλ. Ηταν πάντα μαζί, χέρι χέρι, καπνίζοντας αρειμανίως. Αξέχαστο δίδυμο. Και τώρα ο Σωτήρης μόνος...

Σήμερα, σκέφτομαι πως η δυναμική Αλίντα ήταν το διάφορο του life style. Κι όμως, με την προσωπικότητά της και το έργο της κατάφερνε να γοητεύσει ακόμα και τους θιασώτες του. Στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το 2008, είχε κερδίσει το βραβείο κοινού -το πιο δύσκολο βραβείο.

Είχε μια απίστευτη βροντερή φωνή, μια μάλλον ατημέλητη εμφάνιση, ένα δυναμισμό αρρενωπού τύπου, αλλά ταυτόχρονα μια απίστευτη τρυφερότητα ως άνθρωπος, μια νεανικότητα και μια εξίσου ισχυρή ευαισθησία ως δημιουργός.

Εσκυψε με αγάπη σε όλα όσα σήμερα οι περισσότεροι θεωρούν «ντεμοντέ» και «πασέ»: Αντίσταση, Κομμουνισμός, Φεμινισμός. Μέσα από το φακό της Αλίντας, οι αφανείς αγωνίστριες μιας ολόκληρης εποχής αποκτούσαν αίφνης πρόσωπο. Δεκάδες γυναίκες κατέθεσαν στην κάμερά της τη μαρτυρία τους: αγώνες, φυλακίσεις, βασανιστήρια, εξορίες, εκτελέσεις. Διαλυμένες ζωές. «Αυτό που ήθελα, ήταν να δώσω φωνή σε ανθρώπους που αγνόησε η Ιστορία. Εγώ ήμουν πάντα με τους ξυπόλυτους. Οταν βρήκα μία από αυτές τις γυναίκες, τις βρήκα όλες», έχει πει.

Οι ταινίες της είναι ντοκουμέντα. Στα «Κορίτσια της βροχής» (2011) δεν «λυπάται» το θεατή. Τον βομβαρδίζει ανελέητα με 50 μαρτυρίες ασύλληπτων βασανιστηρίων που υπέστησαν γυναίκες επί χούντας. Χωρίς να προδώσουν τα ιδανικά τους. Μία από αυτές είπε: «Η δική μας συνέχεια είναι η σημερινή νεολαία». Είναι, αλήθεια;

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Ας ελπίσουμε πως θα υπάρξει μια νέα Αλίντα να τους καταγράψει...

ΕΥΑΝΝΑ ΒΕΝΑΡΔΟΥ/enet.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τη γνώμη σας !

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...