Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Χαμόγελα... τριών διαστάσεων στο Χόλιγουντ


Μπορεί στις κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ να πηγαίνουν όλο και λιγότεροι θεατές όμως τα έσοδα μπορεί φέτος να φτάσουν σε ποσό ρεκόρ, χάρη στις μεγάλες χολιγουντιανές παραγωγές, τις τρισδιάστατες ταινίες και την... αύξηση στις τιμές των εισιτηρίων.

Σύμφωνα με το holywood.com τα έσοδα από την προβολή ταινιών στις κινηματογραφικές αίθουσες στη διάρκεια του καλοκαιριού ανήλθαν σε 4,35 δισ. δολάρια και, υπό προϋποθέσεις, να φτάσει για το σύνολο του 2010 στα 11 δισ. δολάρια. Η αύξηση των εσόδων εξηγείται από τις αναπροσαρμογές των εισιτηρίων στις οποίες προχώρησαν οι αιθουσάρχες, αλλά και από το επιπλέον ποσό που πρέπει να πληρώσει κάθε θεατής προκειμένου να απολαύσει μια ταινία σε 3D.

Πάντως ανησυχητικά είναι τα νέα όσον αφορά τον αριθμό των θεατών. Για φέτος εκτιμάται ότι θα "κοπούν" 552 εκατ. εισιτήρια, επίδοση που είναι η χειρότερη από το 1997.

Inception: Σκέψη για τις μάζες…

 Ως η τέταρτη καλύτερη ταινία όλων των εποχών βαθμολογήθηκε από εκατομμύρια χρήστες του imdb το Inception που σκηνοθέτησε ο Βρετανός Κρίστοφερ Νόλαν, μετά τους -δύο πρώτους- Νονούς του Κόπολα και την Τελευταία έξοδο Ρίτα Χέιγουορθ. Και μόνο γι'αυτό το λόγο δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
 
Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΙΑΝΤΖΗΣ στην εφημεριδα ΠΡΙΝ

To Inception, που από την Τετάρτη προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες, είναι η πιο πολυσυζητημένη ταινία της χρονιάς. Το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο απόλυτος μεταμοντέρνος δημιουργός της τελευταίας δεκαετίας, ο βρετανός Κρίστοφερ Νόλαν (Prestige, Memento, Σκοτεινός Ιππότης). Σύμφωνα με τη βαθμολογία εκατομμυρίων κινηματογραφόφιλων στην ψηφιακή βάση δεδομένων του imdb (που σίγουρα είναι πιο αντιπροσωπευτική από οποιαδήποτε λίστα επαγγελματιών κινηματογραφικών κριτικών), το Ιnception ανακηρύσσεται η τέταρτη καλύτερη ταινία όλων των εποχών μετά τους δύο «Νονούς» του Φράνσις Φορντ Κόπολα και το Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ (που είναι βασισμένο σε ένα διήγημα του Στίβεν Κινγκ). Η ταινία αποθεώθηκε από κοινό και κριτικούς. Ο Κρίστοφερ Νόλαν χαρακτηρίζεται πλέον ως ο διάδοχος του Χίτσκοκ και του Κιούμπρικ.           Είναι όμως όντως η ταινία τόσο καλή ή αποτελεί άλλη μια εντυπωσιακή φούσκα όπως το Avatar ή το Dark Knight; 

Η λέξη inception σημαίνει έναρξη, η αρχή ενός γεγονότος. O κεντρικός ήρωας  της ταινίας, ο Ντομ Κομπ, που τον υποδύεται ο Λεονάρντο ντι Κάπριο (σε ένα ρόλο που θυμίζει πολύ έντονα την προηγούμενη ταινία του Το νησί των καταραμένων), είναι ένας «κλέφτης ιδεών» και εργάζεται στον τομέα της βιομηχανικής κατασκοπίας. Ο Κομπ έχει τη σπάνια ικανότητα να εισβάλλει στις πιο προσωπικές στιγμές των άλλων μέσα από τα όνειρά τους και να τους κλέβει τις ιδέες ώστε να τις πουλήσει μετά στον μεγαλύτερο πλειοδότη. Ωστόσο, ο ήρωας έχει και ένα σκοτεινό παρελθόν, εξαιτίας του οποίου του απαγορεύεται η είσοδος στις ΗΠΑ. Για να μπορέσει να «κερδίσει πάλι τη ζωή του» και να επιστρέψει στην οικογένειά του ο «κλέφτης ονείρων» καλείται να πραγματοποιήσει το ακατόρθωτο. Αντί να κλέψει μια ιδέα, πρέπει να «εμφυτεύσει» μια νέα ιδέα στο μυαλό του θύματος. Αυτό όμως που δεν ξέρει είναι ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια ομάδα αδίστακτων αντιπάλων οι οποίοι περιμένουν την κάθε του κίνηση.

            Ενας σωστός όρος για να χαρακτηρίσει κανείς την ταινία είναι «σκεπτόμενη ταινία δράσης». Η ταινία είναι δομημένη με έξυπνο τρόπο καθώς ο θεατής καλείται να λύσει ορισμένα παζλ και να συνδέσει στοιχεία ώστε να μπορέσει να καταλάβει τι συμβαίνει. Το πρώτο μισάωρο είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό μέρος της ταινίας, καθώς ο θεατής νιώθει αρκετά πελαγωμένος. Στη συνέχεια, ο σκηνοθέτης προσφέρει διάφορα επεξηγηματικά «διαλείμματα» όπου αρκετά από τα «σκοτεινά» σημεία φωτίζονται αφήνοντας ωστόσο στον θεατή και κάποια «δουλειά» αποδόμησης για τα σπίτι. Χαρακτηριστικό της επιτυχίας της ταινίας είναι ότι πολλοί θεατές χρειάστηκε να την παρακολουθήσουν δεύτερη ή και τρίτη φορά ώστε να καταφέρουν τελικά να ενώσουν όλα τα κομμάτια του παζλ.

            Η ταινία είναι δομημένη με έναν τρόπο που είναι αδύνατον να αντιληφθείς αν τα ορατά σεναριακά κενά αποτελούν όντως σεναριακή αδυναμία ή συγκροτούν ακόμα έναν –αρχιτεκτονικά σχεδιασμένο- γρίφο και επομένως αποτελούν μέρος του μυστηρίου. 
 Η ταινία είναι και καλή και πρωτότυπη. Τα καλύτερα σημεία της, ωστόσο, θυμίζουν υπερβολικά αντίστοιχες σκηνές από τον Ορφέα του Ζαν Κοκτό ή την Οδύσσεια του Διαστήματος του Στάνλει Κιούμπρικ ή ακόμα και την τηλεοπτική σειρά Lost ενώ τα «πρωτότυπα» σημεία ξεχωρίζουν περισσότερο για τα υπέροχα οπτικά εφέ. Τπ πιο αδύναμο σημείο της είναι η ανάπτυξη των χαρακτήρων, που όμως υποτίθεται ότι επιδιώκει «να μας δώσει την ευκαιρία να εστιάσουμε στην ιστορία και όχι στα πρόσωπα». Τα ερωτήματα που γεννιούνται είναι πολλά αλλά δεν ξεχωρίζουν για την πρωτοτυπία τους: «είναι όλα ένα όνειρο;», «μήπως ο πρωταγωνιστής είναι νεκρός και δεν το ξέρει;»

            Η ταινία, παρά το ονειρικό σενάριο, τα όνειρα μέσα στα όνειρα και τις κλινικές ψυχολογικές αναλύσεις, παραμένει ένα προϊόν μαζικής κατανάλωσης χωρίς τις καλλιτεχνικές ή σουρεαλιστικές αξιώσεις ταινιών όπως το Mulholland Drive ή ακόμα και η Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού. Είναι ιδιαίτερα ευχάριστη και όντως αναγκάζει τον θεατή να σκεφτεί και να προβληματιστεί, αλλά όχι για τίποτα που έχει σημασία: απλώς για μια σειρά από γρίφους που δεν ακονίζουν τη σκέψη περισσότερο από ένα Sudoku.

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Πέθανε ο σκηνοθέτης Αλέν Κορνό


Πέθανε σε ηλικία 67 ετών ο Γάλλος σκηνοθέτης, Αλέν Κορνό.

Το καλλιτεχνικό του γραφείο, Artmedia, ανακοίνωσε ότι ο δημιουργός ταινιών όπως "Όλα τα πρωινά του κόσμου", "Ο σκληρός νόμος του επιθεωρητή Φερό", "Φορτ Σαγκάν" και "Νυχτερινός Ινδός", πέθανε τα ξημερώματα σε νοσoκομείο του Παρισίου

Το σινεµά... βουτάει στην πισίνα

Το ερωτικό πάθος, η εκδίκηση, η δολοφονική µανία, τα τρελά πάρτι... Το παγκόσµιο σινεµά είχε πάντα το νερό και ειδικά την πισίνα ως σηµείο αναφοράς γι αυτές τις σκηνές του. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές σκηνές µε Λολίτες και στις οµώνυµες ταινίες του Στάνλεϊ Κιούµπρικ το 1962 µε τον Τζέιµς Μέισον και τη Σου Λάιον και του Αντριαν Λιν το 1997 µε τον Τζέρεµι Αϊρονς και την Ντοµινίκ Σουέιν  βασισµένες στο βιβλίο του Βλαντίµιρ Ναµπόκοφ  αλλά και η «Αmerican Βeauty» του Σαµ Μέντες µε τον Κέβιν Σπέισι και τη Θόρα Μπερτς είναι γυρισµένες δίπλα ή µέσα σε πισίνες. Με κυρίως άξονα το νερό δε είναι γυρισµένες και οι δύο «Πισίνες», που επίσης έχουν θέµα τις... λολίτες. Και η αρχική του Ζακ Ντερέ (1969), µε τον Αλέν Ντελόν, τη Ρόµι Σνάιντερ και την Τζέιν Μπίρκιν, αλλά και το ριµέικ του 2003 από τον Φρανσουά Οζόν, µε τη Σαρλότ Ράµπλινγκ, τον Τσαρλς Ντανς και τη Λουντβίν Σανιέ.

Σε πισίνα είναι γυρισµένη και µια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της σκληρής ταινίας «Little Children» του (2006), µε τους Κέιτ Γουίνσλετ και Πάτρικ Γουίλσον, στην οποία οι µητέρες βγάζουν άρον άρον τα παιδιά τους από το νερό όταν ανακαλύπτουν ότι έχει βουτήξει µε µάσκα και αναπνευστήρα ένας σεσηµασµένος παιδόφιλος (Τζάκι Ερλ Χάλεϊ).

Σε πισίνα πνίγουν τους συζύγους τους δύο γενιές γυναικών και στους «Συνεχόµενους πνιγµούς» (1988) του Πίτερ Γκρίναγουεϊ, µε τις Τζόαν Πλόουραϊτ και Τζοέλι Ρίτσαρντσον. Με την ανακάλυψη σε µία πολυτελή πισίνα του πτώµατος του σεναριογράφου Τζο Γκίλις (Γουίλιαµ Χόλντεν), αφηγητή στην ταινία, αρχίζει και το σκοτεινό φιλµ «Η Λεωφόρος της Δύσης» του Μπίλι Γουάιλντερ (1950) µε την παλιά δόξα του Χόλιγουντ Γκλόρια Σουάνσον.

Σε πισίνα είδαν οι κριτικοί να χάνεται και κάτι από το «µυστήριο» της Γκρέτα Γκάρµπο, όταν αναδύθηκε φορώντας σκουφάκι στο κύκνειο άσµα της, τη «Διπρόσωπη γυναίκα» (1941)...  

«Το δόλωµα»

Σε καµπαρέ της Τρούµπας ανακαλύπτουν την Αλίκη Βουγιουγκλάκη ο χαρτοκλέφτης Αλέκος Αλεξανδράκης και ο συνεργός του Ντίνος Ηλιόπουλος µε σκοπό να τη χρησιµοποιήσουν ως δόλωµα για να «γδύσουν» πλούσιους στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου. Θρυλική σκηνή εκείνη που το Τρίο Ατενέ τραγουδά το «Τσιν Τσιν» του Κ. Καπνίση µε εξωτικά καπέλα και κιθάρες.

tanea.gr

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Μάνες κουράγιο

Η αμερικανίδα σκηνοθέτρια του ανεξάρτητου σινεμά Λίζα Τσολοντένκο πιστεύει ότι, «αν μέσα στην οικογένεια υπάρχει αληθινή αγάπη για τα παιδιά, τότε αυτό καθαυτό το πλαίσιο της οικογένειας δεν παίζει κανέναν ρόλο». Δικαιολογημένα, αφού στη νέα της ταινία, τη διασκεδαστική κωμωδία «Τα παιδιά είναι εντάξει», το στόρι εκτυλίσσεται γύρω από μια οικογένεια που μόνο συνηθισμένη δεν είναι.
Οι πρωταγωνίστριες του «Τα παιδιά είναι εντάξει», Τζούλιαν Μουρ και Ανέτ Μπένινγκ. Δύο λεσβίες -τις οποίες υποδύονται η Τζούλιαν Μουρ και η Ανέτ Μπένινγκ- μεγαλώνουν τα δύο παιδιά τους (Μία Βασικόφσκα, Τζον Χάτσερσον), τα οποία έκαναν από δωρητή σπέρματος (Μαρκ Ράφαλο). Ολα πάνε καλά μέχρι τη στιγμή που οι δύο έφηβοι αναζητούν τον πατέρα τους. Οχι μόνο τον βρίσκουν, αλλά θέλουν να τον βάλουν μέσα στην οικογένειά τους, στην οποία φυσικά αλλάζουν ξαφνικά οι ισορροπίες και οι ρόλοι. Η Τσολοντένκο, την οποία γνωρίσαμε πριν από λίγα χρόνια με την κωμωδία «Μικρές απιστίες», εμπνεύστηκε την ταινία από τη ζωή της. Λεσβία και η ίδια, έκανε πριν από λίγα χρόνια παιδί με τη σύντροφό της με τον ίδιο τρόπο. Στο «Τα παιδιά είναι εντάξει» αντιμετωπίζει την γκέι οικογένεια με βαθιά τρυφερότητα αλλά και με χιούμορ, ισορροπώντας ανάμεσα σε οικείες σκηνές, που θα μπορούσαν να διαδραματίζονται σε οποιαδήποτε οικογένεια.
Η ταινία θα ανοίξει το 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, Νύχτες Πρεμιέρας-Conn Χ, στις 15 Σεπτεμβρίου (έως 26) και στη συνέχεια θα βγει στις αίθουσες στις 14 Οκτωβρίου από τη Seven Films. Συναντήσαμε τη Λίζα Τσολοντένκο στο προηγούμενο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, όπου απέσπασε και το βραβείο Teddy.
«Αυτός είναι ο κόσμος μου»
- Πραγματεύεστε τα θέματα της οικογένειας από την οπτική ενός ομοφυλοφιλικού ζευγαριού, συγκεκριμένα δύο λεσβιών. Πώς ξεκίνησαν όλα;
«Εχω γυναίκα σύντροφο. Πριν από λίγα χρόνια θέλαμε να κάνουμε παιδί και αναρωτιόμασταν ποια ήταν η καλύτερη λύση, δηλαδή αν θα χρησιμοιούσαμε το σπέρμα ενός φίλου μας ή αν θα απευθυνόμασταν σε έναν ανώνυμο δότη. Καταλήξαμε στη δεύτερη επιλογή. Σήμερα έχουμε με τη σύντροφό μου ένα αγοράκι τεσσάρων ετών. Αυτό που βλέπετε στην ταινία είναι ο... κόσμος μου. Φυσικά, η ζωή μου δεν είναι τόσο τετραγωνισμένη. Αλλά είναι οι σκέψεις που έκανα εκείνη την περίοδο που επιθυμούσα ένα παιδί. Αναρωτιόμουν τι θα αντιμετωπίσει όταν θα γίνει 18 χρόνων, όταν ενδεχομένως θα σηκώσει το τηλέφωνο και θα πει σε έναν άγνωστο άντρα "είσαι ο δωρητής μου, θα ήθελες να γνωριστούμε;"»
- Και, όταν στ' αλήθεια έρθει εκείνη η στιγμή, πώς θα το αντιμετωπίσετε;
«Φυσικά, θα στηρίξω τον γιο μου σε ό,τι αποφασίσει».
- Αυτή είναι η συνήθης διαδικασία; Το παιδί έχει δικαίωμα να αναζητήσει τον δωρητή σπέρματος;
«Εξαρτάται από πού παίρνεις το σπέρμα. Εμείς πήγαμε σε ένα μεγάλο και γνωστό ινστιτούτο, το "California Cryobank". Ακολουθεί αυτή την πολιτική, δηλαδή δίνει στα στοιχεία του δωρητή, όταν ζητηθούν από το παιδί. Νομίζω τελικά ότι αυτό επιθυμούν τα περισσότερα παιδιά. Την εποχή που έγραφα το σενάριο, είχε ανοίξει μεγάλη συζήτηση στην Αμερική γι' αυτό το θέμα, για το αν είναι σωστό αυτά τα παιδιά να αναζητούν, όταν ενηλικιώνονται, τους βιολογικούς γονείς ή τα ετεροθαλή αδέρφια τους».
- Τελικά, όμως, στην ταινία αποκλείετε τον δωρητή σπέρματος, δηλαδή τον Μαρκ Ράφαλο, από την οικογένεια. Μήπως επειδή αυτό θα συνέφερε και εσάς την ίδια;
«Είναι, όμως, δικαιολογημένο μία από τις δύο μητέρες να γυρίσει και να πει στον δωρητή ότι δεν μπορεί να μπαίνει στη ζωή τους σαν... αεροπειρατής. Δεν του ζητήθηκε άλλωστε ποτέ να μπλεχτεί στην ανατροφή των παιδιών. Η δική του ευθύνη ήταν μια επαγγελματική συναλλαγή. Ενιωθα ότι έπρεπε η μία μητέρα να του πει "φίλε, κάνε πίσω, άντε γαμήσου". Βέβαια, από εκεί και πέρα, δεν ξέρεις πώς συνεχίζεται η πραγματική ζωή. Είναι πιθανόν τα παιδιά να διατηρήσουν μια επαφή με τον δωρητή. Εχουν κάθε δικαίωμα».
- Και σε άλλες ταινίες σας, όπως το «High Art», σας απασχολούν θέματα σεξουαλικότητας...
«Φυσικά, γιατί αυτά με απασχολούν ως άνθρωπο. Τα τελευταία χρόνια άλλωστε βλέπουμε ότι η έννοια της οικογένειας αλλάζει. Βέβαια θεωρώ ότι ανέκαθεν υπήρχαν εναλλακτικές οικογένειες, αλλά δεν τις γνωρίζαμε. Τώρα απλά δεν μας φαίνεται τόσο φοβερό το να ακούσουμε ότι δύο λεσβίες απέκτησαν παιδί. Νομίζω ότι γενικά ως κοινωνία προσπαθούμε να βρούμε πιο δημοκρατικούς τρόπους για να στήσουμε μια οικογένεια και πειραματιζόμαστε με το ποιος μπορεί να ηγηθεί μιας οικογένειας. Οι αξίες αλλάζουν. Ισως είναι για καλό. Είναι σίγουρα πιο δημοκρατικό».
- Ηταν δύσκολο να πείσετε την Τζούλιαν Μουρ και την Ανέτ Μπένινγκ να υποδυθούν τις λεσβίες;
«Την Τζούλιαν τη γνωρίζω πολλά χρόνια. Οταν της είχα πει ότι ετοιμάζω μια τέτοια ταινία, μου είχε πει από μόνη της να την περάσω από οντισιόν. Ετσι, όταν τελείωσα το σενάριο, της το έστειλα. Δέχθηκε αμέσως. Η μεγαλύτερη πρόκληση στη συνέχεια ήταν να βρω το κινηματογραφικό της ταίρι. Για μένα ήταν πολύ σημαντικό να βγάζουν χιούμορ οι ηθοποιοί. Είχα ξετρελαθεί με την ερμηνεία της Ανέτ Μπένινγκ στο "American beauty". Είχε αυτή τη φοβερή ισορροπία ανάμεσα στο πάθος, την τραγωδία και την κωμωδία. Και άρχισα να τις φαντάζομαι ως ζευγάρι...»
«Δεν είμαι εκπρόσωπος των γκέι»
- Νιώσατε ένα είδος ευθύνης απέναντι στην γκέι κοινότητα;
«Δεν θεωρώ ότι θα ήταν η σωστή οπτική γωνία αν, γράφοντας το σενάριο, είχα στο μυαλό μου το τι θα σκεφτούν οι γκέι. Με καθοδήγησαν οι δικές μου σκέψεις. Ενας σκηνοθέτης, είτε είναι γκέι είτε στρέιτ, δεν εκπροσωπεί κανέναν. Ούτε πρέπει να εκμεταλλεύεται κοινότητες ή συγκεκριμένους ανθρώπους. Αν τελικά υπάρχει κάτι πολιτικό σε αυτήν την ταινία, είναι το γεγονός ότι υπερβαίνει την πολιτική. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου να γίνω η εκπρόσωπος των γκέι μέσα από το σινεμά μου».
- Πιστεύετε ότι, αν κάνατε την ταινία δράμα και όχι κωμωδία, θα είχε διαφορετική αποδοχή; Θα ήταν ενδεχομένως περισσότερο τολμηρή και σοκαριστική;
«Οχι. Αλλωστε θεωρώ ότι η ταινία αρέσει στον κόσμο επειδή ακριβώς είναι κωμωδία. Γιατί έτσι δεν τα παίρνεις και πολύ στα σοβαρά τα πράγματα. Ολοι αυτοί οι χαρακτήρες έχουν και μια αστεία πλευρά. Γελάνε μεταξύ τους κι εμείς γελάμε με αυτούς. Νομίζω ότι, αν την έκανα σούπερ δραματική, η ταινία θα έπεφτε στην παγίδα της πολιτικής ορθότητας. Δεν θα ήθελα καθόλου κάτι τέτοιο. Ηθελα να κάνω μια ταινία αστεία, φρέσκια, ελαφριά, που να μπορείς να πας να τη δεις με τη μαμά σου ή με τα παιδιά σου. Εντάξει, παραδέχομαι ότι είναι λίγο εκτός των συνηθισμένων και λίγο αβανγκάρντ, αλλά τελικά όχι και τόσο ώστε να ντρέπεσαι όταν τη βλέπεις». *

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

Ο κόσμος ψηφίζει παλιό κλασικό σινεμά

Δεκαεπτά επανεκδόσεις του εφετινού καλοκαιριού και οι αίθουσες στις οποίες μπορείτε να τις δείτε αυτό το Σαββατοκύριακο
 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ TO BHMA

Τριάντα παλιές ταινίες, άλλες σε ρετουσαρισμένες κόπιες και άλλες όχι, θριάμβευσαν εφέτος στις θερινές αίθουσες. Και δεν τελειώσαμε ακόμη. Μέσα στον Σεπτέμβριο αναμένονται επανεκδόσεις ταινιών όπως τα «Φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς και το «Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ» του Αλέν Ρενέ. Για πρώτη φορά τα «σκουπίδια» α Δ προβολής του θέρους μειώθηκαν κατά κόρον και στη θέση τους μπήκαν ταινίες σημαντικών δημιουργών όπως ο Λουίς Μπουνιουέλ, ο Φρανσουά Τριφό
και ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ αλλά και ηθοποιών όπως η Οντρεϊ Χέπμπορν και ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Μπήκαν επίσης και κάποιες σπάνιες ταινίες, που βρήκαν το κοινό τους. Σύμφωνα με τους διανομείς Βασίλη Κωνσταντόπουλο και Στέλλα Καβαδάτου της Carousel Films, οι οποίοι ρίσκαραν επενδύοντας στο «Πνεύμα του μελισσιού», μια σπάνια και δύσκολη ισπανική ταινία του Βίκτορ
Επάνω, ο Μισέλ Πικολί και η Μπριζίτ Μπαρντό στην «Περιφρόνηση» του Γκοντάρ. Κάτω, ο Γουόρεν Μπίτι και η Φέι Νταναγουέι στο «Μπόνι και Κλάιντ»
Ερίθε (παίζεται στα Παναθήναια) « εφέτος επιβεβαιώνεται πανηγυρικά ότι ο έλληνας θεατής δείχνει μια αξιοσημείωτη σταθερότητα στην επιλογή επανέκδοσης στο θερινό ως καλοκαιρινή έξοδο και ότι τα θερινά μάλλον θα πληγούν τελευταία από την κρίση ». Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι « οι επανεκδόσεις συντηρούνται αφενός από ένα κοινό της τάξεως των 10.000-15.000, συν κάποιους σταθερούς θαμώνες συγκεκριμένων αιθουσών ».
Oταν ρωτήσαμε τον Θωμά Μανιάκη, υπεύθυνο της αίθουσας Θησείον (ένα από τα καλύτερα στέκια της αθηναϊκής αγοράς των θερινών), ποια ταινία σημείωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία εφέτος, η απάντηση ήταν άμεση: «Το “Ραντεβού στο Παρίσι!” ». Το κοσμοπολίτικο αισθηματικό θρίλερ του Στάνλεϊ Ντόνεν με τους Οντρεϊ Χέπμπορν και Κάρι Γκραντ υπήρξε πράγματι η μεγαλύτερη επιτυχία της θερινής σεζόν πλησιάζοντας τα 20.000 εισιτήρια (το Θησείον την προβάλλει ξανά μέσα στο Σαββατοκύριακο, όπως και το Μαϊάμι στο Μάτι). Η Οντρεϊ Χέπμπορν είναι γενικώς μια αγαπητή σταρ του καλοκαιριού. Στις αίθουσες προβάλλονται επίσης το μιούζικαλ «Funny face» με τον Φρεντ Αστέρ ( Αθηναία Κολωνάκι, Αίγλη Σαρωνίδα), το «Πρόγευμα στου Τίφανι» του Μπλέικ Εντουαρντς για το οποίο τα σχόλια περιττεύουν ( Σινέ Ψυχικό, Αλεξάνδρα Χαλάνδρι) και η «Σαμπρίνα» του Μπίλι Γουάιλντερ, όπου η Χέπμπορν είναι το φτωχό κορίτσι που γοητεύει τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ ( Φλώριδα Ζούμπερι).

Ο Μπόγκι, πάλι, αποτελεί περίπτωση από μόνος του.

Οι δύο γνωστότερες ταινίες του επανήλθαν εφέτος με επιτυχία στα θερινά. Ο «Μεγάλος ύπνος» του Χάουαρντ Χοκς, νουάρ με τον Μπόγκι στον ρόλο του ιδιωτικού ντετέκτιβ Σαμ Σπέιντ ( Ηλέκτρα ) και από την περασμένη Πέμπτη το «Γεράκι της Μάλτας», επίσης νουάρ, του Τζον Χιούστον που προβάλλεται στη Ριβιέρα των Εξαρχείων και στο Σινέ Παρί της Πλάκας.

Το γαλλικό «άγγιγμα»
Η Οντρεϊ Χέπμπορν και ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στη «Σαμπρίνα», μία από τις πολλές ταινίες των δύο αγαπητών (και) στο ελληνικό κοινό ηθοποιών που προβλήθηκαν το καλοκαίρι
Ο παλιός γαλλικός κινηματογράφος είχε επίσης πέραση το καλοκαίρι, όπως φάνηκε από την ποσότητα των ταινιών που προβλήθηκαν από τον Μάιο ως σήμερα.

Καταμετρούνται έντεκα!

Ο τραγικός έρωτας των Ζεράρ Ντεπαρντιέ- Φανί Αρντάν στη «Γυναίκα της διπλανής πόρτας» (Οασις Παγκράτι), ο ήλιος του Κάπρι πάνω στο σώμα της Μπριζίτ Μπαρντό στην «Περιφρόνηση» του ΖανΛυκ Γκοντάρ ( Διονύσια Συγγρού, Τριανόν Πατησίων) και το οδοπορικό του Ζαν-Πολ Μπελμοντό στον «Τρελό Πιερό» επίσης του Γκοντάρ ( Παναθήναια )

προκάλεσαν το ενδιαφέρον χιλιάδων θεατών, όπως συνέβη και με τις σουρεαλιστικές ταινίες της γαλλικής περιόδου του Λουίς Μπουνιουέλ, εκ των οποίων το «Φάντασμα της ελευθερίας» προβάλλεται στον Ζέφυρο των Πετραλώνων. Γκάνγκστερ, μπαλαρίνες και προφήτες
Η Αν Μαρί Ντεσόντ στο «Φάντασμα της ελευθερίας» του Λουίς Μπουνιουέλ. 
Αν η Χέπμπορν και ο Μπόγκαρτ είναι ονόματα-διαφήμιση, κάποιων ταινιών οι τίτλοι έχουν από μόνοι τους ισάξια δύναμη: η κλασική γκανγκστερική περιπέτεια του Αρθουρ Πεν «Μπόνι και Κλάιντ» με τους Γουόρεν Μπίτι και Φέι Ντάναγουεϊ ανήκει σε αυτές (παίζεται στην Ανοιξη Χαλανδρίου και στον Απόλλωνα Θεσσαλονίκης ).

Το ίδιο ισχύει και για το «Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι , του οποίου ο μύθος οφείλει πολλά στη σκηνή τού παρά φύση σεξ με το βούτυρο ανάμεσα στον Μάρλον Μπράντο και στη Μαρία Σνάιντερ. Το φιλμ προβάλλεται στο Βοξ των Εξαρχείων και στο Θησείον (μοιράζεται τις προβολές με το «Ραντεβού στο Παρίσι»).

Αλλου τύπου αίσθημα, άλλου τύπου ταινία- ένα από τα μεγαλύτερα ρομάντζα όλων των εποχών- είναι η «Σύντομη συνάντηση» του Ντέιβιντ Λιν. Ο Τρέβορ Χάουαρντ και η Σίλια Τζόνσον πλάθουν ένα υπέροχο ζευγάρι «καταραμένων» εραστών και επηρεάζουν τα μέγιστα την ιστορία του σινεμά (το φιλμ προβάλλεται στο χειμερινό Αστυ ).

Πολυαγαπημένο μιούζικαλ και σταθμός στον βρετανικό κινηματογράφο υπήρξε και το «Κόκκινα παπούτσια» των Μάικλ Πάουελ- Εμεριχ Πρέσμπουργκερ το οποίο μπορεί να δει κανείς στο Παλλάς του Παγκρατίου και στη Σίσσυ της Νέας Μάκρης. Στις κλασικές ταινίες εντάσσω και το «Ενας προφήτης μα τι προφήτης» των Μόντι Πάιθον διότι είναι η καλύτερη αναρχο-σατιρική χριστιανική παρωδία που έχει γυριστεί ποτέ (στην Ηλέκτρα ).

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

13ο Φεστιβάλ Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ στο Λαύριο

To 13ο Φεστιβάλ Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ ανοίγει τις πύλες του την Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010 και μέχρι τις 30 του μηνός θα φιλοξενείται στους χώρους του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου.
Πρόκειται για ένα σημαντικό γεγονός στον χώρο του κινηματογράφου που μετρά ήδη δεκατρία χρόνια παρουσίας στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας, δίνοντας την ευκαιρία σε δημιουργούς από όλη τη Μεσόγειο, να παρουσιάσουν το έργο τους, να επικοινωνήσουν, να ανταλλάξουν ιδέες, αλλά και να μυήσουν το κοινό στην ομορφιά και τα μυστικά της τέχνης τους.
Φέτος, το Φεστιβάλ Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ φιλοξενεί εκτός από ταινίες που βραβεύτηκαν, έργα νέων κινηματογραφιστών, ταινίες σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Punto di vista της Σαρδηνίας καθώς και δημιουργούς με ιδιαίτερη σκηνοθετική γραφή. Επίσης θα γίνει ειδικό αφιέρωμα στον Τάκη Παπαγιαννίδη με τρεις ταινίες του, από το 1977 μέχρι την πιο πρόσφατή του, το 2009.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον φέτος έχουν και τα δύο ντοκιμαντέρ του Ανδρέα Θωμόπουλου που καταγράφουν τις προσπάθειες των Γιατρών του Κόσμου σε Αϊτή και Γάζα καθώς και το ντοκιμαντέρ του Χρήστου Ακρίδα για τον αρχαιολογικό χώρο του Οβριόκαστρου Κερατέας που απειλείται από την επικείμενη δημιουργία χωματερής (ΧΥΤΑ).
Το φεστιβάλ διοργανώνουν η Ένωση Σκηνοθετών – Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου, η Νομαρχία Ανατολικής Αττικής, η Εταιρεία Αξιοποίησης & Διαχείρισης Περιουσίας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ο Δήμος Λαυρεωτικής και την Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής.
Εκτός από τις ταινίες που θα προβληθούν, το Φεστιβάλ φιλοξενεί παράλληλα και το Café Aman του Κώστα Φέρρη, στη μουσική παράσταση «Ονείρου Ελλάς», την Παρασκευή 27 Αυγούστου, στις 9 μ.μ. και έκθεση ζωγραφικής της Γκαίη Αγγελή με τίτλο «Μετά-σχηματισμοί, Μετά-πλάσεις, Μετά-μορφώσεις».
Πληροφορίες: Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου, είσοδος ελεύθερη, http://www.ltp.ntua.gr/uploads/qJ/UI/qJUITJRybvOtXTraQEbH7w/_.pdf_.pdf .

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Όσκαρ συνολικής προσφοράς στον Κόπολα

Με το βραβείο Όσκαρ για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο θα τιμηθεί φέτος ο σκηνοθέτης, Φράνσις Φορντ Κόπολα, σύμφωνα με το BBC.
Θα είναι η έκτη φορά που ο Κόπολα θα λάβει κάποιο Όσκαρ.

Τέσσερις φορές κατά το παρελθόν, ο 71χρονος σκηνοθέτης έχει τιμηθεί με το χρυσό αγαλματίδιο για τη σειρά ταινιών "Νονός".

Σύμφωνα με το BBC, τιμητικά βραβεία θα λάβουν επίσης ο Γάλλος σκηνοθέτης, Ζαν Λικ Γκοντάρ, ο ηθοποιός Έλι Ουάλατς καθώς και ο ιστορικός ταινιών Κέβιν Μπράουν.

Τα βραβεία θα απονεμηθούν σε ειδική τελετή που θα γίνει το Νοέμβριο στο Λος Άντζελες.

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Χρόνια πολλά, Σον Κόνερι!

Σήμερα, στις 25 Αυγούστου, ο Thomas Sean Connery έγινε 80 ετών. Ναι, το ξέρω, η πρώτη αντίδραση είναι «μα δεν του φαίνεται»! Αυτό που... βγάζει μάτι είναι η τεράστια κινηματογραφική του καριέρα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... 

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Ο Σον Κόνερι γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1930 στο Φάουντενμπριτζ, κοντά στο Εδιμβούργο. Η μητέρα του, Γιουφέμια Ες Μακλίν, δούλευε ως καθαρίστρια και ο πατέρας του, Τζόζεφ Κόνερι, ήταν εργάτης σ' εργοστάσιο και οδηγός φορτηγού. Έχει κι έναν αδελφό, τον Νιλ Κόνερι, που δουλεύει ως σοβατζής στο Εδιμβούργο. Στα 9 του... άρχισε να καπνίζει. Στα 11 του έκανε μαθήματα χορού! Στα 16 του κατατάχτηκε στο Πολεμικό Ναυτικό και «χτύπησε» τα δύο τατουάζ που κουβαλάει μέχρι σήμερα: το ένα λέει «Mum and Dad» και το άλλο «Scotland forever»! Στα 21 του άρχισε να χάνει τα μαλλιά του. Ήταν αθλητικός τύπος: ασχολήθηκε με το μπόντι μπίλντινγκ και το ποδόσφαιρο. Μάλιστα στα 23 του, τον είδε να παίζει μπάλα ο θρύλος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ματ Μπάσμπι, και του πρότεινε επαγγελματικό συμβόλαιο ποδοσφαιριστή. Ο Σον, όμως, αρνήθηκε, επιλέγοντας την υποκριτική, μία κίνηση που θεωρεί ότι ήταν από τις πιο έξυπνες που έκανε ποτέ! Πριν ασχοληθεί, πάντως, με την υποκριτική άλλαξε πάρα πολλές δουλειές. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι δούλεψε ως γαλατάς(!), οδηγός φορτηγού, ως γυαλιστής φέρετρων(!!), ενώ πόζαρε και ως γυμνό μοντέλο για τους φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών του Εδιμβούργου!

BOND. JAMES BOND.
Η ενασχόληση του Σον Κόνερι με την υποκριτική οφειλόταν στην ανάγκη του να βγάλει ένα έξτρα χαρτζιλίκι. Στα τέλη του 1951 προσλήφθηκε στο King's Theatre ως βοηθός γενικών καθηκόντων, δουλεύοντας στα παρασκήνια. Είδε τι σημαίνει να είσαι ηθοποιός, του άρεσε και το κυνήγησε. Η πρώτη ταινία στην οποία συμμετέσχε και το όνομά του εμφανιζόταν στα credit της ήταν το «No Road Back» (1957), ενώ η πρώτη του σημαντική κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1958 στην ταινία «Another Time, Another Place» στο πλευρό της Λάνα Τάρνερ. Το 1962 εμφανίζεται στη «Μεγαλύτερη μέρα του πολέμου» (The Longest Day). Και την ίδια χρονιά τού δίνεται ο ρόλος που θα τον κάνει διάσημο σ' όλη την οικουμένη: πρωταγωνιστεί ως πράκτορας 007 στην ταινία του Τέρενς Γιανγκ «Τζέιμς Μποντ Εναντίον Δόκτωρος Νο» (Dr. No). Και πρωταγωνιστεί παρά το γεγονός ότι δεν αποτελεί την πρώτη επιλογή του «δημιουργού» του Μποντ, του συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ. Ο Φλέμινγκ θεωρούσε τον Κόνερι εν ολίγοις... άξεστο. Όχι τόσο ραφινάτο, δηλαδή, και χωρίς τους τρόπους και τη γοητεία που απαιτούσε ο ρόλος. Όταν είδε την ταινία, όμως, πείστηκε πως δεν υπήρχε καλύτερη επιλογή για το ρόλο. Για να τιμήσει μάλιστα τον Κόνερι, έδωσε αργότερα στον κατάσκοπο Μποντ σκοτσέζικη καταγωγή! Ο Κόνερι υποδύθηκε τον Τζέιμς Μποντ σ' επτά ταινίες της σειράς - έξι επίσημες και μία... ανεπίσημη: η ανεπίσημη είναι το «Ποτέ μην ξαναπείς ποτέ» (Never Say Never Again, 1983), 12 χρόνια μετά την τελευταία του ερμηνεία ως Μποντ. Δεν μπορούσε να πει όχι: η αμοιβή που πήρε για τη συμμετοχή του στη συγκεκριμένη ταινία ήταν από τις μεγαλύτερες που είχε πάρει ως τότε ηθοποιός για οποιονδήποτε ρόλο! Χαλάλι και το... περουκίνι που φορούσε, όταν υποδυόταν τον Μποντ: ποτέ άλλοτε δε φόρεσε περούκα στη ζωή του, ούτε την προσωπική ούτε την επαγγελματική...

ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ
Από τη στιγμή που έγινε διάσημος μέσω του Τζέιμς Μποντ, ο Κόνερι ανέπτυξε μια σχέση αγάπης - μίσους με το συγκεκριμένο ρόλο. Συνειδητά προσπαθούσε να μην τυποποιηθεί, παίζοντας πολλά και διαφορετικά πράγματα. Ήταν τυχερός, γιατί έπαιξε σε αριστουργηματικές ταινίες υπό τις οδηγίες σπουδαίων σκηνοθετών. Αναφέρουμε ενδεικτικά: «Μάρνι» (Marnie, 1964) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, «Η μεγάλη ληστεία της Νέας Υόρκης» (The Anderson Tapes, 1972) και «Αυτή είναι η ιστορία μου» (The Offence, 1973) και οι δύο του Σίντνεϊ Λιούμετ (ο Κόνερι δήλωσε πως το «Offence» είναι η αγαπημένη του απ' όλες τις ταινίες στις οποίες έχει παίξει), «Ζαρντόζ» (Zardoz, 1974) του Τζον Μπούρμαν, «Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς» (The Man Who Would Be King, 1975) του Τζον Χιούστον, «Το όνομα του ρόδου» (The Name Of The Rose, 1986) του Ζαν Ζακ Ανό και «Αδιάφθοροι» (The Untouchables, 1987) του Μπράιαν Ντε Πάλμα (για το ρόλο του εδώ κέρδισε το Όσκαρ β' αντρικού ρόλου στη μοναδική υποψηφιότητα που πήρε ποτέ από την Ακαδημία). Από τα τέλη της δεκαετίας του '80 συμμετείχε σε αρκετές ταινίες με μεγάλη εμπορική απήχηση: από το «Ιντιάνα Τζόουνς και Τελευταία Σταυροφορία» (Indiana Jones and the Last Crusade, 1989) του Στίβεν Σπίλμπεργκ και «Το κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη» (The Hunt for Red October, 1990) του Τζον ΜακΤίρναν μέχρι το «Βράχο» (The Rock, 1996) του Μάικλ Μπέι και το «Διπλή παγίδα» (Entrapment, 1999) του Τζον Άμιελ, για την οποία τσέπωσε 20 εκατομμύρια δολάρια! Το 2000 αμείφτηκε με 15 εκατομμύρια δολάρια, για να παίξει στην ταινία «Ανακαλύπτοντας τον Φόρεστερ» (Finding Forrester) του Γκας Βαν Σαντ. Τότε ήταν 70 ετών...

«BOBBIT? HOBBIT?»
Μπορεί ο Σον να έκανε καλά που διάλεξε την υποκριτική αντί του ποδοσφαίρου, έκανε όμως και μεγάλα λάθη στην καριέρα του. Το μεγαλύτερο; Απέρριψε την πρόταση να υποδυθεί τον Γκάνταλφ στην κινηματογραφική μεταφορά του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών»! Το CNN είχε αποκαλύψει πως οι παραγωγοί, για να τον πείσουν να παίξει στην ταινία, του πρόσφεραν μέχρι και 15% επί των κερδών. Δηλαδή, αν τελικά υποδυόταν τον Γκάνταλφ, ο Κόνερι σήμερα θα ήταν πλουσιότερος κατά... 400 εκατομμύρια δολάρια!!! Ξέρετε τη δικαιολογία για την άρνησή του; Δεν καταλάβαινε τι γινόταν!!! Εντάξει, άδικο δεν έχει -τόσο το έργο του Τόλκιν όσο και οι ταινίες του Τζάκσον δε βγάζουν και πολύ νόημα, αν δεν τις πολυψάξεις! Αρνήθηκε επίσης και άλλους σημαντικούς ρόλους ο Κόνερι, όπως τον πρωταγωνιστικό στην «Υπόθεση Τόμας Κράουν» (The Thomas Crown Affair, 1968) και το ρόλο του Αρχιτέκτονα στις ταινίες «Matrix». Τελευταία, έκανε και άλλο μεγάλο λάθος: έπαιξε στη «Συμμαχία» (The League of Extraordinary Gentlemen, 2003) του Στίβεν Νόρινγκτον. Ήταν η τελευταία ταινία στην οποία εμφανίστηκε, πριν αποσυρθεί από την υποκριτική. Πήρε καλή αμοιβή (17 εκατομμύρια δολάρια), αλλά η ταινία ήταν πολύ κακή. Κρίσιμη λεπτομέρεια: ούτε σ' αυτήν την ταινία κατάλαβε τι ακριβώς γινόταν...

THE GREEK CONNECTION
Στην ταινία «Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς» ο Κόνερι υποδύθηκε ένα Βρετανό στρατιώτη, που φτάνοντας στα βάθη της Ασίας εκλαμβάνεται από φυλή ιθαγενών ως απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Και αυτή δεν ήταν η μοναδική του ελληνική... εμπειρία. Στην ταινία του Τέρι Γκίλιαμ «Υπέροχοι ληστές: Τα κουλουβάχατα της ιστορίας» (Time Bandits, 1981) υποδύθηκε τον... Αγαμέμνονα! Και αν δεν είχε συμφωνήσει να παίξει στη «Συμμαχία», θα τον βλέπαμε ως βασιλιά Φίλιππο στον «Αλέξανδρο» του Όλιβερ Στόουν...

ΕΓΙΝΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ ΚΙ ΕΞΗΓΗΣΗ ΔΕ ΔΟΘΗΚΕ
Ο Σον Κόνερι έχει παντρευτεί δύο φορές. Η πρώτη ήταν με την ηθοποιό Νταϊάν Σιλέντο (έμειναν μαζί από το 1962 έως και το 1973, με την οποία απέκτησε το γιο του, Τζέισον Κόνερι -από το γιο του έχει αποκτήσει κι εγγονό, τον Ντάσιελ Κουίν. Η δεύτερη ήταν με τη ζωγράφο Μισελίν Ροκμπρούν, με την οποία είναι παντρεμένος από το 1975 μέχρι και σήμερα, χωρίς να έχουν αποκτήσει παιδί. Γενικά, ενώ δεν έχει δώσει δικαιώματα σχολιασμού για την προσωπική του ζωή, για εξωσυζυγικές σχέσεις και τα τοιαύτα, υπάρχουν κάποια μελανά στοιχεία. Η πρώτη του σύζυγος μετά το χωρισμό τους ισχυρίστηκε ότι ο Σον την έδερνε, ενώ αναφέρεται ότι και ο ίδιος έχει δηλώσει πως δεν είναι κακό να ρίχνεις κανένα χαστουκάκι στις γυναίκες, όταν... ξεφεύγουν και γίνονται υστερικές...

BRAVEHEART
Ο Σον Κόνερι είναι μαχητικά ταγμένος υπέρ της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Σκοτίας! Μάλιστα, πιστεύει ότι αυτό θα γίνει, ενώ ακόμα είναι ζωντανός. Ο ίδιος είναι μέλος του Εθνικού Κόμματος της Σκοτίας, έχει προσφέρει μεγάλα ποσά χρημάτων για τον αγώνα της ανεξαρτησίας κι έχει δηλώσει πως δε θα επιστρέψει στην πατρίδα του παρά μόνο, όταν η Σκοτία γίνει ανεξάρτητο κράτος. Εμείς για τα γενέθλιά του τού ευχόμαστε ν' αξιωθεί να δει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα...

Trivia
*Έχει ύψος 1.89 και το παρατσούκλι του κατά την εφηβεία του ήταν «Big Tam».
*Το 1989 το περιοδικό «People» τον ανακήρυξε ως τον πιο σέξι εν ζωή άντρα.

*Το 1999 ο Κόνερι, όταν ήταν 69 ετών, σε ψηφοφορία του ίδιου περιοδικού αναδείχτηκε ο πιο σέξι άνδρας του 20ου αιώνα!
*Τον Ιούλιο του 2000 τού δόθηκε ο τίτλος του Sir από τη βασίλισσα της Αγγλίας, Ελισάβετ.
*Επί χρόνια ζούσε στην Μαρμπέλα της Ισπανίας, ενώ πολυετής ήταν και η διαμονή του στις Μπαχάμες. Οι... κακές γλώσσες λένε ότι ζούσε εκτός Ηνωμένου Βασιλείου, για να μη... ματώσει από την εφορία!
*Έχει την ίδια μέρα γενέθλια με τον Τιμ Μπάρτον, ο οποίος όμως είναι 28 χρόνια νεότερος...
Μπορείτε να δείτε περισσότερα στοιχεία για τον Σον Κόνερι στην προσωπική του ιστοσελίδα www.seanconnery.com
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Θόδωρος Γιαχουστίδης,AGGELIOFOROS.GR

Ο Tom Hanks και η Sandra Bullock έρχονται… πολύ κοντά (VIDEO)

Ο Tom Hanks και η Sandra Bullock ενώνουν τις δυνάμεις τους στην νέα ταινία που έχει τίτλο «Extremely Loud and Incredibly Close».

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο βιβλίο του  Jonathan Safran και αναφέρεται στην ζωή ενός 9χρονου παιδιού, που χάνει τον πατέρα του στο τρομοκρατικό χτύπημα της  11ης Σεπτεμβρίου.

Οι δύο αστέρες του Χόλυγουντ, που έχουν βραβευτεί με Όσκαρ θα πρωταγωνιστούν στην ταινία, που διακρίνεται γιατί έχει συγκεντρώσει κορυφαίους συντελεστές σε όλους τους τομείς.

Το σενάριο έχει επιμεληθεί ο Eric Roth, που είναι βραβευμένος με Όσκαρ για την ταινία «Forest Gump», ενώ η παραγωγή είναι του Scott Rudin, που έχει πάρει Όσκαρ για την ταινία «No Country for Old Men».

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Δύο μήνες γεμάτοι ταινίες

Πάρτε ημερολόγιο και φτιάξτε πρόγραμμα, διότι τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο οι επιλογές σε κινηματογραφικά φεστιβάλ και αφιερώματα είναι τόσες, που δεν θα ξέρετε τι να πρωτοδιαλέξετε.
«ΙΟ SONO L'AMORE» «ΙΟ SONO L'AMORE»  

Παρά τις δυσκολίες, και το φετινό φθινόπωρο υποδέχεται τους Αθηναίους με πλούσιο κινηματογραφικό μενού: ανεξάρτητο σινεμά, κλασικές ταινίες, πειραματικά φιλμ, μικρού μήκους, animation, ντοκιμαντέρ, ελληνικό ντοκιμαντέρ, εθνικές κινηματογραφίες και βέβαια λαμπερές αβάν πρεμιέρ... Ας τα δούμε χρονολογικά.

16ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ-ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ CONN-Χ
(15-26/9, «Αττικόν Cinemax Class», «Απόλλων Cinemax Class», «Δαναός 1,2»)
Το δημοφιλές φεστιβάλ του περιοδικού «Σινεμά» (www.aiff.gr) έχει σχεδιάσει το φετινό του πρόγραμμα «ως αντίδοτο στην κατήφεια των ημερών». Διατηρεί μάλιστα σταθερή την τιμή του εισιτηρίου (έξι ευρώ) και συνεχίζει τις πρωινές προβολές με μόλις τέσσερα ευρώ.
Οι Νύχτες Πρεμιέρας Conn-Χ, συνδιοργάνωση με τον Δήμο Αθηναίων, στηρίζουν και φέτος τους έλληνες κινηματογραφιστές -θα απονείμουν μάλιστα βραβεία στον καλύτερο πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη και τους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς. Το βράδυ της απονομής (25/9) θα προβληθούν «Τα Οπωροφόρα της Αθήνας» του Νίκου Παναγιωτόπουλου που βασίστηκε στο ομότιτλο μπεστ σέλερ του Σωτήρη Δημητρίου. Νωρίτερα θα δούμε κι άλλες ελληνικές πρεμιέρες: ανάμεσά τους το «Μέσα στο δάσος» του Αγγέλου Φραντζή (που γυρίστηκε με μια ψηφιακή φωτογραφική κάμερα), τα «45m2» του Στράτου Τζίτζη για τη γενιά των 600 ευρώ και το «Χάρισμα» της Χριστίνας Ιωακειμίδου, μια εναλλακτική ρομαντική κομεντί.
Το φεστιβάλ πάντως υπόσχεται κι ένα μεγάλο αφιέρωμα στον Ερνστ Λιούμπιτς και τις ιδιοφυείς κωμωδίες του, όπου πρωταγωνιστούν μεγάλα ονόματα της έβδομης τέχνης (Τζέιμς Στιούαρτ, Γκρέτα Γκάρμπο, Μάρλεν Ντίντριχ, Γκάρι Κούπερ, Μορίς Σεβαλιέ κ.ά.)
Φέτος θα δούμε πολλές και ενδιαφέρουσες ταινίες: ανάμεσά τους την καινούρια του Μάικλ Γουιντερμπότομ «Ο δολοφόνος μέσα μου», το σεξουαλικά ακραίο «Kaboom» του Γκρεγκ Αράκι από τις Κάνες, αλλά και «Τα παιδιά είναι εντάξει» της Λίσα Τσολοντένκο (ταινία έναρξης του φεστιβάλ), όπου οι Ανέτ Μπένινγκ και Τζούλιαν Μουρ, οπλισμένες με πολύ χιούμορ, υποδύονται τις ομοφυλόφιλες μητέρες δύο εφήβων που αποφασίζουν να ανακαλύψουν τον βιολογικό τους πατέρα.
Πάντα δυνατό, το τμήμα «Μουσική & Φιλμ» περιλαμβάνει εδιαφέροντα ντοκιμαντέρ όπως αυτά για τον Ιαν Ντούρι, για τους παραπληγικούς Benda Bilili, τον Στίβεν Μέριτ και τους Magnetic Fields, ενώ στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα 11 ταινίες νέων σκηνοθετών θα προσπαθήσουν να κερδίσουν τις εντυπώσεις της Επιτροπής Νέων (που αποτελείται από φοιτητές κινηματογραφικών σχολών των χωρών της Ε.Ε.), η οποία θα αποφασίσει ποια ταινία θα βραβευτεί με τη Χρυσή Αθηνά (10.000 ευρώ) και ποιες ταινίες αξίζουν τα βραβεία σκηνοθεσίας και σεναρίου. Χρυσή Αθηνά όμως θα απονείμει και το έτερο διαγωνιστικό τμήμα «Μουσική & Φιλμ». Η επιλογή θα γίνει από τέσσερις αναγνωρισμένους διεθνώς κριτικούς κινηματογράφου και μουσικής. Και βέβαια, υπάρχει το βραβείο κοινού.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμα το «Πανόραμα» με ταινίες της παγκόσμιας κινηματογραφικής φεστιβαλικής σοδειάς, την ενότητα «Μετά τα μεσάνυχτα», με ταινίες που φιλοδοξούν να προκαλέσουν... ανατριχίλες, πολλές αβάν πρεμιέρ, «Σινεμά στα όρια» ντοκιμαντέρ και Μικρές Ιστορίες. Εχουν ακόμα προγραμματιστεί συζητήσεις με θέμα τα τεκταινόμενα στον κινηματογραφικό χώρο (θυμίζουμε το περσινό debate γύρω από το νέο νομοσχέδιο που τάραξε τα νερά), πάρτι, συναυλίες, περφόρμανς, αλλά και η «Γιορτή TV5 - Γαλλοφωνίας» με ταινίες, μουσική και ειδική εκδήλωση για τον γαλλικό κινηματογράφο.
Η μεγαλύτερη φετινή πρωτοτυπία πάντως είναι η «Τρύπα». Το θεματικό αυτό αφιέρωμα είναι ένας τεράστιος μουσειακός περίπατος, που συνδυάζει τον κινηματογράφο με τις υπόλοιπες τέχνες και την επιστήμη μέσα στο αστικό τοπίο. Ο περίπατος αυτός, που θα λειτουργεί κάπως και σαν ένα κυνήγι θησαυρού, θα αναδείξει όλες τις πτυχές της χρήσης της τρύπας στην ιστορία της ανθρωπότητας. Θα συμμετάσχουν όλα σχεδόν τα μουσεία της Αθήνας.
Οι Νύχτες Πρεμιέρας θα μας αποχαιρετήσουν με τη νέα ταινία του Γούντι Αλεν «You will meet a tall dark stranger».

33ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ
(20-25/9, «Ολύμπια», «Δημοτικό Ωδείο»)
Σε εποχές ισχνών αγελάδων, ο θεσμός των «μικρών» καλά κρατεί. Συνολικά 34 ταινίες μικρού μήκους σε φιλμ διαγωνίζονται φέτος στο επίσημο διαγωνιστικό (ανάμεσά τους και κάποιες σπουδαστικές και τα φιλμάκια των «Ελλήνων του κόσμου») ενώ άλλες 48 συναγωνίζονται στο «digi», το ψηφιακό τμήμα του φεστιβάλ, την ίδια στιγμή που δεκάδες ταινίες απ' όλον τον κόσμο διεκδικούν τα βραβεία του 16ου Διεθνούς Φεστιβάλ.
Στα ονόματα των ελλήνων σκηνοθετών φέτος συναντάμε τον Γιώργο Ζώη που σε λίγες μέρες θα μας εκπροσωπήσει στη Βενετία με την ταινία του «Casus Belli» (γύρω από την κρίση και την αλυσιδωτή αντίδραση που αυτή προκαλεί), αλλά και τον βραβευμένο Νικόλα Κολοβό, ομογενή εκ Σουηδίας, που γνωρίσαμε παλιότερα με τη σπαρταριστή ταινία του «Ι am gay». Επανέρχεται με το «Peter's room», μια πολύ μικρή (και όχι τόσο αστεία αυτή τη φορά) ταινία-μονοπλάνο γύρω από την απώλεια.
Από τους παλιούς γνώριμους του φεστιβάλ συναντάμε: τον κριτικό και συγγραφέα Τάσο Γουδέλη που διαγωνίζεται με την τρίτη «μικρή» του, την Καλλιόπη Λεγάκη, που αν και έχει διακριθεί στα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους επιστρέφει στα μικρά μεγέθη, αλλά και τον Νίκο Αλευρά («Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι») που ξαναχτυπά με το ανατρεπτικό χιούμορ του. Αλλά και τον σκηνοθέτη και συγγραφέα Θανάση Σκρουμπέλο, ο οποίος εστιάζει στο ταριχευμένο πτώμα του Λένιν. Και μερικές μικρές εκπλήξεις: με ταινίες τους συμμετέχουν επίσης ο νεαρός Σήφης Μάινας, γιος του ηθοποιού Στέλιου Μάινα, αλλά και ο φωτογράφος Καμίλο Νόλλας, γιος του συγγραφέα Δ. Νόλλα.
Οσοι βρεθούν στη Δράμα θα παρακολουθήσουν, μεταξύ πολλών άλλων, ένα μεγάλο αφιέρωμα στις ελβετικές, στις βελγικές (ιδιαίτερα τις φλαμανδικές) αλλά και στις ουγγρικές μικρού μήκους, τα υποψήφια φιλμ για το βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου, ενώ θα δουν ακόμα ταινίες «για την διαφορετικότητα-κατά των διακρίσεων» (ανάμεσά τους και τις βραβευμένες ταινίες του Emotion Pictures «Ντοκιμαντέρ και αναπηρία»).
Φέτος ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αντώνης Παπαδόπουλος εγκαινίασε ένα νέο τμήμα: το Σπουδαστικό Πανόραμα όπου παίζονται όλες οι σπουδαστικές ταινίες των ελληνικών σχολών κινηματογράφου, δίνοντας στον ενδιαφερόμενο μια σφαιρική εικόνα για το εκπαιδευτικό έργο στις σχολές.
Στις παράλληλες εκδηλώσεις (συναυλίες, παρουσιάσεις βιβλίων κ.λπ.) περιλαμβάνεται επίσης Μέρα Γαλλοφωνίας, ημερίδα κινηματογραφικών λεσχών, ραδιοφωνικά εργαστήρια για παιδιά και ένα μεγάλο αφιέρωμα στον ποιητή και θεωρητικό κινηματογράφου Ανδρέα Παγουλάτο, αγαπημένο φίλο της Δράμας, που «έφυγε» πρόσφατα.
Ο βασικός κορμός του Φεστιβάλ θα μεταφερθεί και στην Αθήνα («Τριανόν», 14-20/10).


23ο ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
21/10-31/10 «Απόλλων», «Τριανόν» και «Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης»
Το ραντεβού με το σινεμά της Ευρώπης διοργανώνεται δεύτερη φορά από τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων. Στο διαγωνιστικό τμήμα συναγωνίζονται και φέτος δέκα άπαιχτες ευρωπαϊκές ταινίες επιλογής του καλλιτεχνικού διευθυντή του φεστιβάλ και κριτικού της «Ε» Νίνου Φένεκ Μικελίδη, διεκδικώντας τα βραβεία που θα απονείμει η Διεθνής Επιτροπή αλλά και η Διεθνής Ομοσπονδία Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI).
Το βράδυ της 20ής Οκτωβρίου το φεστιβάλ κάνει ειδική πρεμιέρα με την ελληνική ταινία «Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη, που θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 4 Νοεμβρίου. Η επίσημη πάντως έναρξη του «Πανοράματος» θα γίνει στις 21/10, με τη βραβευμένη τουρκική ταινία «Μέλι» του Σεμίχ Καπλάνογλου που απέσπασε τη Χρυσή Αρκτο στο τελευταίο Φεστιβάλ Βερολίνου. Ο σκηνοθέτης θα είναι παρών στην προβολή.
Ερχονται από τις Κάνες
Στο τμήμα «Η Διεθνής Εικόνα σε Πρώτη Προβολή», με ταινίες από Ευρώπη αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο, θα δούμε δύο από τις πιο σημαντικές ταινίες του φετινού φεστιβάλ των Κανών: το «Εγκεκριμένο αντίγραφο» του Αμπάς Κιαροστάμι με τη Ζιλιέτ Μπινός (θέμα του ιρανού σκηνοθέτη είναι εδώ η σύντομη συνάντηση ενός άγγλου συγγραφέα με μια Γαλλίδα στην Ιταλία), αλλά και το «Chantrapas» του Οτάρ Ιοσελιάνι: η οδύσσεια ενός γεωργιανού σκηνοθέτη του κινηματογράφου που, έχοντας υποστεί λογοκρισία στην πατρίδα του, αναζητά την ελευθερία στη Γαλλία, για ν' ανακαλύψει πως κι εκεί υπάρχει μια άλλου είδους λογοκρισία.
Το «Πανόραμα» θα προβάλει φέτος και μερικά αξιόλογα ντοκιμαντέρ, όπως τις «Κυπραίες» της Βασιλικής Κατριβάνου με ηρωίδα μια Ελληνοκύπρια που επισκέπτεται το πατρικό της στα Κατεχόμενα τριάντα χρόνια μετά. Η σκηνοθέτρια, ψυχοθεραπεύτρια και διαμεσολαβήτρια στην επίλυση συγκρούσεων, θα παρακολουθήσει στο αντίστοιχο ταξίδι της και μια Τουρκοκύπρια που επίσης έχασε το σπίτι της.
Ενδιαφέροντα και τα φετινά αφιερώματα: το πρώτο είναι στον ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του '80 με 10+1 αντιπροσωπευτικές ταινίες της περιόδου («Καρκαλού» του Στ. Τορνέ, «Βαριετέ» του Ν. Παναγιωτόπουλου, «Ρεπό» του Β. Βαφέα, «Η τιμή της αγάπης» της Τ. Μαρκετάκη, «Γλυκιά πατρίδα» του Μ. Κακογιάννη κ.ά.), και το δεύτερο στο ιταλικό σπαγγέτι γουέστερν: θα προβληθούν δέκα, καλτ σήμερα, ταινίες των Σέρτζιο Κορμπούτσι, Τζούλιο Πετρόνι, Λούτσιο Φούλτσι και βέβαια του «πατέρα» του είδους Σέρτζιο Λεόνε («Κάποτε στη Δύση»).
Κι ένα ακόμα αφιέρωμα: «Κωμωδία: από τον Μπάστερ Κίτον μέχρι τον Μπενίνι». Με ταινίες των Τζέρι Λιούις, Τσάρλι Τσάπλιν, αλλά και των αδερφών Μαρξ. Μία από τις βωβές κωμωδίες θα προβληθεί μάλιστα συνοδεία ζωντανής μουσικής που συνέθεσε ο Νίκος Πλάτανος.
Εκτός από τον Καπλάνογλου και άλλους προσκεκλημένους-έκπληξη, στην Αθήνα αναμένεται και ο Παλαιστίνιος Ελία Σουλεϊμάν με αφορμή μικρή αναδρομή στο έργο του.

ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
* Την Παρασκευή ξεκινά στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου το 13ο Φεστιβάλ Μεσογειακού Ντοκιμαντέρ (27-30/8), η ενδιαφέρουσα διοργάνωση της Ενωσης Σκηνοθετών Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Βασίλη Βαφέα. Μεταξύ άλλων θα φιλοξενήσει αφιέρωμα στον Τάκη Παπαγιαννίδη, δύο ντοκιμαντέρ του Ανδρέα Θωμόπουλου που καταγράφουν τις προσπάθειες των Γιατρών του Κόσμου σε Αϊτή και Γάζα, αλλά και το ντοκιμαντέρ του Χρήστου Ακρίδα για τον αρχαιολογικό χώρο του Οβριόκαστρου Κερατέας που απειλείται από την επικείμενη δημιουργία χωματερής (ΧΥΤΑ).
* Το φεστιβάλ «Ιπποκράτης» είναι το πρώτο φεστιβάλ κινηματογράφου για θέματα υγείας διεθνώς. Το 2ο φεστιβάλ διεξάγεται στις 1-6/9 στην Κω (το νησί του Ιπποκράτη!), στον κινηματογράφο «Ορφέα». Θα έχει διαγωνιστικό χαρακτήρα και θα προβάλει 102 ταινίες πρόσφατης παραγωγής από 27 χώρες με θέμα την υγεία και τον άνθρωπο -ανάμεσά τους και 11 ελληνικές. Εχει προγραμματιστεί αφιέρωμα στη νόσο Αλτσχάιμερ, αλλά και στην έκθεση «Σχέδιο Σωτηρία» που αυτόν τον καιρό φιλοξενείται στο νοσοκομείο «Σωτηρία» με τη συμμετοχή πλήθους καλλιτεχνών. Για την έκθεση αυτή, άλλωστε, σχεδιάζει να γυρίσει ντοκιμαντέρ η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Λουκία Ρικάκη.
* Εως τις 22/9 , και κάθε Τετάρτη (9 μ.μ., 11 μ.μ.), συνεχίζονται οι προβολές της Κινηματογραφικής Λέσχης Ηλιούπολης στον Δημοτικό Κινηματογράφο Ηλιούπολης «Μελίνα Μερκούρη», με επικεφαλής τον Δημήτρη Καλαντίδη, πρόεδρο της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας. Στις 1/9 ξεκινά το αφιέρωμα «Παζλ από το σύγχρονο παγκόσμιο κινηματογράφο» με ταινίες όπως «Σταυροδρόμια της ζωής» από το Ισραήλ και «Ομορφη ζωή» από τη Χιλή.
* Στην Ελευσίνα, στο πλαίσιο των «Αισχυλείων» (Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας) θα πραγματοποιηθεί διήμερο οικολογικών ντοκιμαντέρ (30-31/8), ενώ στις 19-23/9 θα προβληθούν επιλεγμένες ταινίες των «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη». Θα γίνει μάλιστα και σχετική ομιλία (22/9).
*Το «Ιντεάλ», στις 1-8/9 θα παρουσιάσει μια ενότητα με ελληνικές ταινίες από το '80 και μετά που έχουν διακριθεί διεθνώς («Μέρες ελληνικού σινεμά»). Από την «Τιμή της αγάπης» της Τώνιας Μαρκετάκη και τον «Δραπέτη» του Λευτέρη Ξανθόπουλου, μέχρι τον «Κυνόδοντα» του Λάνθιμου.
* Αμέσως μετά (9-15/9) ο «Απόλλωνας» θα πραγματοποιήσει το αφιέρωμα «Ελληνικός κινηματογράφος και λογοτεχνία». Θα προβληθούν οκτώ ταινίες (από τα «Ρόδινα ακρογιάλια» του Ευθύμη Χατζή, βασισμένο σε μυθιστόρημα του Παπαδιαμάντη, μέχρι τον «Εργένη» του Νίκου Παναγιωτόπουλου, που βασίστηκε στο βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου).
* Μέσα στο φθινόπωρο, το Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης θα προβάλει μια σειρά από βωβές ξένες ταινίες που επέλεξε ο ίδιος ο σκηνοθέτης (οι ημερομηνίες θα ανακοινωθούν σύντομα), ενώ μέσα στον Σεπτέμβριο (10-18/9) θα διεξαχθεί και το MIR Festival με καλλιτεχνική διευθύντρια τη Χριστιάνα Γαλανοπούλου που φιλοδοξεί το φεστιβάλ της να αποτελέσει σημείο συνάντησης του θεάματος με τα νέα τεχνολογικά μέσα και τις πιο σύγχρονες μορφές των εικαστικών τεχνών.
* Μικρού μήκους ταινίες απ' όλον τον κόσμο θα δείτε και στη Θεσσαλονίκη («Αλέξανδρος», 26-27/9 και 9-11/10) στο 4ο «Thess Short Film Festival» που διοργανώνεται στο πλαίσιο των Δημητρείων, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Γιάννη Ζαχόπουλο. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει 150 «μικρές» από Ελλάδα και εξωτερικό, αφιερώματα σε κινηματογραφικές σχολές (Πολωνίας, Πράγας, Βάσκων και Ρουμανίας) και συνεργασίες με διεθνή φεστιβάλ.
* Πρεμιέρα και για το 3ο φεστιβάλ «Animasyros» στην Ερμούπολη (30/9-3/10), στον «Απόλλωνα» της Ερμούπολης, με προβολές animation διαφορετικών σχολών απ' όλον τον κόσμο και την Ελλάδα, διαγωνιστικό τμήμα, αλλά και φόρουμ. Φέτος την τιμητική τους θα έχουν και τα παιδιά.
Από τη Χαλκίδα έως την Πάτρα
* Τον Οκτώβρη, η Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στο νέο σύγχρονο χώρο της («Λαΐς»), προγραμματίζει «Αναδρομή στον ισπανικό εμφύλιο» (7-13/10) σε συνεργασία με την ισπανική πρεσβεία και την Ταινιοθήκη της Ισπανίας. Θα προβάλει νέες και παλιότερες ταινίες (ανάμεσά τους και αρκετές άπαιχτες στην Ελλάδα). Μεταξύ αυτών, το «Δέντρο της Γκέρνικα» του Φερνάντο Αραμπάλ και «Η γλώσσα της πεταλούδας» του Χοσέ Λουίς Κουέρδα ο οποίος έχει προσκληθεί στην Αθήνα. Αμέσως μετά θα ακολουθήσει αφιέρωμα στον Νίκο Νικολαΐδη (14-20/10).
* Τέταρτη χρονιά, στη Χαλκίδα, το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ (5-10/10), με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Σταύρο Ιωάννου, προβάλλει ολόκληρη την ετήσια παραγωγή ντοκιμαντέρ με διαγωνιστικό τμήμα και πλούσιες παράλληλες εκδηλώσεις. Φέτος θα πραγματοποιηθούν αφιερώματα στους Παντελή Βούλγαρη, Γιάννη Σμαραγδή, Τάσο Ψαρρά, Ανδρέα Παγουλάτο και Βασίλη Ραφαηλίδη. Οι προβολές θα γίνουν στο Θέατρο Παπαδημητρίου και την Αίθουσα Συνεδριακού Κέντρου Νομαρχίας.
* Τέλος, όσοι βρίσκεστε στην Πάτρα, βάλτε στην ατζέντα σας το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Πολιτισμού Πάτρας (πρώην Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο) που θα διεξαχθεί στις 1-9/10. Η ιδιαιτερότητά του είναι ότι παρουσιάζει ανεξαιρέτως κάθε συμμετοχή που υποβάλλεται (www.independent.gr). *
ENET.GR

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

Γίνεται ταινία η google

Η ίδρυση μιας εκ των κορυφαίων εταιρειών του Διαδικτύου, της Google, είναι το αντικείμενο νέας χολιγουντιανής ταινίας
Μετά την ταινία, “Τhe Social Network” που περιγράφει την ίδρυση και πορεία του Facebook, άνοιξε ο δρόμος για μία νέα παραγωγή βασισμένη στα επιτεύγματα του ιντερνετ. Αυτή τη φορά θέμα της ταινίας θα είναι το google. H ταινία θα είναι βασισμένη στο βιβλίο του Ken Auletta, με τίτλο “Googled: The End of the World As We Know It”. Περιγράφει την ιστορία των ιδρυτών του google, Sergey Brin και Larry Page. Όπως δήλωσε στο μπλογκ Deadline Hollywood, ο παραγωγός του φιλμ Michael London, η ταινία πραγματεύεται την ιστορία των δύο ανδρών, οι οποίοι δημιούργησαν μία εταιρεία που άλλαξε τον κόσμο, αλλά και το πώς ο κόσμος τους άλλαξε με τη σειρά του. Η πρόθεση είναι να αντιμετωπιστούν με συμπάθεια οι ιδρυτές και ελπίζουμε ότι η ταινία θα είναι τόσο ενδιαφέρον, όπως η εταιρεία που δημιούργησαν. Δεν έχουν επιλεχθεί ακόμη σκηνοθέτης και σενιαριογράφος για το νέο εγχείρημα.
GATAMEDIA

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Πέθανε ο σκηνοθέτης Κριστόφ Σλίνγκενσιφ

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 49 ετών ο Γερμανός σκηνοθέτης της όπερας και του θεάτρου Κριστόφ Σλίνγκενσιφ, νικημένος από την επάρατη νόσο.

Ο Κριστόφ Σλίνγκενσιφ, γνωστός για τις σοκαριστικές σκηνοθεσίες του, κέρδισε τη διεθνή προσοχή με τις παραγωγές του στο Φεστιβάλ όπερας Βάγκνερ στην Βηρυτό.

Ο 49χρονος σκηνοθέτης έπασχε για πολλά χρόνια από καρκίνο των πνευμόνων. Το θάνατό του ανακοίνωσε η σύζυγός του.

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Mειώνονται oι σκηνές καπνίσματος στις αμερικανικές ταινίες

Η προβολή σκηνών καπνίσματος και η παρουσία τσιγάρων στις ταινίες μειώνεται αισθητά, σύμφωνα με σχετική αμερικανική έκθεση, αναφέρει σε δημοσίευμά του το BBC.
Μέχρι στιγμής, οι συγγραφείς της έρευνας υποστηρίζουν ότι το κάπνισμα προβάλλεται σε πολλές ταινίες και επηρεάζει τους νέους ενώ παράλληλά, με δηλώσεις της η Ursula Bauer από το Κέντρο Ελέγχου Νόσων σημειώνει ότι «υπάρχει πτωτική τάση την οποία αξίζει να σημειώσουμε, αλλά δεν έχουμε κάνει ακόμα επαρκή πρόοδο».
Η έρευνα βασίστηκε στη συχνότητα που εικόνες τσιγάρων και καπνίσματος προβλήθηκαν στα αμερικανικά φιλμ από το 1991 μέχρι το 2009. Σύμφωνα πάντα με τα δεδομένα της έρευνας, υπήρξαν 1.935 σκηνές καπνίσματος σε όλες τις ταινίες που βρέθηκαν στο εβδομαδιαίο τοπ 10 των ταινιών στην Αμερική, την περασμένη χρονιά. Το γεγονός αυτό, συγκρινόμενο με τις 4000 στιγμές που καταγράφηκαν στις ταινίες του 2005, σημειώνει μια σημαντική μείωση.
Υπογραμμίζεται ακόμα, ότι πριν από την προβολή τέτοιων ταινιών με σκηνές καπνίσματος, προηγούνται διαφημίσεις σχετικές με τις επιπτώσεις του τσιγάρου στην υγεία.
Ο βασικός συγγραφέας της έρευνας Stan Glantz, από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια ανέφερε ότι σύμφωνα με τα ερευνητικά αποτελέσματα, «το Χόλιγουντ μπορεί να παράγει ταινίες με λιγότερη προβολή καπνιστικών συνηθειών χωρίς να χάσει σε θεαματικότητα και εισιτήρια».

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

Ο ηθοποιός Ernest Borgnine τιμάται για το έργο του


Ο βετεράνος σταρ της μεγάλης αλλά και της μικρής οθόνης, Ernest Borgnine τιμάται το 2010 με το βραβείο για το σύνολο της ζωής και του έργου του από την οργάνωση Screen Actors Guild, όπως ανακοίνωσαν οι διοργανωτές.
Ο 93χρονος, που κέρδισε Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία «Marty» το 1955, έχει εμφανιστεί σε περισσότερες από 200 ταινίες κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του.
Ο Πρόεδρος της Screen Actors Guild (SAG), Ken Howard σύμφωνα με δημοσίευμα του BBC, ανέφερε ότι ο Borgnine διαθέτει ακόμα «ανεξάντλητη ενέργεια» και έχει να παρουσιάσει «ένα εντυπωσιακό σύνολο δουλειάς».
Ο ηθοποιός θα παραλάβει το βραβείο του στην 47η τελετή SAG που θα πραγματοποιηθεί στο Hollywood, στις 30 Ιανουαρίου.
Η πιο πρόσφατη υποψηφιότητα βράβευσης του Borgnine ήταν πέρυσι στα βραβεία Emmy, στα οποία διεκδικούσε βραβείο για την έκτακτη εμφάνισή του στο τελευταίο επεισόδιο της ιατρικής δραματικής σειράς «ER».
Η καριέρα του στην μεγάλη οθόνη αλλά και στην τηλεόραση, έχει συμπληρώσει ήδη έξι δεκαετίες και ξεκίνησε μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η συμμετοχή του στην ταινία «From Here To Eternity» το 1953, στον ρόλο του εκβιαστικού αστυνομικού, υπήρξε σημαντική στιγμή για την επαγγελματική του πορεία ενώ τον ρόλο αυτό ακολούθησε η επιτυχία του στα βραβεία της Ακαδημίας (Academy Awards) με την ταινία «Marty», δύο χρόνια αργότερα.
Απέσπασε επίσης, το βραβείο της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης για τον ρόλο του Marty Piletti, του μοναχικού κρεοπώλη που ζει με τη μητέρα του στο Μπρονξ.
Μετά από 52 χρόνια, ο Borgnine, γιος Ιταλών μεταναστών της Αμερικής, απέσπασε τη δεύτερη υποψηφιότητά του για Χρυσή Σφαίρα για τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά «A Grandpa For Christmas».
Η τελευταία του ταινία «Red», στην οποία συμμετέχουν η Helen Mirren και ο Morgan Freeman, αναμένεται να βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες τον Οκτώβριο.
Ο Ken Howard της SEG αναφέρει: «Είτε υποδυόταν αδίστακτους κακοποιούς, συμπαθητικούς καθημερινούς ανθρώπους, κομπλεξικούς αρχηγούς είτε ακόμα και άτυχους ήρωες, ο Ernest Borgnine προσέφερε την ανεξάντλητη ενέργειά του, η οποία ακόμα και στα 93 του χρόνια αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του γνώρισμα. ».
Πριν από τον Borgnine, το βραβείο για το συνολικό τους έργο έχουν λάβει η Julie Andrews και ο Clint Eastwood ενώ την περασμένη χρονιά βραβεύτηκε η Betty White από τα Χρυσά Κορίτσια.

Οι ταινίες της εβδομάδας: Ο Σρεκ περνά κρίση ηλικίας

O Σρεκ, ο συμπαθέστερος δράκος στην παγκόσμια ιστορία του κινουμένου σχεδίου (διά φωνής Μάικλ Μάιερς ), μια καταπράσινη, θηριώδης αλλά πονόψυχη μπάλα που μόνο το καλό έχει στο μυαλό της, εμφανίζεται για τέταρτη φορά στη μεγάλη οθόνη και επί της ουσίας σηματοδοτεί την έναρξη της νέας κινηματογραφικής περιόδου.

Στο «Σρεκ κι εμείς καλύτερα» («Shrek forever after», ΗΠΑ, 2010) του Μάικ Μίτσελ, ο Σρεκ και οι φίλοι του, ο Γάτος (φωνή Αντόνιο Μπαντέρας ) που έχει παχύνει επικίνδυνα και ο Γάιδαρος (φωνή Εντι Μέρφι ) μας καλούν να βιώσουμε παρέα τις νέες περιπέτειές τους. Οι οποίες αυτή τη φορά δημιουργούνται από την κρίση... ηλικίας του δράκου.

Ολα ξεκινούν από την ανία του Σρεκ. Καλή η οικογένεια, καλές οι γιορτές, καλό και το νοικοκυριό, πού είναι όμως η ανεμελιά του παρελθόντος; Οι βόλτες; Οι πλάκες; Ο Σρεκ θυμάται και μελαγχολεί. Θέλει να ξαναζήσει. Και κάπως έτσι πέφτει στην παγίδα. Γιατί στην ιστορία θα μπει (και θα κλέψει με άνεση την παράσταση) μια καινούργια φιγούρα στην κουλτούρα του Σρεκ: ο μέγας απατεώνας μάγος Ραμπελστίλτσκιν (φωνή Γουόλτ Ντορν ) θα εκπληρώσει την επιθυμία του Σρεκ, ο δράκος θα μεταφερθεί στο παρελθόν, αλλά η παγίδα του μάγου έχει να κάνει με το ίδιο το βασίλειο του Σρεκ, που τώρα κινδυνεύει να πέσει στα χέρια του μάγου.

Ο μάγος, επαναλαμβάνω, είναι που σε κερδίζει, έτσι όπως σε κέρδισε η μοχθηρή βασίλισσα της Ελενα Μπόναμ Κάρτερ στην «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» του Τιμ Μπάρτον. Και δεν είναι τυχαίο ότι η κινηματογραφική του ύπαρξη έχει τις ρίζες της στον ήρωα του γνωστού και μη εξαιρετέου κακού που επινόησαν το 1812 οι πασίγνωστοι παραμυθάδες, οι μοναδικοί αδελφοί Γκριμ. Το 3D στην υπηρεσία (και) των καρτούν
Τα προηγμένα συστήματα που χρησιμοποιήθηκαν για ανάλογες ταινίες κινουμένων σχεδίων έχουν εξελιχθεί ακόμη περισσότερο και υπηρετούν άψογα τις ανάγκες του τελευταίου «Σρεκ». Πλέον η δημιουργική ομάδα όχι απλώς ζωγραφίζει, αλλά μορφοποιεί σχολαστικά τους ήρωες, υιοθετώντας και την τρισδιάστατη τεχνολογία (3D). Από την άλλη πλευρά, αν το σενάριο δεν ήταν τόσο ευρηματικό (όπως σε όλα τα Σρεκ), και όλα τα εφέ του κόσμου να είχε η ταινία προσωπικά δεν θα με εντυπωσίαζε.

ΚΛΑΣΙΚΕΣ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ
Το τολμηρό τανγκό του Μπράντο

Ο Μάρλον Μπράντο κυνηγάει τη Μαρία Σνάιντερ για ένα «τελευταίο τανγκό στο Παρίσι»
Παρίσι. Φθινόπωρο. Ο Πολ, ένας αμερικανός σαρανταπεντάρης, περιφέρεται στους κρύους δρόμους της πόλης βυθισμένος στις αναμνήσεις από την αυτοκτονία της γυναίκας του. Στο άδειο διαμέρισμά του συναντά τη Ζαν, μια ελκυστική Παριζιάνα που θέλει να το νοικιάσει. Εκεί, ξαφνικά, θα κάνουν παθιασμένα έρωτα. Ξεσπούν ο ένας στον άλλον. Την επομένη όμως ξανασυναντιούνται και έτσι δημιουργείται μεταξύ τους ένας παράξενος δεσμός στηριγμένος αποκλειστικά στο σεξ. Σεξ βίαιο, ωμό, τρυφερό, βιτσιόζικο, ενστικτώδες. Το ζουν σε όλες του τις διακυμάνσεις... ως την καταστροφή τους.

Για το θέμα της η διάσημη ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι «Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» («L΄ ultimo tango a Ρarigi», Γαλλία/Ιταλία, 1972) είναι λίγο μεγαλύτερης διάρκειας απ΄ όσο θα έπρεπε, ωστόσο ποτέ δεν κουράζει, καθώς ο σκηνοθέτης χειρίζεται με εξαίρετο στυλ τις εξαιρετικά τολμηρές (για την εποχή που γυρίστηκαν) ερωτικές σκηνές της. Ο,τι και να πούμε για τη δουλειά του Βιτόριο Στοράρο, μόνιμου διευθυντή φωτογραφίας του Μπερτολούτσι, θα είναι λίγο (βέβαια, ο «Κονφορμίστας» και των δύο παραμένει αξεπέραστος).

Στον τελευταίο εκρηκτικό ρόλο της καριέρας του, ο Μάρλον Μπράντο εισχωρεί βαθιά μέσα στην ψυχή του ήρωά του, παίζει λες και είναι απολύτως ταυτισμένος με τον Πολ. Ομορφότατη αλλά ερμηνευτικώς πολύ πίσω από τον συμπρωταγωνιστή της, η Μαρία Σνάιντερ. Μπερτολούτσι και Μπράντο διεκδίκησαν το Οσκαρ (σκηνοθεσίας και α΄ ρόλου αντιστοίχως).

Μουσική, χορός, αίσθημα και κλάση α λα ΄50

Ο παλαίμαχος Φρεντ Αστέρ και η ανερχόμενη (τότε) Οντρεϊ Χέπμπουρν στο «Ενα αστείο μουτράκι»
Η εκδότρια του περιοδικού μόδας «Quality» («Ποιότητα») αναζητεί ένα ασυνήθιστο μοντέλο που θα φωτογραφηθεί στο Παρίσι φορώντας εντυπωσιακά ρούχα υψηλής ραπτικής. Ο φωτογράφος του περιοδικού ανακαλύπτει την ομορφιά της υπεύθυνης ενός βιβλιοπωλείου του Γκρίνουιτς Βίλατζ, την οποία θα μετατρέψει έπειτα από μεγάλη προσπάθεια σε τοπ μόντελ.

Χαρακτηριστικό μιούζικαλ της δεκαετίας του 1950 γυρισμένο πριν από τη μεγάλη παρακμή που υπέστη το είδος, το «Αστείο μουτράκι» («Funny face», ΗΠΑ, 1957), με τον παλαίμαχο πια Φρεντ Αστέρ (ο φωτογράφος) και την ανερχόμενη τότε Οντρεϊ Χέπμπουρν, η οποία ταυτίστηκε με την ηρωίδα του τίτλου- παρ΄ ότι ήδη καταξιωμένη και με βραβείο Οσκαρ για τις «Διακοπές στη Ρώμη». Ο βετεράνος σκηνοθέτης και ειδικός στα μιούζικαλ Στάνλεϊ Ντόνεν («Τραγουδώ ντας στη βροχή») υπογράφει τη σκηνοθεσία, με τον Αστέρ να συνεργάζεται μαζί του στις χορογραφίες. Το φιλμ προτάθηκε για τέσσερα Οσκαρ (σεναρίου, κοστουμιών, σκηνικών, φωτογραφίας), αλλά δεν κέρδισε σε καμία κατηγορία.

Τα κομψά σκουλαρίκια της μαντάμ Λουίζ
Εναν χρόνο μετά την επανέκδοση της υπέροχης «Λόλα Μοντέζ», η «Αγνωστη κυρία» («Μadame de..», Γαλλία, 1953), επίσης του Μαξ Οφύλς, προβάλλεται σε επανάληψη στις αίθουσες. Βασισμένη στο μυθιστόρημα «Τα σκουλαρίκια της Μαντάμ Ντε...», η ταινία είναι ένα κομψότατο, αέρινο μελόδραμα. Αφετηρία του η απόφαση μιας γυναίκας, της Λουίζ ( Ντανιέλ Νταριέ ), να πουλήσει τα σκουλαρίκια που της χάρισε ο σύζυγός της ( Σαρλ Μπουαγέ - στη φωτογραφία, με την Νταριέ) για να καλύψει κάποιο χρέος. Η Λουίζ ισχυρίζεται ότι τα κοσμήματα εκλάπησαν, κάποια στιγμή όμως, όταν τα δέχεται εκ νέου από έναν θαυμαστή της ( Βιτόριο ντε Σίκα ), το ψέμα της επιστρέφει μπούμερανγκ. Τα σκουλαρίκια χαρίζονται, μεταπωλούνται, αλλάζουν διαρκώς χέρια, διαμορφώνουν ριζικά ζωές. Ετσι ξεδιπλώνεται ένα χαριτωμένο ερωτικό γαϊτανάκι, που έχει μάλιστα αρκετές ομοιότητες με την ταινία «Ερωτικό γαϊτανάκι» (1950).  ΤΟ ΒΗΜΑ

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Ο «ασταμάτητος» Denzel Washington

Ο διάσημος Denzel Washington, εκτός από πολύ επιτυχημένος ηθοποιός έγινε και «ασταμάτητος», για τις ανάγκες της νέας ταινίας, όπου πρωταγωνιστεί .

Η νέα ταινία του Washington, έχει τον τίτλο «Unstoppable» και είναι μία καταιγιστική περιπέτεια, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.

Το σενάριο του «Unstoppable», υπογράφει ο Mark Bomback και η ταινία είναι η πέμπτη συνεργασία του σκηνοθέτη Tony Scott με τον Washington.

Μετά από μία σειρά επιτυχιών όπως το «CrimsonTide», το «Man On Fire», το «Deja Vu» και το «The Talking of Pelham 123», έρχεται στις 12 Νοεμβρίου το «Unstoppable».

Η ταινία περιγράφει την προσπάθεια δύο μηχανοδηγών σταματήσουν την αμαξοστοιχία από την ανεξέλεγκτη πορεία της προς μία κατοικημένη περιοχή.

Στο βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε το τρέιλερ της ταινίας.

Οι καινούργιοι μπελάδες του Harry Potter

Η ταινία «Harry Potter and the Deathly Hallows Part One» θα κάνει πρεμιέρα στις 19 Νοεμβρίου, ενώ το δεύτερο μέρος της νέας περιπέτειας του διάσημου μάγου αναμένεται να προβληθεί στις 15 Ιουλίου 2011.

Πολλοί φίλοι του Harry Potter, που έχουν διαβάσει και το αντίστοιχο βιβλίο, αγωνιούν να μάθουν σε ποιο σημείο το χωρίζουν οι δύο ταινίες.

Τους πληροφορούμε λοιπόν ότι η ταινία «Deathly Hallows Part One», τελειώνει στο κεφάλαιο 24, στο σημείο που ο Voldemort έχει στην κατοχή του το Elder Vand, το ένα από τα τρία μαγικά αντικείμενα για να γίνει ο «Άρχοντας του Θανάτου».

Οι φαν του Harry Poter δεν έχουν παρά να περιμένουν μέχρι τον Νοέμβριο για να παρακολουθήσουν και στην οθόνη την εξέλιξη της «μαγικής» περιπέτειας.

Δείτε στο βίντεο το trailer της ταινίας «Harry Potter and the Deathly Hallows Part One».

Ανακοινώθηκε το νέο ΔΣ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου

Τη σύνθεση του νέου διοικητικού συμβουλίου του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου ανακοίνωσε την Τετάρτη το υπουργείο Πολιτισμού. Πρόεδρος παραμένει ο Γιώργος Παπαλιός.

Μέλη διοριζόμενα απευθείας από τον υπουργό Πολιτισμού:

  • Γεώργιος Παπαλιός, επιχειρηματίας, ως πρόεδρος
  • Μάρκος Χολέβας, σκηνοθέτης-παραγωγός, ως αντιπρόεδρος
  • Πελαγία Γιούργου, σκηνοθέτης-παραγωγός, ως μέλος
Αιρετά μέλη:
  • Νικόλαος Σέκερης-Κασοκεράκης, παραγωγός, με αναπληρωτή τον Χαρίλαο Κοντορουχά, διευθυντή παραγωγής
  • Παναγιώτης Σπυριδάκης, σκηνοθέτης, με αναπληρωτή τον Κωνσταντίνο Φέρρη, σκηνοθέτη
  • Ιωάννης Γλέζος, συνθέτης, με αναπληρωτή τον Ηρακλή Μαυροειδή, παραγωγό
  • Αλέξανδρος Κακκαβάς, σεναριογράφος-σκηνοθέτης, με αναπληρωτή τον Ευάγγελο Σεϊτανίδη, σκηνοθέτη
Η θητεία του ανωτέρω Διοικητικού Συμβουλίου θα διαρκέσει μέχρι τον διορισμό νέου, που θα γίνει σύμφωνα με τις διατάξεις του νέου νόμου για τον κινηματογράφο, ο οποίος σύντομα θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση.

"Οι Αναλώσιμοι" στο Λονδίνο

Ο Σιλβέστερ Σταλόνε, ο Τζέισον Στέιθαμ και ο Ντολφ Λούντγκρεν, πρωταγωνιστές της ταινίας δράσης “Οι Αναλώσιμοι”, βρέθηκαν ανάμεσα σε αληθινούς ήρωες, κατά την επίσκεψη τους στο 2ο τάγμα του στρατιωτικού σώματος Princess of Wales Royal Regiment. Οι τρεις κινηματογραφικοί αστέρες ξεναγήθηκαν στους στρατώνες του Westminster, όπου έπιασαν αληθινά όπλα στα χέρια τους, υπέγραψαν αμέτρητα αυτόγραφα και έβγαλαν φωτογραφίες με τους στρατιώτες. Μετά την επίσκεψη αυτή, οι ηθοποιοί παραβρεθήκαν στην επίσημη βρετανική πρεμιέρα της ταινίας “Οι Αναλώσιμοι”, περπατώντας στο κόκκινο χαλί του Odeon Leicester Square. “Οι Αναλώσιμοι”, έχοντας κατακτήσει την κορυφή του αμερικανικού box office με εισπράξεις $35 εκατ. από το πρώτο μόλις Σαββατοκύριακο προβολής, ήρθαν και στις ελληνικές αίθουσες.

O Σιλβέστερ Σταλόνε επιστρέφει με ένα προσωπικό project, στο οποίο υπογράφει το σενάριο και την σκηνοθεσία, ενώ έχει αναλάβει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τον πλαισιώνει ένα εντυπωσιακό cast, που περιλαμβάνει τους Μίκι Ρουρκ ("The Wrestler"), Τζετ Λι ("The Mummy 3"), Τζέισον Στέιθαμ ("Transporter"), Έρικ Ρόμπερτς ("The Dark Knight"), Ντολφ Λούντγκρεν ("Rocky IV"), αλλά και τους Μπρους Γουίλις και Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ.  

Μια ομάδα έξι άριστα εκπαιδευμένων μισθοφόρων, γνωστή ως "The Expendables", προσλαμβάνεται από τον μυστηριώδη κύριο Τσερτς, με σκοπό να ανατρέψει τον δικτάτορα ενός νησιού, που βρίσκεται κοντά στη Βραζιλία. Στο κατόπι τους όμως βρίσκονται ένας πράκτορας της CIA, ο ψυχωτικός σωματοφύλακάς του και ένα πρώην μέλος της ομάδας που αναζητά εκδίκηση.
Ο Σκηνοθέτης & οι Πρωταγωνιστές

Σιλβέστερ Σταλόνε: Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1946 και εγκατέλειψε το κολέγιο πριν καν αποφοιτήσει, για να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού. Αρχικά στάθηκε άτυχος στις διάφορες οντισιόν και γι' αυτό έδωσε περισσότερη βαρύτητα στη συγγραφή σεναρίων. Η πρώτη του εμφάνιση σε πρωταγωνιστικό ρόλο έρχεται με την ταινία "The Lords of Flatbush" το 1974. Τα χρήματα που κερδίζει από αυτή του εξασφαλίζουν το εισιτήριό του για το Χόλιγουντ. Το 1976 κάνει την ταινία "Ρόκι, τα χρυσά γάντια" που σημειώνει μεγάλη επιτυχία και 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ (απέσπασε Όσκαρ Σκηνοθεσίας, Μοντάζ και Φωτογραφίας). Ο ίδιος είναι υποψήφιος σε 2 Κατηγορίες: Καλύτερου Α' Ανδρικού Ρόλου και Σεναρίου. Η καριέρα του ακολουθεί από εκεί και πέρα ανοδική πορεία. Ταινίες του: "Ρόκι Νο 2", "Ρόκι Νο 3: Ο θρίαμβος","Ρόκι Νο 4", "Ρόκι, η γιγαντομαχία" "Βίαιοι Δρόμοι", "Ράμπο, το πρώτο αίμα", "Ράμπο ΙΙ: Η αποστολή", "Demolition Man", "Ο μπάτσος της... μαμάς", "Βαρομετρικό Χαμηλό", "Ο Δικαστής Ντρεντ", "Οι Σπεσιαλίστες", "Η ώρα των εκτελεστών", "Cop Land", "D-Tox", "Driven", "Συλλάβετε τον Κάρτερ", "Daylight", "Ρόκι Μπαλμπόα", "Τζον Ράμπο".
Τζέισον Στέιθαμ: Ανήκει στη νεότερη γενιά των ηθοποιών ταινιών δράσης με το ρόλο που ανέλαβε στο "Transporter". Έχει εμφανιστεί επίσης στις ταινίες "Ένας και Μοναδικός", "Απειλή στον Άρη", "Ληστεία αλά Ιταλικά", "Το Γκέττο", "Η Διαδρομή", "Revolver", "Chaos", "Crank", "War", "The Bank Job", "Death Race". Γεννημένος στην Αγγλία, ο Στέιθαμ ήταν ένας από τους καλύτερους δύτες. Ενώ εκπαιδευόταν στο φημισμένο Crystal Palace National Sport Center στο Λονδίνο, παραγωγοί ταινιών και φωτογράφοι τον ξεχώρισαν ως ένα νέο ταλέντο για διαφημιστικά και καμπάνιες περιοδικών. Σε μια από  αυτές τις φωτογραφήσεις συναντήθηκε με τον παραγωγό της ταινίας "Δυο Καπνισμένες Κάνες" του Γκάι Ρίτσι και έτσι πήρε τον πρώτο του ρόλο σε ταινία. Στη συνέχεια εμφανίστηκε στo επόμενo φιλμ του Ρίτσι, "Η Αρπαχτή", δίπλα στους Μπραντ Πιτ και Μπενίσιο Ντελ Τόρο.
Τζετ Λι: Ο διακεκριμένος διεθνώς κινηματογραφικός αστέρας και παγκόσμια αναγνωρισμένος στις πολεμικές τέχνες γεννήθηκε στο Πεκίνο το 1963. Ξεκίνησε μαθήματα της τέχνης του Wushu (πολεμικές τέχνες) σε ηλικία 8 ετών. Μετά από 3 χρόνια, κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα συμμετέχοντας στην ομάδα Wushu του Πεκίνου. Ως μέρος μιας παγκόσμιας περιοδείας το 1974, είχε την τιμή να συμμετέχει σε έναν αγώνα για τον Πρόεδρο Νίξον στον εξωτερικό χώρο του Λευκού Οίκου. Για τα επόμενα 4 χρόνια, κράτησε τον τίτλο του Εθνικού Πρωταθλητή της Κίνας στο Wushu. Σχεδόν αμέσως μόλις σταμάτησε να ασχολείται με το άθλημα σε ηλικία 17 ετών, του έγιναν πολλές προτάσεις για πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες. Έτσι ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα το 1982 με πρωταγωνιστικό ρόλο στο φιλμ "The Shaolin Temple", που είχε και δύο συνέχειες. Κατόπιν ο Λι έκανε πάνω από 20 ταινίες σε Χονγκ Κονγκ και Κίνα. Να αναφέρουμε χαρακτηριστικά τα φιλμ "Once Upon A Time in China", "Bodyguard From Beijing", "My Father is a Hero", "Born to Defence" (το οποίο και σκηνοθέτησε), "Tai Chi Master", "Fist of Legend", "Black Mask". Το 1998 πήγε στην Αμερική όπου και γύρισε την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, το "Φονικό Όπλο 4" του Ρίτσαρντ Ντόνερ. Το 2000 πρωταγωνίστησε στο φιλμ "Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει" και το 2001 στα "Το Φιλί του Δράκου" και "Ένας και Μοναδικός".  Το 2002 πήρε μέρος στο επιτυχημένο φιλμ του Ζανγκ Γιμού "Ήρωας", που έγινε blockbuster διεθνώς και ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2003. Το 2005 συμμετείχε στο "Danny the Dog" του Λουί Λετεριέ, πλάι στους Μόργκαν Φρίμαν και Μπομπ Χόσκινς. Ακολούθησαν οι ταινίες "'Ατρωτος", "War", "Ο Κυρίαρχος", "Το Απαγορευμένο Βασίλειο", "Η Μούμια: Η Αυτοκρατορία του Δράκου".

Ντολφ Λούντγκρεν: Γεννήθηκε το 1957 στη Στοκχόλμη και ήταν γιος μιας μεσοαστικής οικογένειας. Παρά το αρχικό του ενδιαφέρον για τα ντραμς και το να κάνει τον κλόουν σε κωμωδίες του σχολείου, αποφάσισε να ακολουθήσει τα χνάρια του πατέρα και του αδερφού του και να ασχοληθεί με τη μηχανολογία. Αφού ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του σπουδές, μπήκε στο Royal Institute of Technology της Στοκχόλμης, όπου και απέκτησε master στη Χημική Μηχανολογία. Τότε γνώρισε την εξωτική τραγουδίστρια Γκρέις Τζόουνς, την ερωτεύτηκε και αποφάσισε να πάει στη Νέα Υόρκη να ασχοληθεί με το μόντελινγκ για να βγάλει έξτρα χρήματα. Η συμβουλή ενός φίλου του ότι θα του ταίριαζε να κάνει κινηματογράφο, τον οδήγησε τελικά στο να ασχοληθεί με την υποκριτική. Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση ήταν το 1985 στην ταινία "Τζέιμς Μποντ: Κινούμενος Στόχος". Παρ' όλα αυτά, η πιο αξιοσημείωτη εμφάνισή του ήταν στο "Rocky IV" την ίδια χρονιά, που τον έκανε ευρέως γνωστό. Με το πέρασμα των χρόνων, ο Λούντγκρεν παρέμεινε πιστός στις πολεμικές τέχνες: "Το καράτε και η καλή φυσική κατάσταση με έχουν κρατήσει αρκετά υγιή σε έναν αρκετά σκληρό και κάποιες φορές απάνθρωπο χώρο", έχει δηλώσει. Εκτός από ηθοποιός, έχει σκηνοθετήσει και 5 ταινίες: "Απόλυτος Προστάτης", "The Mechanik", "Σταυροφόρος Εκτελεστής", "Θανάσιμη Εκτέλεση", "Icarus". Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος του "Group of Eight",  μιας θεατρικής ομάδας off-Broadway που ξεκίνησε το 1994. Στον κινηματογράφο έχει πάρει μέρος στις ταινίες "Άμεση Επαφή", "Ανθρωποκυνηγός", "Φονική Καταδίωξη στους Πάγους", "Άμεση Δράση", "Ο Καταστροφέας" κ.ά.

Η Ιστορία

Ο Μπάρνεϊ Ρος (Σιλβέστερ Σταλόνε) είναι ένας άνδρας που δεν έχει τίποτα να χάσει. Ατρόμητος και κενός συναισθημάτων είναι ο αρχηγός, ο σοφός και ικανός για χάραξη στρατηγικής της ικανής και δεμένης ομάδας ανδρών, που ζουν στο περιθώριο. Η μόνη του προσήλωση είναι στο φορτηγό του, στο υδροπλάνο του και στην ομάδα του που αποτελείται από πιστούς σύγχρονους μαχητές. Είναι πραγματικά κυνικός που περιγράφει τη δουλειά του λέγοντας ότι "καθαρίζει τους δύσκολους λεκέδες". Η ομάδα του απαρτίζεται από τους Λι Κρίστμας (Τζέισον Στέιθαμ), πρώην μέλος μυστικών υπηρεσιών και βαθύ γνώστη κάθε αντικειμένου που έχει λεπίδα, Γιν Γιανγκ (Τζετ Λι), μάστερ στις μάχες εξ επαφής, Χέιλ Σίζαρ (Τέρι Κρους), γνωστό του Μπάρνεϊ εδώ και 10 χρόνια και ειδικό στα όπλα με μακριά κάννη, Τολ Ρόουντ (Ράντι Κουτούρ), ειδικό στις ανατινάξεις και διάνοια της ομάδας και, τέλος, Γκάναρ Τζένσεν (Ντολφ Λούντγκρεν), βετεράνο στις μάχες, που παλεύει με τους δικούς του δαίμονες.
Όταν ο μυστηριώδης κύριος Τσερτς (Μπρους Γουίλις) προσφέρει στον Μπάρνεϊ μια δουλειά που κανείς άλλος δεν θα αναλάμβανε, αυτός και η ομάδα του ξεκινούν μια φαινομενικά ρουτινιάρικη αποστολή: να ανατρέψουν τον στρατηγό Γκάζα (Ντέιβιντ Ζάγιας), τον φονικό δικτάτορα του μικρού νησιού της Βιλένα και να βάλουν έτσι ένα τέλος στον θάνατο και την καταστροφή που υπέστησαν οι κάτοικοι. Σε μια αναγνωριστική αποστολή στη Βιλένα, οι Μπάρνεϊ και Κρίστμας συναντούν την επαφή τους, τη Σάντρα (Γκιζέλ Ιτιέ), που κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό. Επίσης μαθαίνουν ποιος είναι ο αληθινός τους εχθρός: ο δόλιος Τζέιμς Μονρό (Έρικ Ρόμπερτς), πρώην στέλεχος της CIA, και ο μπράβος του, Πέιν (Στιβ Όστιν). Όταν τα πράγματα πηγαίνουν πραγματικά στραβά, οι Μπάρνεϊ και Κρίστμας αναγκάζονται να αφήσουν πίσω τη Σάντρα, στην ουσία καταδικάζοντάς την έτσι σε θάνατο.
Στοιχειωμένος όμως από αυτή τους την πράξη, ο Μπάρνεϊ πείθει την υπόλοιπη ομάδα να επιστρέψουν στη Βιλένα για να σώσουν τη Σάντρα, που κρατείται όμηρος, και να τελειώσουν τη δουλειά που αυτός ξεκίνησε, αλλά και να σώσουν ίσως μια ψυχή... τη δική του!
 
Η Παραγωγή

ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Όταν ο Σιλβέστερ Σταλόνε ξεκίνησε να γράφει το σενάριο στο χαρτί (σημείωση: γράφει χρόνια σε χαρτί, δεν δακτυλογραφεί ούτε γράφει σε υπολογιστή!), σκεφτόταν τη νέα του ταινία ως μια καταιγιστική περιπέτεια, με ένα θέμα στο οποίο θα ανταποκρινόταν το κοινό. Όπως εξηγεί, "ήθελα να είναι μια ιστορία με κάποιους άνδρες που δεν είναι συγχρονισμένοι με τον κόσμο όπου ζουν, αλλά ζουν τις ζωές τους με συγκεκριμένο τρόπο. Δεν έχουν οικογένειες, οι προσωπικές τους ζωές είναι σαν ένα εκτροχιασμένο τρένο- το μόνο που έχουν είναι ο ένας τον άλλον." Για έμπνευση, ο Σταλόνε χρησιμοποίησε παλιές ταινίες δράσης, όπως "The Dirty Dozen" και "Dogs of War", ταινίες στις οποίες οι άντρες ήταν άντρες, οι μάχες γίνονταν σώμα με σώμα και η ιστορία ήταν πιστευτή.
"Η δράση είναι δευτερεύουσα για τον Σλάι (Σταλόνε)", εξηγεί ο Κέβιν Κινγκ, ο εδώ και χρόνια παραγωγός ταινιών του Σταλόνε. "Γι' αυτόν το σενάριο πρέπει να έχει "καρδιά" και ιστορία. Αυτά είναι τα δύο κύρια πράγματα που με έχει διδάξει. Αν δεν έχεις καρδιά, δεν έχεις ιστορία, που σημαίνει ότι δεν έχεις ταινία. Για τον Σλάι, δεν σημαίνει τίποτα μια απλή έκρηξη και μόνο", προσθέτει. Και ενώ η δράση σε μια ταινία του Σταλόνε μπορεί να κερδίσει το κοινό, στο "The Expendables" η ιστορία είναι αυτή που υπερισχύει.
Όσο περνούσαν οι μήνες, κι ενώ ο Σταλόνε συνέχιζε να διαμορφώνει την ιστορία, επέστρεφε συνεχώς στο θέμα της λύτρωσης και στην ανάγκη να αποκαλύψει τον εσωτερικό κόσμο του κάθε ήρωα ξεχωριστά. Ήθελε να εξερευνήσει το πάθος τού να ζεις τη ζωή σου στα άκρα, εκθέτοντας τους φόβους και τις αδυναμίες των πρωταγωνιστών. Όμως ο Σταλόνε ήξερε και ότι ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης έμπαινε σε άγνωστη περιοχή με αυτό το σενάριο. Δεν υπήρχε ένα γνωστό πρόσωπο, όπως ο Ρόκι ή ο Ράμπο, που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει, γι' αυτό και η μυθολογία του "The Expendables" έπρεπε να χτιστεί από το μηδέν. Επίσης έγραφε σενάριο για ένα πλούσιο καστ ηθοποιών, που δεν έχουν εμφανιστεί ξανά όλοι μαζί στην οθόνη. Πάνω απ' όλα όμως, ο ρόλος του Μπάρνεϊ Ρος, που θα υποδυόταν, είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι' αυτόν.
Ο παραγωγός Άβι Λέρνερ είδε τη δημιουργία του "The Expendables" ως μια ακόμη μεγάλη πρόκληση. "Ο Σλάι είναι ριψοκίνδυνος και πάντα ήταν", ομολογεί ο Λέρνερ. "Η πρώτη ταινία του Ρόκι ήταν ένα ρίσκο γι' αυτόν. Το ίδιο ισχύει και για τον πρώτο Ράμπο. Έτσι και τώρα ήταν ρίσκο να δημιουργήσει έναν νέο χαρακτήρα, να αποκτήσει τη φυσική κατάσταση του ήρωά του, να σκηνοθετήσει και να χειριστεί αυτό το απίθανο καστ και τα δύσκολα εξωτερικά γυρίσματα. Όλα ήταν ρίσκα. Η καριέρα του είναι γεμάτη από ρίσκα και αυτό είναι που τον κάνει είδωλο. Δεν φοβάται τίποτα."

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

Από τη στιγμή που ο Σταλόνε είχε το σενάριο που ήθελε, είχε γράψει πάνω από 100 προσχέδια, άλλαξε αρκετά την πορεία της ταινίας και είτε έκοψε ή δούλεψε από την αρχή τους βασικούς χαρακτήρες. Στη διάρκεια γραφής του σεναρίου, είχε στο μυαλό του τους Τζετ Λι και Τζέισον Στέιθαμ για τους ρόλους των Γιανγκ και Κρίστμας αντίστοιχα. Δεν είχε δουλέψει ξανά με κανέναν από τους 2 τους, ήταν όμως φαν της δουλειάς τους και ήξερε τις ικανότητές τους. Για τον Σταλόνε, το να έχει στην ταινία του τον μάστερ των πολεμικών τεχνών Τζετ Λι ήταν ιδιαίτερα σημαντικό. Χωρίς καν να συναντηθούν από κοντά, ο Λι υπέγραψε για τον ρόλο του Γιν Γιανγκ, του Αμερικανο-Βιετναμέζου που προσπαθεί να ζήσει μια άλλη εκδοχή του Αμερικάνικου Ονείρου. Πολεμιστής που μάχεται σώμα με σώμα, που μπορεί να πετάξει στον αέρα προσπαθώντας να επιτεθεί, προτού οι αντίπαλοί του τον καταλάβουν, ο Τζετ Λι υποδύεται τον Γιανγκ με μια "ήρεμη ένταση". "Ο ήρωάς μου είναι πολύ ευθύς, πολύ απλός", δηλώνει. "Συνεχώς σκέφτεται ότι θέλει να βγάλει χρήματα ώστε να έχει μια αληθινή ζωή με πραγματική οικογένεια. Έχει ένα όνειρο."
Στον Τζέισον Στέιθαμ, διεθνή σταρ σε ταινίες δράσης, ο Σταλόνε είδε πολλές δυνατότητες για τον ρόλο του. "Ήταν λίγο ρίσκο να επιλέξω τον Στέιθαμ", παραδέχεται ο Σταλόνε, "γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν θα υπάρξει χημεία. Προέρχεται από μια πολύ διαφορετική κουλτούρα από τη δική μου και είναι ασφαλώς πολύ νεότερος. Ιδιαίτερα όμως, είδα σε αυτόν μια πλευρά του που δεν είχε παρουσιαστεί ποτέ σε ταινία και αυτό ήθελα να παρουσιάσω εδώ. Τον ήθελα να έχει μια αίσθηση αισιοδοξίας." Αν και ο Κρίστμας είναι μια "φονική μηχανή" που χειρίζεται επιδέξια τα μαχαίρια, είναι και συναισθηματικός τύπος, που προσπαθεί να σώσει τη σχέση του με την κοπέλα του Λέισι (που την υποδύεται η Καρίσμα Κάρπεντερ). "Μου άρεσε πραγματικά το concept με όλους αυτούς τους συνηθισμένους άνδρες που έχουν τις ανασφάλειες και τα προβλήματά τους", σημειώνει ο Στέιθαμ, "και την ίδια στιγμή, όταν μπλέκουν σε άσχημες καταστάσεις, τα δίνουν όλα για όλα."
Από αυτό το σημείο και μετά, η διαδικασία του κάστινγκ ήταν θέμα αποκλειστικά του Σταλόνε, που έψαχνε άτομα με μοναδικά ταλέντα. Οι βραβευμένοι με Όσκαρ Φόρεστ Γουίτακερ και Σερ Μπεν Κίνγκσλεϊ είχαν προταθεί για κάποιους ρόλους στην ταινία, όμως στην πορεία έγιναν αλλαγές. Κάποια στιγμή και ο ράπερ Κέρτις "50 Cent" Τζάκσον ήταν υποψήφιος για ρόλο, μέχρι που ο Σταλόνε σκέφτηκε ότι ίσως ακολουθούσε λάθος κατεύθυνση κι έτσι άλλαξε πορεία πλεύσης. Εν τέλει, τους ρόλους αυτούς ανέλαβαν οι Έρικ Ρόμπερτς και Τέρι Κρους.
Ο Τέρι Κρους, ιδιαίτερα γνωστός από τους κωμικούς του ρόλους σε τηλεόραση και κινηματογράφο ("Everybody Hates Chris", "Get Smart", "Balls of Fury", "Norbit"), θυμάται καθαρά την ημέρα που έμαθε ότι ο Σιλβέστερ Σταλόνε ήθελε να τον συναντήσει για τον ρόλο. "Ήμουν κατάπληκτος και ενθουσιασμένος", δηλώνει με ενθουσιασμό. "Για μένα, το να δουλέψω με τον Σταλόνε ήταν η πραγματοποίηση μιας παιδικής φαντασίας. Ήταν τιμή μου."
Για τον Ντολφ Λούντγκρεν, το να κερδίσει τον ρόλο του Γκάναρ Τζένσεν ήταν σαν να επιστρέφει στα παλιά του λημέρια. 25 χρόνια μετά τον ρόλο του ως ο Ρώσος μαχητής Ιβάν Ντράγκο στο "Rocky IV", συνεργάζεται ξανά με τον Σιλβέστερ Σταλόνε. Και ενώ έχει μια πολύχρονη καριέρα (στη διάρκεια της οποίας σκηνοθέτησε κι ο ίδιος ταινίες), ο Λούντγκρεν είδε τον ρόλο του Τζένσεν ως έναν τρόπο να επανεφεύρει τον εαυτό του. "Ο Σταλόνε έφτιαξε την καριέρα μου με τον ρόλο του Ιβάν Ντράγκο", δηλώνει. "Τώρα είμαι και πάλι εδώ, κάποια χρόνια μεγαλύτερος και ο Σλάι έχει δημιουργήσει ξανά έναν πολυπρόσωπο χαρακτήρα, έναν πιο πολύπλοκο ήρωα που θα δώσει στο κοινό την ευκαιρία να με δει από άλλη οπτική γωνία."
Περιγράφοντας τον ήρωα που υποδύεται ως "ένα τρελό καθίκι", ο Τζένσεν είναι πάνω απ' όλα ο καλύτερος φίλος του Μπάρνεϊ και κάποιος που δεν μπορεί να ελέγξει την παρόρμησή του. Το υπερβολικό άγχος του στη μάχη, η ακραία συμπεριφορά του και μια δόση ναρκωτικών οδηγούν στην κατακόρυφη πτώση του.
Το να βρει έναν αθλητή με μαχητικές ικανότητες ήταν στο μυαλό του Σταλόνε όταν έκανε κάστινγκ για τον ρόλο του Τολ Ρόουντ, που είναι ο διανοούμενος της ομάδας αλλά και με ζωώδη δύναμη. Τον βρήκε λοιπόν στο πρόσωπο του πρωταθλητή πολεμικών τεχνών, Ράντι Κουτούρ. "Ο Ράντι είχε το πρόσωπο και το κορμί που κάνουν για πολεμική αναμέτρηση, για μάχη και πειθαρχία", λέει χαρακτηριστικά ο Σταλόνε. "Αρρενωπότητα με μια δόση ευαισθησίας στα μάτια του."
Κατόπιν ο Σταλόνε απευθύνθηκε στον παλιό του φίλο, Μίκι Ρουρκ, προτείνοντάς του να παίξει τον μικρό αλλά σημαντικό ρόλο του Τουλ, του κουρασμένου πρώην Αναλώσιμου, που ασχολείται πλέον με το να οργανώνει μυστικές αποστολές έξω από το μαγαζί του με τατουάζ. Το μαγαζί λειτουργεί ουσιαστικά ως το αρχηγείο της ομάδας, ένα μέρος όπου οι ψυχές είναι εκτεθειμένες, οι αλήθειες λέγονται και επικρατεί μια αίσθηση συντροφικότητας. Είναι επίσης το σημείο όπου η ομάδα αρχίζει να αποκαλύπτεται, όταν ο Μπάρνεϊ αποφασίζει να αναλάβει μια δουλειά, την οποία οι υπόλοιποι βλέπουν ως αυτοκτονία. Με την πρώτη ματιά, ο Τουλ φαίνεται να έχει τη ζωή του υπό έλεγχο, όμως η πραγματικότητα είναι ότι η ζωή του είναι συνεχώς γεμάτη απογοήτευση.
Ως ηθοποιός, ο Σταλόνε ήξερε ότι έπρεπε να επιτρέπει στον κάθε ηθοποιό του καστ να έχει την δική του προσωπικότητα στον ρόλο του. Ως σκηνοθέτης, καταλάβαινε επίσης τη σημασία τού να μεγιστοποιεί τις ικανότητες και τα ταλέντα του κάθε ηθοποιού ξεχωριστά. "Καθένας από αυτούς ήταν σταρ από μόνος του", εξηγεί ο Σταλόνε, "και χρειάζονταν όλοι ίση μεταχείριση. Όμως όλοι τους έβαλαν τα εγώ τους κατά μέρος. Διευκόλυναν τη δουλειά μου."
Το τελευταίο κομμάτι για να συμπληρωθεί το παζλ ήταν να βρεθεί η ηθοποιός που θα υποδυόταν τη Σάντρα, τη γυναίκα που ο Μπάρνεϊ και ο Κρίστμας θέτουν σε κίνδυνο στη Βιλένα, όταν η αναγνωριστική αποστολή τους πάει στραβά. Η Σάντρα έπρεπε να είναι σκληρή, έξυπνη, όμορφη και ικανή να τα καταφέρει σε μια ταινία "γεμάτη τεστοστερόνη". Η Βραζιλιάνα ηθοποιός Γκιζέλ Ιτιέ, που ήξερε μποξ και ζίου ζίτσου αλλά δεν είχε πάρει ποτέ μέρος σε ταινία δράσης, κέρδισε τελικά τον ρόλο.
Για τους υποστηρικτικούς ρόλους, ο Σταλόνε απευθύνθηκε στον ηθοποιό Έρικ Ρόμπερτς για τον ρόλο του κατεργάρη πρών πράκτορα της CIA Μονρό, ενός άνδρα που πιάστηκε σε παγίδα που είχε σχεδιάσει ο ίδιος. Ο Ρόμπερτς δίνει μια ψυχρότητα στον άκαρδο Μονρό, που υποδύεται. Για τον ρόλο του μπράβου και πιστού ακόλουθου του Μονρό, Πέιν, ο Σταλόνε επέλεξε τον πρώην παλαιστή Στιβ Όστιν.

ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ

Σε μια ταινία τέτοιου μεγέθους, είναι αναπόφευκτα και ορισμένα προβλήματα. Τα προβλήματα αυτά πολλαπλασιάζονται, όταν τα γυρίσματα γίνονται σε μια ξένη χώρα, ειδικά σε κάποια που δεν έχει την υποδομή για να χειριστεί τις όποιες δυσκολίες προκύψουν στην ταινία. Οι παραγωγοί του "The Expendables" έπρεπε να τα βγάλουν πέρα με δύσκολες τοποθεσίες, προβλήματα στην επικοινωνία και τη γλώσσα, συνεννόηση με τα μέλη του συνεργείου που ήταν ντόπιοι και προσαρμογή στα τοπικά ήθη και έθιμα. Γνωρίζοντας τις δυσκολίες των γυρισμάτων στη Βραζιλία, ο executive producer Λες Γουέλντον τονίζει ότι η Βραζιλία παρείχε το κατάλληλο φόντο που χρειάζονταν οι συντελεστές για να δημιουργήσουν το εικονικό νησί της Βιλένα. "Το να κάνεις γυρίσματα στη Βραζιλία είναι αναμφισβήτητα μια πρόκληση σε πολλά επίπεδα", λέει ο Γουέλντον, "αλλά η αρχιτεκτονική, το τοπίο με τα ψαροχώρια και τη ζούγκλα και η μοναδικότητα των ανθρώπων μας παρείχαν το σκηνικό που δεν μπορούσαμε να βρούμε πουθενά αλλού." Και συχνά είναι η μη προβλεψιμότητα της Μητέρας Φύσης που αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση για μια παραγωγή. Στη Βραζιλία δεν ήταν ασυνήθιστο να ξεσπάσει μια νεροποντή χωρίς προειδοποίηση, προκαλώντας έτσι καθυστερήσεις. Η ζέστη και η υγρασία ήταν επίσης καθοριστικοί παράγοντες, με τις θερμοκρασίες να φτάνουν σε υψηλά επίπεδα."

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...