Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Αιθέρια Χέπμπορν «Σαμπρίνα»

Ο ρόλος της κόρης του σοφέρ ενός πάμπλουτου επιχειρηματία, η οποία αρχικώς είναι η παρατρεχάμενη του σπιτιού αλλά μετά τις σπουδές της στο Παρίσι κατορθώνει να ελκύσει για διαφορετικούς λόγους τους δύο γιους του αφεντικού, υπήρξε εμβληματικός για την καριέρα της Οντρεϊ Χέπμπορν (1929-1993) έναν χρόνο μετά τις «Διακοπές στη Ρώμη» που της είχαν χαρίσει το Οσκαρ. Και πράγματι η αιθέρια παρουσία της ηθοποιού είναι τόσο έντονη εδώ που τελικά δεν δίνεις ιδιαίτερη σημασία στο πόσο αταίριαστη δείχνει τόσο δίπλα στον σκληρό Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (ο γκρινιάρης, εργασιομανής μεγάλος αδελφός) όσο και στον Γουίλιαμ Χόλντεν (ο νεότερος και χαραμοφάης αδελφός).

Το σενάριο του ιδίου του Γουάιλντερ και του Ερνεστ Λάιμαν βασίστηκε στο θεατρικό έργο του Σάμιουελ Τέιλορ «Sabrina fair» - δηλαδή, το «Παραμύθι της Σαμπρίνα». Η λέξη «παραμύθι» είναι το κλειδί διότι η τεχνική του Γουάιλντερ να δίνει σε όλες τις ιστορίες του διαστάσεις παραμυθιού αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά αξιοθαύμαστη. Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε μια διασταύρωση «Σταχτοπούτας» και τηλεοπτικής «Δυναστείας»: η επιστροφή της Σαμπρίνα από το Παρίσι ελκύει τον Χόλντεν, ο οποίος όμως βρίσκεται στο στάδιο της προετοιμασίας γάμου με την κόρη ενός αυτοκράτορα της ζάχαρης. Για να εμποδίσει την ανάπτυξη του απειλητικού έρωτα που θα θίξει τα οικονομικά συμφέροντα της οικογενείας ο πανούργος Μπόγκαρτ, που έχει σχεδιάσει ο ίδιος τον γάμο, προσπαθεί να παρασύρει προς το μέρος του τη Σαμπρίνα στοχεύοντας στην εκ νέου φυγή της στο Παρίσι, οπότε στην απελευθέρωση του αδελφού του.

Προσωπικά δεν ένιωσα ποτέ να με πείθει η παρουσία του Μπόγκαρτ σε αυτή την ταινία γιατί το πάλαι ποτέ αντράκι του αμερικανικού σινεμά της δεκαετίας του 1940 πολύ απλά δεν ταιριάζει στο ντελικάτο σύμπαν του Γουάιλντερ. Και σίγουρα αυτή η ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ δεν μπορεί να συγκριθεί σε χιούμορ και έμπνευση με ταινίες όπως το «Μερικοί το προτιμούν καυτό» ή η «Γκαρσονιέρα», όπου και πάλι κεντρικά πρόσωπα είναι δύο άντρες ανάμεσα σε μια γυναίκα.

Ωστόσο μια ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ δεν παύει να αποτελεί από μόνη της εγγύηση, επομένως η παρακολούθησή της σε θερινό είναι ό,τι πρέπει για την εποχή και συνιστάται ανεπιφύλακτα.

Θυμίζω, τέλος, ότι το 1995 ο Σίντνεϊ Πόλακ επανέφερε την ταινία στην επικαιρότητα με ένα αποτυχημένο ριμέικ όπου τους κεντρικούς ρόλους κρατούσαν οι Τζούλια Ορμοντ, Χάρισον Φορντ και Γκρεγκ Κινίαρ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τη γνώμη σας !

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...