Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Οι επαναλήψεις και η Ζέτα

Ακόµα τρεις επιλογές: δύο κλασικές επαναλήψεις και µία φρέσκια κοµεντί µε την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς. 

«Αταλάντη» (L’ Αtalante) του Ζαν Βιγκό (1905-1934): Ο θρύλος του παγκόσµιου σινεµά που πέθανε πριν να γίνει τριάντα χρονών. Μόλις που πρόλαβε να σκηνοθετήσει δύο µεγάλου µήκους ταινίες µε πρώτη τη «Διαγωγή µηδέν» του 1933. Η «Αταλάντη» για πρώτη φορά σε κανονική προβολή για το αθηναϊκό κοινό. Από µια γαµήλια περιπλάνηση µε µια ποταµίσια µαούνα προκύπτει σχεδόν εποποιία. Το ζευγάρι (Ντιτά Παρλό και Ζαν Ντεστέ) µ’ έναν γέρο ναύτη (Μισέλ Σιµόν, θηριώδης ηθοποιός του γαλλικού σινεµά). Ενα _ ας πούµε _ road movie πάνω σ’ ένα παλιό ποταµόπλοιο µε το όνοµα «Αταλάντη». Μια περιπλάνηση στο πουθενά που προαναγγέλλει την «Περιπέτεια» και την «Κραυγή» του Αντονιόνι καθώς και την «Καµπίρια» του Φελίνι. Απίστευτη ελευθερία στο σενάριο. Αιρετική και πρωτοποριακή _ για τα µέτρα της προπολεµικής εποχής _ η σκηνοθεσία. Εξαιρετική η φωτογραφία, επηρεασµένη κυρίως από τη ρωσική σχολή. Και διαρκείς εναλλαγές στην ίντριγκα και την πλοκή. Σε σηµείο αναρχίας και οργανωµένου χαοτικού αυτοσχεδιασµού. Από τη µία, η νεαρή σύζυγος που ψάχνει την ελευθερία της. Από την άλλη, ο φαλλοκράτης σύζυγος που την θέλει αποκλειστικά ιδιοκτησία του. Ο Τριφό όταν την είδε ενθουσιάστηκε και υποκλίθηκε. Ο Ζαν Λικ Γκοντάρ αφιέρωσε τους «Καραµπινιέρους» σ’ αυτήν. Η «Village voice» έγραψε πως «ίσως είναι η καλύτερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ». Οµως από τη φθορά του χρόνου ο Μισέλ Σιµόν ακούγεται σαν να γαβγίζει. 

Ο ήχος υπονοµεύει την εικόνα και ο απλός θεατής δεν καταλαβαίνει γρι. Δηλαδή µόνο για ειδικό κοινό. 



«Τhe Rebound»: Ροµαντική κοµεντί του Μπαρτ Φρόιντλιχ (σύζυγος της Τζούλιαν Μουρ), µε τους Κάθριν Ζέτα Τζόουνς και Τζάστιν Μπάρθα, µόλις 32 ετών. Εκείνη µε δύο µικρά παιδιά και άρτι διαζευχθείσα από έναν άθλιο τύπο που την κεράτωνε «µε την πουτάνα» του. 

Εκείνος Εβραίος από καλό σπίτι και µε αγγελικούς στόχους: «Πρώτα οι σχέσεις που οµορφαίνουν την ζωή µας και ύστερα η καριέρα και τα λεφτά». Σπάνιο για Εβραίο. Ρεκόρ Γκίνες. Ετσι, επειδή εκείνος είναι κρυφά ερωτευµένος µε τη σαραντάρα (και ποιος, µεταξύ µας, θα έλεγε όχι σε µια τέτοια κουκλάρα) εγκαταλείπει επαγγελµατική προσφορά και αναλαµβάνει χρέη µπέιµπι σίτερ για τα δικά της δύο παιδιά. Τα φτιάχουν, πέφτουν στο κρεβάτι, αλλά το χάσµα της ηλικίας προβάλλει σαν φάντασµα. Μα γιατί; Επειδή η ταινία απευθύνεται στο «µεγάλο κοινό». Δηλαδή όλα πρέπει να είναι στρογγυλεµένα και συµβατικά. Ο χαρακτήρας του Μπάρθα είναι διαφορετικός από κάθε συνηθισµένη κοµεντί. Καθόλου rich and famous και αλτρουιστής. Καλύτερες στιγµές µόνο µε τα δύο µικρά παιδιά «Μαµά, µ’ αρέσει να τρώω ωµά περιστέρια µε µουστάρδα». Χα χα χα. Με καλύτερη ατάκα «Οι γυναίκες έχουν ατελείωτες δεξαµενές θυµού και οργής». Δεν αµφιβάλλω ούτε στιγµή. Η Τζόουνς, λαµπερή από τα νύχια µέχρι τα µαλλιά. Μέτρια αποτελέσµατα. Ενίοτε χλωµά! 




«Η πρώτη σελίδα» (Front Ρage): Επανακυκλοφορία της θρυλικής ιστορίας που έγι της θρυλικής ιστορίας που έγινε πολλές φορές ταινία. Αυτή η εκδοχή σκηνοθετηµένη από τον Μπίλι Ουάιλντερ του 1974 µε τους Τζακ Λέµον, Ουόλτερ Ματάου και Σούζαν Σαράντον. Προσοχή στην κόπια! 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τη γνώμη σας !

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...