Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Ο βρικόλακας του ροµαντισµού

Του Δηµήτρη Δανίκα - TA NEA


«Τwlight Saga» µέρος τρίτο: 
«Εκλειψη». Τα κορίτσια λιποθυµούν µε τον Ρόµπερτ Πάτινσον. 
Αντε και µε τον Τέιλορ Λότνερ. Τα αγόρια τρελαίνονται µε την Κρίστεν Στιούαρτ. 
Νέα ονόµατα. Νέο αίµα. Νέοι βρικόλακες. 
Νέοι λυκάνθρωποι. Νέος ροµαντισµός. 
Ολοι και όλα εντελώς φρέσκα. Με συνταγή τόσο παλιά όσο η σαπουνόπερα η γλυκιά! 

Από την αρχή η ετυµηγορία η δική µου η προσωπική. Να µην κρατάω τον αναγνώστη σε αναµονή. 

Το «Εclipse» του ασήµαντου, σαραντάχρονου Βρετανού Ντέιβιντ Σλέιντ, είναι καλύτερο από το δεύτερο µέρος «Νew moon» του Κρις Weitz που κατά τη διάρκεια της προβολής κοπάναγα µύγες και κοιτούσα επιµόνως τους δείκτες του ρολογιού µου. Αµάν τόσο µπλα µπλα. Αλλά κατώτερο από το «Τwilight» της Κάθριν Χάρντγουικ. Γιατί εκεί, σ’ αυτό το πρώτο µέρος, αρχίζουν και τελειώνουν όλα χωρίς φλυαρία περιττή. Καταλάβαµε; Οχι; 

Λοιπόν, αν ήµουν θηλυκό θα έβαζα κάτω από το µαξιλάρι µου τη φωτογραφία του Ρόµπερτ Πάτινσον. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Κι εµένα µ’ αρέσουν η Κίρα Νάιτλι και η Σαρλίζ Θερόν. Αυτό όµως δεν µε κάνει να τρελαίνοµαι µε κάθε ταινία τους από το πρώτο µέχρι το τελευταίο λεπτό. 

Αλλο πράγµα η φάτσα και άλλο η (κινηµατογραφική, αισθητική) ράτσα. Καταλάβαµε; Φυσικά το καταλάβαµε. Ελα όµως που ο αφασικός ταυτίζεται µε το πρόσωπο και ελάχιστα µε το αποτέλεσµα και το γεγονός. Τι να κάνω ο καψερός; Τόσο αναλφάβητοι. Εντελώς! 

Το παραλήρηµα το εφηβικό προκαλείται από το αποτέλεσµα το συγγραφικό της αµερικανίδας (από το Κονέκτικατ) 

Στέφανι Μέγερ, ηλικίας µόλις 37 ετών. Το δέκα το καλό. Πανούργα η Στέφανι. Της βγάζω το καπέλο. Κόντρα στο ρεύµα. Πώς; Επιστρέφει στον ροµαντισµό της Βρετανίδας Μαίρης Σέλεϊ (1797-1851) 

και του Φράνκενσταϊν. Με µια κρίσιµη διαφορά. Το τέρας Φράνκεσνταϊν είναι δηµιούργηµα της αχαλίνωτης επιθυµίας της Επιστήµης και του Ορθολογισµού. Εγώ είµαι ο Θεός ισχυρίζεται ο Ανθρωπος. Ετσι είσαι; Τόσο αλαζόνας; 

Θα σου δείξω εγώ! 

Οι βαµπίρ και οι λυκάνθρωποι της Μέγερ είναι πλάσµατα της φαντασίας µιας όµορφης κοπέλας. Το όνοµά της είναι Βella (την υποδύεται η εικοσάχρονη Κρίστεν Στιούαρτ), της οποίας η βαρεµάρα, η πλήξη και η ανυπαρξία της καθηµερινότητας ροκανίζουν τα νιάτα της και χαραµίζουν τα όνειρά της. Γιατί είναι χωρίς οικογένεια, χωρίς έντονες συγκινήσεις, χωρίς ερωτική φλόγα, χωρίς Ηθική. Γιατί είναι χωρίς αξίες αυτή η µαύρη και άραχλη (καθηµερινή) ζωή. Με έναν λόγο. Ο Φράνκενσταϊν _ της Σέλεϊ _ το τέρας και η καταστροφή. Ο βαµπίρ Εντουαρντ (τον υποδύεται ο 24χρονος Ρόµπερτ Πάτινσον) και ο λυκάνθρωπος Τζέικοµπ (τον υποδύεται ο 18χρονος Τέιλορ Λότνερ) είναι οι ευσταλείς, ωραίοι µάγκες οι καλοί! 

Που πάει να πει, όσα δεν πιάνει η αλεπού τα κάνει κρεµαστάρια. Εποµένως η Μπέλα επινοεί αυτά τα πλάσµατα τα οποία επιθυµεί να υπήρχαν στην καθηµερινή της τη ζωή. Ετσι τους «τοποθετεί» στο σχολείο της. Στην καρδιά της. Ετσι δηµιουργεί σχέσεις µε τα δηµιουργήµατα της φαντασίας της. Ετσι αναποδογυρίζει τη γνωστή _ των βαµπίρ και των λυκανθρώπων _ τη συνταγή. Γιατί αυτοί οι βρικόλακες δεν είναι καθόλου κακοί. Αντιθέτως, είναι οι ωραίοι, οι αριστοκράτες, οι µαχητές. Αυτοί είναι οι ερωτεύσιµοι, οι κοµιστές µιας αληθινής Ηθικής. Αυτοί είναι οι εκφραστές των πανάρχαιων αξιών για τις οποίες αξίζει να µάχεται κανείς. Τουτέστιν µελαγχολία απροσµέτρητη και για το Σήµερα, καταλυτική. Γιατί αφού οι βαµπίρ είναι οι καλοί, τότε «νεκροί» είναι οι αληθινοί άνθρωποι. Νεκρές οι αξίες. Νεκρός ο πραγµατικός έρωτας. 

Νεκρή η Ηθική. 

Πώς καταγράφεται αυτή η «ανάποδη» διαδροµή; Απλό. Η Μπέλα είναι παρθένα γιατί ο Εντουαρντ επιστρέφει στη διαδικασία την πουριτανική. Πρώτα θα τη ζητήσει από τον πατέρα της. Επειτα θα της κάνει πρόταση γάµου. Και ύστερα από την τελετή θα κάνει µαζί της έρωτα. Οπως κάθε πρίγκιπας στα όνειρα κάθε µικρής. Οµως ο πρίγκιπας του παραµυθιού είναι βρικόλακας. Που σηµαίνει πως βρικολάκιασε το όνειρο, η ψευδαίσθηση, στην ψυχή κάθε σηµερινού κοριτσιού. Η φαντασίωση της Μπέλας είναι µια επιθυµία που αποκλείεται _ λέει η Μέγερ _ να γίνει πραγµατικότητα σ’ αυτήν την κενή, σύγχρονη, πραγµατικότητα, τη χυδαία υλική. Γι’ αυτό οι λυκάνθρωποι και οι βρικόλακες είναι οι ακοίµητοι φρουροί της Μπέλας. Γι’ αυτό οι δύο _ ο Εντουαρντ µε τον Τζέικοµπ _ διεκδικούν και µονοµαχούν για την καρδιά της Μπέλας. Οπως ακριβώς συνέβαινε στις µονοµαχίες του 19ου αιώνα. Γι’ αυτό η οικογένεια Κάλεν (του Εντουαρντ δηλαδή) είναι, ας πούµε, φυτοφάγοι και όχι κρεατοφάγοι. Και γι’ αυτό οι καλοί βρικόλακες και οι επίσης καλοί λυκάνθρωποι ενώνουν τις δυνάµεις τους για να πολεµήσουν και να κατατροπώσουν τους νεογέννητους βουλιµικούς και θανατηφόρους βρίκολακες µιας νέας, αδίστακτης, φυλής. Με απλά λόγια, η αποθέωση και ο ναρκισσισµός της Μπέλας (αφού όλοι σφάζονται στην ποδιά της) στηρίζονται σε µια αιρετική λογική. Το παραµύθι, αν και νεκρό, εξακολουθεί στα όνειρά µας να λειτουργεί! 

Κοντά σ’ αυτή την υπαρξιακή (της Μπέλας) διαδροµή, ακολουθεί και µια παράλληλη αλληγορία ιστορική. Οι (λευκοί) βρικόλακες _ λέει η Μέγερ _ είναι οι νεκροζώντανοι αποικιοκράτες πρόγονοί µας. Αιµοδιψείς. Κατά συρροήν δολοφόνοι. Οι πρώτοι (λευκοί) άποικοι που προκάλεσαν µία από τις µεγαλύτερες γενοκτονίες σε ολόκληρη την Οικουµένη. Γι’ αυτό κάθε νεογέννητος βρικόλακας είναι, στην αρχή, αχόρταγος, επιθετικός, επικίνδυνος και αιµοδιψής. Αφού πρώτα ο βάρβαρος αποικιοκράτης χορτάσει από άφθονο (ανθρώπινο) αίµα, στη συνέχεια θα εξανθρωπιστεί. 

Οπως ακριβώς συµβαίνει σε κάθε περίοδο ιστορική. Πρώτα οι κατακτήσεις, ύστερα η Επιστήµη και οι θεσµοί. Αυτός είναι ο κύκλος του ανθρώπινου πολιτισµού. Ο Εντουαρντ, λοιπόν, είναι ο χορτασµένος και «πολιτισµένος» Λευκός. Ο Τζέικοµπ είναι απόγονος Ινδιάνων που για να επιβιώσουν από τη δολοφονική µανία των Λευκών µεταµορφώθηκαν σε λυκάνθρωπους. Αβυσσαλέο και ιστορικά προσδιορισµένο το µίσος που χωρίζει τον Εντουαρντ από τον Τζέικοµπ. 

Γι’ αυτό η Μπέλα είναι διχασµένη ανάµεσα στους δύο µνηστήρες της καρδιάς της. Γιατί η Μπέλα είναι το όνειρο. Είναι η Γη. 

Είναι η µήτρα από την οποία το παλιό, το σκουριασµένο θα αναγεννηθεί. 

Καταλάβαµε τώρα γιατί το «Τwilight Saga» έχει στοιχειώσει τα όνειρα του εφηβικού πληθυσµού; Γιατί ο νεοροµαντισµός είναι η τάση φυγής από µια πραγµατικότητα εντελώς κενή. Γιατί το αχαλίνωτο σεξ είναι αδιέξοδο και παρακµή. Αφού λοιπόν η κοινωνία δεν κατάφερε την «ελευθερία» της ολοκληρωµένα και θετικά να διαχειριστεί, ε τότε όπισθεν ολοταχώς στη συντήρηση και τους καλούς βαµπίρ. Αγαπητοί µου, όσο και να ακούγεται οξύµωρο και υπερβολικό, ένα θα σας πω: αυτή η λαϊκοφανής, ποταµιαία και εξωφρενική ιστορία είναι µάθηµα µαζικής ψυχανάλυσης και κοινωνιολογίας! 

Η σκηνοθεσία του Ντέιβιντ Σλέιντ κατώτερη των περιστάσεων. Μπορεί εκ προθέσεως, ώστε το εικαστικό αποτέλεσµα να είναι κατανοητό και γοητευτικό για όλο το κοινό. Για τα ταµεία δηλαδή. Μπορεί από παντελή έλλειψη ταλέντου και σύλληψης προσωπικής. Αδιάφορο. Ετσι η Αισθητική είναι τηλεοπτική. Σαν επεισόδια σαπουνόπερας. Μια σκηνή µε µπλα µπλα, µια δεύτερη µε δράση. 

Κάθε επεισόδιο είναι αυτόνοµο. 

Χωρίς να υφίσταται στοιχειώδης ροή. Κοντά σ’ αυτό η αφηγηµατική φλυαρία να σκοτώνει κάθε ίχνος συµπύκνωσης και οικονοµίας. Ετσι, από τη µια πλευρά βαριέσαι. Από την άλλη, µε τη σηµειολογία της Μέγερ, τσιµπιέσαι. Το ίδιο, φοβάµαι, θα συµβεί και µε την προβολή. Οι σκεπτόµενοι θα τη φτύσουν σαν σκουπίδι. Το πλήθος των θεατών θα την αποθεώσει χωρίς να σκαλίσει και χωρίς τίποτα επί της ουσίας να καταλάβει. 

Δύο κόσµοι διαφορετικοί. Εκλειψη στην διανόηση. Εκλειψη και στον απλό θεατή! 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε τη γνώμη σας !

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...